Chapter 10

Asher

Habang nakatayo ako sa harap ng salamin, inaayos ang cuffs ng suot kong suit, muling bumalik sa isip ko ang mga salitang binitawan ni Amy—ang sekretarya ko—kanina lang.

Pinapunta ko siya sa bahay ng mga Hills. Simple lang ang utos ko: ihatid ang mga kakailanganin ni Emily para sa pag-attend ng birthday party ni Mr. Taylor. Damit. Alahas. Isang tahimik na paalala na… asawa pa rin niya ako.

Ngunit hindi iyon tinanggap ni Emily.

“Unless it was about our divorce, don’t bother coming to me.”

Iyon mismo ang sinabi niya. Walang sigaw. Walang drama. Diretso—pero mas masakit pa sa sampal.

Nagtagis ang aking bagang habang inaalala iyon. Hindi ko akalain na may ganong tapang si Emily. Sa loob ng maraming taon, nakilala ko siyang kalmado, makatuwiran, palaging nag-iisip bago magsalita. Ni minsan ay hindi ko siya narinig na magbitaw ng masasakit at masasamang salita.

Until that day.

Until the hospital.

She was so angry. Ang mga mata niya, hindi na puno ng pag-unawa, kundi ng galit at pagkadismaya. Parang hindi siya si Emily. O baka… ngayon ko lang talaga siya nakita.

Huminga ako ng malalim at muling tumingin sa sarili ko sa salamin. Maayos ang suot ko. Walang gusot. Walang bahid ng kahinaan. Kailangan kong magmukhang buo.

I need to look good.

Alam kong pupunta si Emily sa birthday party ni Mr. Taylor. Hindi ko alam kung dahil sa pamilya niya o dahil sa obligasyon, pero sigurado akong nandoon siya bilang bagong CEO ng Hills Pharma. At kung magkikita man kami, gusto kong makita niya na desidido akong ibalik siya sa piling ko.

Naglakad ako palabas ng silid, ngunit bago tuluyang lumabas ay hindi ko naiwasang tumigil sandali.

Napatingin ako sa kama.

Ang kama naming dalawa.

Tatlong taon. Tatlong taon kaming magkatabing natulog diyan—magkatabi pero parang laging may distansya.

Bakit?

Dahil sa akin. Dahil mas pinili ko ang bigyan siya ng cold shoulder dahil sa pag-iisip na isa akong talunan.

Sa pag-iisip na ang mga tao ay nakikita ako bilang mahinang lalaki na kinailangan ang isang babae para magtagumpay.

Pinilig ko ang aking ulo at pinili kong huwag nang magtagal. Tinalikuran ko ang alaala at nagpatuloy sa paglalakad palabas ng silid, pababa ng hagdan, at tuluyang lumabas ng bahay patungo sa naghihintay na sasakyan.

Pagdating sa hotel kung saan gaganapin ang birthday party ni Mr. Taylor, agad kong nilibot ang aking paningin sa paligid. Mga kilalang mukha. Mga ngiting may halong plastik. Mga kamay na handang makipagkamay basta may pakinabang.

Ngunit iisa lang ang hinahanap ng mga mata ko.

Si Emily lang.

Hindi ko maiwasang mapasimangot nang hindi ko siya makita. Tumibok nang mas mabilis ang dibdib ko, hindi ko alam kung dahil sa kaba o inis. Papunta na sana ako sa isang bakanteng mesa nang may biglang tumawag sa akin.

“Ash!”

Napahinto ako. Kilala ko ang boses na iyon.

Paglingon ko, hindi nga ako nagkamali.

“Corrine,” sabi ko ng makalapit na siya sa akin, bahagyang tumango. “You’re here, too.”

Kaswal lang ang tono ko. Hindi malamig, pero hindi rin welcoming. Sapat lang para hindi siya bastusin pero malinaw na may distansya.

Ngumiti siya, parang walang napansing kakaiba sa reaksyon ko. O baka pinili lang niyang huwag pansinin.

“Your mom told me to come,” sabi niya, bahagyang lumapit. “Para samahan ka.”

Tumango ako nang bahagya, pero sa loob-loob ko ay may kung anong bumigat dahil alam ko sa sarili ko na hindi ko siya kailangan at mas lalong hindi siya ang gusto kong makasama ngayong gabi.

Ngunit kahit na gusto ko siyang itaboy palayo, hindi ko rin magawa. Kahit papaano, may utang na loob ako kay Corrine—utang na hindi ko basta-basta mabubura.

Nang maaksidente ang kapatid kong si Alisson, isa siya sa mga unang naroon. Isang gabing puno ng sirena, dugo, at takot—isang gabing akala ko ay mawawala na sa akin ang nag-iisa kong kapatid.

Kasama si Alisson sa isang malalang car accident. Maraming sugatan. Maraming duguan. Kinapos ang hospital sa supply ng dugo, at halos mawalan ng pag-asa ang mga doktor. Hindi sapat ang stock. Hindi sapat ang oras.

At doon pumasok si Corrine.

Nagkataon na isa rin siya sa mga pasyente noon—may pasa, may galos, pero napaka-mild lamang ng pinsala niya. Capable to donate, sabi ng doktor. At hindi siya nagdalawang-isip.

Walang tanong. Walang reklamo.

Sa oras na iyon, iniligtas niya ang buhay ng kapatid ko.

Kaya kahit ngayon, kahit may parte sa akin na gustong itulak siya, hindi ko magawang maging bastos. Hindi ko kayang balewalain ang utang na iyon, kahit pa ang kapalit ay ang katahimikan ng konsensya ko.

Sabay kaming naglakad ni Corrine papunta sa mesa. Natural na hinawakan niya ang braso ko—isang kilos na pamilyar sa mga mata ng ibang tao. Hindi ko na lang inalis ang kamay niya. Hinayaan ko na lang, kahit alam kong mali, kahit alam kong may ibang taong masasaktan kapag nakita iyon.

Bawat hakbang ay mabigat. Parang may hinihintay akong mangyari—o may kinatatakutan.

At bago pa man kami makarating sa lamesa, may napansin akong kakaiba.

Bulungan.

Mahina sa simula, parang hangin lang na dumaan sa pagitan ng mga tao. Pero unti-unti, nagiging mas malinaw. Mas sabay-sabay. Parang may isang eksenang lahat ay gustong makita.

Napatingin ako sa paligid. Halos lahat ng bisita ay nakatuon ang tingin sa iisang direksyon.

May kung anong kumabog sa dibdib ko.

Dahan-dahan akong nagbaling ng tingin doon.

At doon ko siya nakita.

Si Emily.

Papalapit siya.

Hindi nagmamadali. Hindi rin nagdadalawang-isip. Tahimik ang bawat hakbang niya, pero sapat iyon para magpatahimik ng buong bulwagan. Parang kusa siyang binibigyan ng espasyo ng mga tao habang dumaraan.

Maganda siya.

Hindi dahil sa suot niya—kundi dahil sa aura niya. May kakaibang lakas. May distansyang hindi ko na matatawid basta-basta.

Sa sandaling iyon, biglang nanlamig ang kamay ko.

Hindi ko alam kung kailan nagsimula, pero malinaw na may nabago talaga sa kanya.

Hindi lang sa postura. Hindi lang sa ayos. Kundi sa mismong presensya niya.

Suot niya ang isang itim na off-shoulder gown na hapit na hapit sa katawan niya, parang sinadyang ipakita ang bawat kurba na dati ay palagi niyang tinatakpan. Elegant pero mapanganib ang dating. Hindi bastos—pero hindi rin inosente. Para bang bawat hakbang niya ay may kasamang babala.

Nakapusod ang buhok niya, exposing her neck—doon ko napansin ang hikaw at kwintas na kumikinang sa ilalim ng ilaw. Halatang mamahalin. Hindi flashy, pero classy. Yung tipong hindi mo kailangang ipagyabang dahil kusa nang umaagaw ng atensyon.

I swallowed hard.

I’ve never seen her wearing black.

Palagi siyang naka-light blue. Soft colors. Gentle shades. Paborito ko ’yon—at akala ko paborito rin niya. Ngayon ko lang naisip… baka ginusto niya lang iyon dahil alam niyang gusto ko.

But now—she’s different.

Wala na yung dating Emily na madaling lapitan, madaling kausapin, madaling basahin. Ang babaeng nakikita ko ngayon ay matapang, matibay, at parang handang ipagtanggol ang sarili niya laban sa kanino man—lalo na laban sa akin.

She looks fierce. Strong.

Parang kailangan mo munang mag-isip ng dalawang beses bago ka lumapit, dahil hindi ka sigurado kung tatanggapin ka pa ba niya… o tuluyan ka nang itataboy.

And for the first time—

Now, I’m seeing her differently.

“Is that Emily?” Halata ang gulat sa boses ni Corrine nang itanong niya iyon.

Hindi ko siya pinansin.

Buong atensyon ko ay nasa babaeng papalapit. Ang asawa kong ngayon ko lang muling nakilala.

Dumaan ang tingin ni Emily sa akin.

Saglit lang.

Pero sapat iyon para magtama ang aming mga mata.

Nakaramdam ako ng bahagyang pagkunot ng kanyang noo kasunod ang isang smirk. Hindi ngiti. Hindi rin galit. Isang ekspresyon na para bang may alam siya… at ako ang punchline ng biro.

Parang pinagtatawanan niya ako.

Nanigas ang aking bagang.

Hindi ko iyon nagustuhan.

Hindi ko kayang tanggapin na ganon na lang ako sa paningin niya. Isang lalaking pwede na lang niyang lampasan, laitin sa isang tingin, at talikuran nang walang panghihinayang.

Kaya bago pa ako tuluyang mag-isip, kumilos na ang katawan ko.

Nilapitan ko siya.

Mabilis ang lakad ko—masyadong mabilis. Nawala sa isip ko si Corrine na nakahawak pa rin pala sa braso ko. Halos makaladkad ko na siya sa pagmamadali kong sundan si Emily, pero wala na akong pakialam.

Sa sandaling iyon, iisa lang ang malinaw sa isip ko—

Hindi ako papayag na gano’n na lang ang lahat.

Hindi ako papayag na tingnan niya ako na parang isa na lang akong estrangherong wala nang halaga sa buhay niya.

At kahit hindi ko pa alam kung anong sasabihin ko sa kanya—

Sigurado ako sa isang bagay. Hindi ko hahayaang matapos ang lahat sa amin. I will never ever divorce her in this lifetime.