LOGINAuthor's POVSa isang sandali, sumunod ang katahimikan sa silid. Tinitigan lamang siya ni Vincent habang ang tanong ay tumagos sa kanya.Ngunit ang kanyang sagot ay dumating sa susunod na segundo nang walang anumang pag-aalinlangan.“Oo. Gusto ko ang sanggol na ito.”Ang katiyakan sa kanyang tono ay nagpagimbal sa kanya, ngunit bago pa man siya makapagsalita ng anuman, ang kanyang kamay ay umakyat, na hinahawakan ang kanyang pisngi nang may kalambutan.“Ngunit higit pa doon,” ang kanyang boses ay bumagsak nang mas mababa, magaspang sa isang bagay na hindi niya maipaliwanag, “gusto ko tayo. Ito…”Ang kanyang mga mata ay lumipat sa pagitan ng kanyang nanginginig na mga labi at ng mga luhang napupuno sa kanyang mga mata. “…hindi na ito maaaring magpatuloy tulad ng dati…,” ibinulong niya.Ang dibdib ni Aria ay tumataas nang hindi pantay, ngunit sa pagkakataong ito ay walang pag-aalinlangan sa kanyang mga salita.“Hindi 'yung itinatago mo ang lahat. Gusto kong malaman ang lahat. Ikaw ba…”
Author's POVAng malambot na tunog ng kanyang payal ay umalingawngaw sa katahimikan, bawat hakbang ay nagpapakita ng echo habang tumatakbo siya pababa ng hagdanan, mas malakas na tumutunog sa tahimik na kapaligiran ng mansyon.Lalampas na sa ika-2 ng madaling araw. Ang malamig na hangin ng gabi ay pumasok mula sa kalahating nakabukas na bintana. Ang kanyang mga nakatapak na paa ay humawak sa malamig na sahig, na nagpapatakbo ng lamig sa kanyang katawan.Pumasok siya sa kusina. Ang katahimikan ay matindi sa mansyon, walang kahit isang tao ang makikita. Habang pumapasok siya sa kusina, ang mahinang tunog ng refrigerator ay nagpabasag sa katahimikan.Mabilis siyang kumilos, binubuksan ang pinto ng refrigerator. Ang malamig na hangin ay humampas sa kanyang mukha habang ang kanyang mga daliri ay gumagalaw, naghahanap ng isang bagay.Pagkatapos ng isang maliit na paghahanap, sa wakas ay nahanap niya ang isang buong plato ng mga matatmis na nakalagay nang maayos sa loob ng gitnang istante, h
Author's POVNakatayo si Vincent doon, ang kanyang mga mata ay nananatili pa rin kung saan naglaho si Aria mula sa kanyang paningin. Ang tibok ng kanyang puso ay isang gulo, tulad ng kanyang mga kaisipan.Gumalaw ang kanyang mga binti para sundan siya sa loob ng ilang segundo, ngunit isang boses mula sa likod ang nagpatigil sa kanya sa lugar.Lumingon siya. Naglalakad si Adrian patungo sa kanya, si Sylvia sa kanyang tabi, ang kanyang kamay ay nakahawak nang matindi sa sa kanya. Ang tensyon ay nakatatak sa buong mukha nito.Ang kanyang matigas na ekspresyon at matatag, kalmadong mga hakbang ay sinusubukang takpan ito ngunit para kay Vincent, kailangan lang ng isang tingin para maunawaan siya.Inakay siya ni Adrian nang maingat sa loob, bawat hakbang ay sinadya habang ginagabayan siya pasulong.“Umupo ka rito, sa sofa,” ibinulong ni Adrian nang malambot, ang kanyang tono ay halos tulad ng ginagamit sa isang bata. “Babalik ako sa isang segundo. Huwag kang tatayo.”Isang kilay ang itinaas
Vincent's POVNakatagilid siya sa aking dibdib, ang kanyang paghinga ay sa wakas ay matatag na, ngunit ang aking isip ay tumangging manatiling kalmado. Ang aking mga mata ay patuloy na lumilipat sa kanyang tiyan.Ang aking kamay ay kumislap, gustong hawakan ito. Nanginginig ito habang umaabot pasulong, desperadong maramdaman… ngunit dahan-dahan kong itinulak pabalik sa huling segundo. Natatakot. Natatakot na baka masaktan ko siya… o siya. Natatakot sa isang bagay na wala man lang akong lakas ng loob na pangalanan.Isang hindi kilalang takot ang tumatakbo nang malalim sa loob ko. Nakaharap na ako sa mas malalang mga baril, kutsilyo, dugo, pagtataksil nang hindi nagugulat. Ngunit ito… ito ay nagpapatakot sa akin.Bwisit. Hindi ko man lang alam kung ano ang dapat kong maramdaman.Pamilya.Ang salitang iyon ay namatay para sa akin noong nakaraang mahabang panahon. Pagkatapos ng insidenteng iyon, ibinaon ko ang bawat kaisipan nito nang anim na talampakan sa ilalim ng lupa. Sinabi ko sa aki
Author’s POVAng silid ay nahulog sa ganap na katahimikan. Ang hininga ni Aria ay huminto sa kanyang lalamunan habang ang mga salita ng doktor ay lumulubog nang mas malalim at mas malalim. Ang kanyang mga kamay ay nanginginig, ang kanyang puso ay pumukpok sa kanyang dibdib, isang salita ang paulit-ulit na umalingawngaw sa kanyang isip.Buntis?Habang ang mukha ni Vincent ay nanatiling walang pagbabago sa mga salita, habang sinusubukan pa rin niyang iproseso ang sinabi ng doktor, siya ay isang gulo habang ito ay kalmado.Inayos ng doktor ang mga papel sa kanyang kamay, ang kanyang tono ay nagiging seryoso.“Gayunpaman, ito ay isang kumplikadong pagbubuntis,” pagpapatuloy niya nang malambot. “Ang iyong katawan, Mrs. Sullivan, ay hindi nagre-react sa paraang dapat. May mas mataas na peligro ng pagkalaglag.”“Ang sanggol ay nakakaranas na ng mga kahirapan sa paglaki,” idinagdag ng doktor nang maingat, tumitingin sa pagitan nila. “Ito ay humigit-kumulang isang buwan na ngayon, at ito ay ma
Author's POVNakatitig siya sa kanya na parang isa siyang uri ng multo, tulad ng isang malaking hindi nasosolusyunang problema na nakatayo sa harap mismo niya.Si Vincent ay isang tao na hindi man lang mag-aabala na magsalita ng kahit isang salita, at ngayon bigla siyang nakaupo rito na isinasalaysay sa kanya ang kanyang kwento.Nakikinig si Aria sa kanya, ngunit sa kanyang isip ay maraming tanong ang umusbong. Bakit gusto niyang mamatay noong bata pa siya? Sino ang maliit na babaeng iyon na pinag-uusapan niya? At bakit, sa lahat ng pagkakataon, sinasabi niya ang lahat sa kanya ngayon?Isang biglang tunog ng motor ang dumating mula sa labas, na nagpabasag sa kanilang usapan. Pareho nilang inikot ang kanilang mga ulo.Huminto ang motor sa harap nila. Ang lalaki sa ibabaw nito ay hinila ang kanyang helmet at naglakad pabalik, yumuyuko nang bahagya bago ibinigay ang mga susi kay Vincent.Pagkatapos ibigay ang mga susi kay Vincent, ang lalaki ay lumingon, naglakad palayo, at umalis kasama







