LOGINSeryoso si Devon. Oplan protect Emily ang peg wala pa man.
NoraSobrang pagod ang nararamdaman ko sa tuwing umuuwi ako sa townhouse.Hindi lang ito yung tipong pagod na nawawala sa isang mahabang tulog. Ito yung pagod na galing sa tuloy-tuloy na pagdedesisyon, sa bawat meeting, bawat negotiation, bawat kalkulasyon kung sino ang dapat pagkatiwalaan at sino ang dapat panatilihin sa distansya.Pero sa tuwing maiisip ko kung gaano kaproductive ang naging araw ko, hindi ko rin mapigilan ang paggaan ng pakiramdam ko.Bawat meeting ay isang hakbang papalapit sa gusto kong mangyari.Bawat signature ay isang piraso ng kontrol.Iba na ang takbo ng buhay ko kumpara noong ako pa si Nora Dumont sa sarili kong katawan.Noon, magulo at mapanganib ang buhay ko, pero rganisado. Malayo sa corporate wars at sa mga taong handang magngitian sa harap mo habang may hawak na kutsilyo sa likod.Ngayon?Mas magulo.Pero mas makapangyariha sa legal na paraan.At sa kabila ng lahat ng iyon, may isang bagay na patuloy na bumabalik sa isip ko.Ang organisasyon at ang baba
NoraNagpunta ako sa isang restaurant. Medyo malayo siya sa kumpanya pero ayon sa nakita ko ay mukhang masarap ang pagkain.Sa totoo lang, I love eating. Kahit noong bata pa ako, natatandaan ko na palaging iyon ang motivation sa akin ng aking ama para lang pasunurin ako.Kapag ayaw kong magtraining ay pagkain ang pinangsusuhol niya sa akin. Kaya hanggang sa paglaki ko ay hindi siya makapaniwala na uubra pa rin ang ganon.Pero ang hindi niya alam, iyon ay dahil sa siya ang nanunuhol sa akin. Kung ibang tao, I don’t think na madadaan nila ako sa kahit na anong pagkain lalo na sa panahon ngayon.Nagpark ako at naglakad papasok sa loob ng resto, sinalubong ako ng waitress at dinala sa isang bakanteng pangdalawahang table.“Here’s the menu,” sabi ng nakangiting waitress. “Babalikan ko po kayo or pwede nyo po akong tawagin kung may napili na kayo.”“Okay,” tugon ko at iniwan na niya ako.Hindi na ako naging mayabang kagaya noong una. May food allergy ako kaya dapat akong maging maingat.Bus
NoraNews about Hills Care Pharmacy spread like wildfire.Halos araw-araw ay may bagong email, bagong tawag, bagong request for meeting. Hindi na ito simpleng internal expansion plan ng Hills Pharma—naging usap-usapan na ito sa business circles.Sa pag-uusap namin ni Matt ay nalaman ko na maraming negosyante ang kumokontak sa kanya upang mag-invest. May mga venture capital groups, private investors, at maging ilang established distributors na biglang naging interesado sa proyekto.Predictable.Retail pharmacy backed by a pharmaceutical giant will always attract attention.Ngunit ayon na rin sa previous instruction ko, na-filter na niya ang karamihan sa mga iyon.Very reliable si Matt pagdating sa trabaho. Systematic, organized, at mabilis umintindi ng instructions. Hindi ko na kailangang ulit-ulitin ang gusto kong mangyari dahil kaya niyang mag-adjust agad sa direction ko.Pero sa kabila ng efficiency niya, may isang tanong na paminsan-minsan ay pumapasok sa isip ko.Mapagkakatiwalaan
NoraTahimik ang opisina ko sa Hills Pharma, pero ang table ko ay puno ng papeles, projections, at annotated drafts. Nakabukas sa harap ko ang final proposal para sa Hills Care Pharmacy—ang retail arm na matagal ko nang gustong itayo.Hindi ito impulsive decision. Pinag-aralan ko itong mabuti matapos kong maulinigan sina Mr. at Mrs. Hills sa nangyari tungkol sa kumpanya matapos nila akong iuwi sa mansyon nila.Inalam ko ang lahat mula sa market behavior, supply chain vulnerabilities, at consumer trust patterns. Lahat ng posibleng risk, tinimbang ko.At ngayon, aprubado na.Inilapag ko ang papel at sandaling tumingin sa pirma sa huling pahina.Board: Approved.Majority shareholders: In favor.Mabilis ang naging proseso lalo na ang pirma ni Clara.Hindi ko maiwasang mapataas ang kilay ko nang maalala ko ang meeting. Inaasahan kong kokontrahin niya ako. Inaasahan kong haharangin niya ang expansion.Pero pumirma siya.Tahimik at walang kondisyon kaya naman kinailangan kong ihanda ang akin
DevonTahimik ang opisina ko, pero hindi ang isip ko.Floor-to-ceiling glass ang harapan ng building, kita ang skyline—malinis, organisado, predictable. Isang mundo na kayang kontrolin ng tamang numbers, tamang strategy, tamang leverage.Pero may mga bagay na hindi nadadaan sa quarterly reports.“Andres,” sabi ko habang umiikot ang swivel chair ko paharap kay Cesar. “Full name?”“Walang malinaw,” sagot niya, nakasandal sa couch sa tapat ng mesa ko. Bilang front-facing CEO ng kumpanya namin, sanay siyang magmukhang relaxed kahit seryoso ang usapan. “May ilang records ng property acquisitions under shell corporations. Pero walang direct ownership. Walang public profile. Walang board affiliations.”“Too clean,” sagot ko.“Exactly.”Sa screen sa harap ko, naka-open ang background checks na pinatakbo ko kaninang madaling-araw. Standard databases. Corporate registries. International affiliations.Nothing.As if he doesn’t exist.“At yung babae?” tanong ko.“Nora Dumont,” sagot ni Cesar, baha
DevonMatagal na akong sanay magbasa ng tao.Sa kagaya kong hindi lang dito sa bansa ang negosyo, mahalaga iyon—micro-expressions, shifts in posture, involuntary reactions. Mas marami kang nalalaman sa hindi sinasabi kaysa sa direktang binibitawan ng bibig.Kaya nang makita kong bahagyang naging stiff ang balikat ni Emily, kahit sandali lang, napansin ko agad.Nasa kalagitnaan kami ng magaan na usapan nang maramdaman kong nagbago ang focus niya. Hindi ako lumingon agad, pero alam kong may nakita siya.Sinundan ko ang tinitginan niya.Isang may edad na lalaki ang papalapit, dignified ang tindig, may uri ng kumpiyansang hindi nagmumula sa pera lang kundi sa kontrol. Sa tabi niya ay isang babaeng mas bata—elegante, composed, at may kakaibang pamilyar na aura.Diretso ang tingin nilang dalawa kay Emily.Hindi iyon random approach ng investor na gustong bumati.May agenda.Naramdaman ko ang bahagyang pag-igting ng katawan ni Emily bago niya ito mabilis na itinago. Kung hindi ko siya tinitin







