LOGINNora
“Ano ang mga yan?” taka kong tanong habang nakatingin kay Nadia, isa sa aming mga kasambahay ng pamilya Hills. Nasa living room ako at kausap si Esmeralda ng dumating ang isang babae na nagngangalang Amy na nagpakilalang sekretarya daw ni Asher.
“Mrs. Bennett-” Natigilan si Amy ng tapunan ko siya ng masamang tingin. Tumikhim siya bago nagpatuloy. “Bilin ni Sir Asher na puntahan ko kayo at papiliin sa mga damit na ito. Darating din mamaya ang stylist pati na ang representative ng jewelry store para papiliin ka rin ng mga alahas na gagamitin mo mamaya para sa birthday party ni Mr. Taylor.”
“I don’t need those. Makakaalis ka na,” malamig kong tugon. Natigilan si Nadia pati na si Amy.
“Pero Mrs. Bennett, kabilin-bilin ni Mr. Bennett na asikasuhin ko kayo. Kung hinid ko ito gagawin ay baka matanggal ako sa traba–”
“Why do I care?” tanong ko, taas ang kilay ng putulin ko ang pagsasalita ni Amy. “Mukha ba akong may pakialam sa isang tao na hindi ko naman kaano-ano?” dagdag ko pa.
“Mrs. Bennett…” mahinang tugon ni Amy sabay yuko ng ulo na may kasamang pagkuyom ng kamay.
“Don’t call me that. I am divorcing your employer so address me as Ms. Hills.” Matigas ang pagkakasabi ko para hindi na siya magsalita pa ng kahit na ano.
“Anak, she’s working for Asher. Ginagawa lang niya ang trabaho niya,” singit ni Esmeralda na malamang ay nakadama ng awa para kay Amy.
“Sinasabi ko lang ang totoo, Mom. Kung lahat ng lalapit sa akin na empleyado ni Asher ay sasabihan ako ng ganon para kunsensyahin, ibig bang sabihin ay maging sunud-sunuran na lang ako habang buhay?”
“Hindi naman sa ganon…” sagot ni Esmeralda.
Tumingin ako kay Amy, diretso sa kanyang mga mata. “I have nothing against you. Pero hindi ko gustong maging considerate para sa ibang tao at my expense. Tell your employer, hindi ako sasama sa kanya sa party. Higit sa lahat, unless it was about our divorce, don’t bother coming to me.”
Saglit na natigilan si Amy pero nakita ko na sa mga mata niya ang pang-unawa. “Makakarating kay Mr. Bennett ang lahat, M-Ms. H-Hills.”
“Thank you. You can leave now.” Pagkatapos ay tinanguan ko na si Nadia na iabot ang mga damit kay Amy tsaka tumalikod at umalis ang babae.
Naiwan kami ni Esmeralda sa sala. Titig na titig siya sa akin, alam kong nagtataka siya sa inakto at sinabi ko ngunit nagkibit na lang ako ng balikat at napiling na lang siya.
Sa may isang buwan ng pagsasama namin sa iisang bubong ay tuluyan kong napatunayan na mabait siya pati na si Rod. Kaya hindi ko magawang saktan ang kanilang damdamin.
Apat na oras bago ang party ay pinuntahan ako ni Esmeralda sa aking silid. Mag-aayos na sana ako ng aking sarili dahil nag-oo na ako sa kanila na dadalo sa kaarawan ni Mr. Taylor.
Tinignan ko isa-isa ang mga damit na nakahanay sa rack. In-order iyon ni Esmeralda at gusto niyang mamili ako para nga sa birthday party.
Hindi ako mahilig sa mga gown, pero dahil si Emily Hills na ako ngayon ay kailangan kong mag-adjust.
Kinuha ko ang itim na gown. Ayaw ko sa mga light color dahil pakiramdam ko ay isa akong bata sa ganon.
“Sigurado ka na ba dyan, anak?” tanong ni Esmeralda, titig na titig sa akin at sa gown na hawak ko.
“Yes,” tugon ko.
“Ayaw mo na ba sa light blue at light pink?”
“Para maiba na lang. Minsan kailangan magbago at mag-explore.”
“Mabuti naman ay narealize mo na yan ngayon. Matagal na kitang sinasabihan ng ganyan. Gusto ko na sumubok ka ng iba pero mas gusto mong pasayahin si Asher.”
“Hindi na ngayon, Mom. Lahat ng gagawin ko ay para na sa sarili ko.” Tinignan akong mabuti ni Esmeralda na tila ba hindi makapaniwala. Siguro ay talagang opposite kami ni Emily.
Kahit sa kumpanya ay napapansin ko ang kakaibang tingin na binibigay sa akin ng mga empleyado. Kahit ang mga executive ay nagtataka sa tuwing nagsasalita ako.
Iniwan na ako ni Esmeralda sa aking silid at nagsimula na akong mag-ayos ng aking sarili. Kung makeup at makeup rin lang ay hindi ako ganon ka-ignorante. Marunong akong mag-apply, konti lang.
Sapat na ang light application dahil hindi naman ako a-attend ng party para maging pinakamaganda sa lahat ng bisita. Pupunta ako para makakilala ng iba pang mga negosyante. I need and I want to expand my network.
Nang makatapos at nakuntento sa aking itsura at ayos ay naglakad na ako palabas ng aking silid. Sa living area ay nadatnan ko ang mag-asawang Esmeralda at Rod.
“Wow! You're so beautiful, anak!” bulalas ni Esmeralda, kita ang kinang sa kanyang mga mata.
“Oo nga. Ngayon lang kita nakita na nagsuot ng ganyang kulay na gown,” dagdag pa ni Rod.
“Masanay na kayo dahil ito na ako ngayon. The old me is dead so please welcome the new Emily Hills,” tugon ko. Saglit na natigilan ang mag-asawa pero kita kong nagustuhan din nila ang aking sinabi.
“Kung ganon, your mom and I are looking forward to seeing more of you.”
“Be ready, Dad. You’re about to see how your dear daughter swallows everyone who stepped on me whole.” Kumpiyansa akong gagawin ko ang sinabi ko. Sinuman sa mga nang maliit sa dating Emily a pagbabayarin ko ng mahal.
Nakakapanghinayang lang na hindi ko alam kung sino-sino ang mga iyon.
Gusto kong alamin, gusto kong paimbestigahan ang mga pangyayari. Pero ayaw ko rin magmukhang eager na malaman ang lahat ng nangyari kay Emily sa pag-aalalang baka may makapansin.
Hindi ko maintindihan kung bakit wala man lang akong kahit na isa sa mga alaala ni Emily. Ganon ba talaga?
Dahil sa ako na ang umuukupa sa katawan niya ay wala na rin akong hawak sa memorya niya?
Kung sakali, makakatulong kaya kung magpapakunsulta ako sa isang doktor?
“Emily, anak.” Napatingin ako kay Esmeralda na nagtatakang nakatingin sa akin. “Anong iniisip mo?”
Ngumiti ako bago tumugon. “Nothing. Naisip ko lang kung ano ang madaratnan ko sa party.”
“Wala kang dapat na alalahanin dahil nandoon din si Matt. Kung meron ka man gustong itanong ay siya ang sasagot lalo na kung may kinalaman sa mga taong makikita at makikilala mo doon,” paliwanag ni Rod.
“Kung ganon ay aalis na ako. Ayaw kong mahuli. I want to see every person na darating sa party,” nakangiti kong sabi.
“Sige anak. Mag-iingat ka,” sabi ni Esmeralda sabay lapit sa akin para halikan ako sa aking pisngi at yakapin. Hindi ko napigilan ang aking sarili na gawin din iyon sa kanya at kay Rod. Anyway, bilang Emily Hills, mga magulang ko na sila.
Tumalikod na ako at naglakad palabas ng aming bahay papunta sa naghihintay na sasakyan. Nadatnan ko si Biboy na siyang driver ko.
Pagsara niya ng pintuan matapos kong sumakay ay agad siyang lumigid papunta sa driver’s seat at nagsimulang magmaneho.
Ako naman ay nagsimulang mag-isip.
Gusto kong lumipat ng tirahan para magawa ko ang mga bagay na gusto kong gawin. Para masimulan ko na ang plano kong magpakilala kay Dante bilang bagong Nora Dumont.
Nora“Emily,” sabi ni Asher ng makababa na kami pareho ng sasakyan matapos niyang mai-park ng maayos.Siya ang nagdrive ng kotse ko habang nakasunod naman ang driver niya na dala ang sasakyan nito.“You can leave,” sabi ko sabay talikod, ni hindi ko na ginawang magpasalamat.Ngunit pinigilan niya ako, hinawakan niya ako sa braso kaya naman kunot ang noo ko ng tignan siya.Tila naman napaso itong binitawan ang braso ko ng makita ang aking reaksyon.“I’m sorry. Gusto ko lang sana na makausap ka.”“Wala na tayong dapat pang pag-usapan.”“I’m really sorry, Em.”Natigilan ako.Em? Is that how he calls Emily?Wala akong matandaan kaya bukod sa pagkagulat dahil first time kong marinig iyon ay wala na akong iba pang damdamin na naramdaman.Maybe even Emily had lost hope for him kahit wala na ang kamalayan niya sa sarili niyang katawan.“Mr. Bennett,” sabi ko ng hindi inaalis ang tingin sa kanya. “Tapusin na natin itong charade na ito. We’ve signed the divorce agreement, so we should end thing
NoraHindi ko alam kung bakit ako nandito.Sa dami ng lugar na pwede kong puntahan, sa dami ng mas tahimik at mas angkop para sa isang taong may posisyon na tulad ko, dito pa talaga ako dinala ng mga paa ko—sa bar na hindi ko pa natapakan minsan man.Wala akong malinaw na plano. Wala akong sinadyang hanapin.Parang instinct lang.At iyon ang mas nakakagulo.Bukod sa jazz music na tumutugtog ay masasabi kong tahimik ang paligid habang nakaupo ako sa bar counter, hawak ang isang baso ng alak na halos hindi ko naman iniinom. Sapat ang ilaw para makita ang mga tao, pero hindi ganoon kaliwanag para basahin ang bawat emosyon sa mukha nila.Napabuntong hininga ako ng maalala ng sabay-sabay ang tatlong lalaking salitang lumilitaw sa harapan ko.Sina Andres, Asher at Devon.Parang sabay-sabay silang pumapasok sa utak ko, walang paalam, walang pahinga. Hindi ko man gustuhin, hindi ko sila mataboy.Napabuntong-hininga ako at iniikot ang baso sa kamay ko, pinagmamasdan ang paggalaw ng likido sa l
NoraPaano niya nalaman?Iyon ang unang tanong na paulit-ulit na umikot sa isip ko matapos magsara ang pinto sa likuran ni Devon. Hindi ko maalis ang bigat ng presensya niya sa loob ng opisina, na para bang kahit wala na siya roon ay may bahagi pa rin ng hangin na nananatiling kanya.Paano niya nalaman ang tungkol kay Andres… at ang mas nakakagulat—ang tungkol sa babaeng nagpapanggap bilang Nora Dumont?Hindi iyon impormasyong basta-basta nakukuha. Hindi iyon tsismis. At lalong hindi iyon bagay na puwedeng panghimasukan ng isang taong, sa lahat ng alam ko, ay wala namang koneksyon sa akin—o kay Emily.Napapikit ako at dahan-dahang sumandal sa upuan ko, pilit inaalala ang itsura niya kanina. Hindi ang mga biro niya. Hindi ang panunukso.Kundi ang seryosong mukha niya.Ang paraan ng pagtingin niya sa akin.At ang boses niyang mababa, matalim, at walang halong biro nang sabihin niya—“Mag-ingat ka.”Hindi iyon babala na basta puwedeng ipagsawalang-bahala.At iyon ang dahilan kung bakit h
DevonMaaga akong nagising, mas maaga kaysa sa nakasanayan ko. Hindi dahil may mahalaga akong meeting o deadline na hinahabol, kundi dahil hindi ako pinatulog ng sarili kong isip.Paulit-ulit na bumabalik sa akin ang usapan namin ni Cesar—ang tungkol kay Andres, sa koneksyon nito sa underground, at sa mas nakakabahalang detalye na may kasama itong babaeng leader din ng isang organization sa underground.Hindi iyon simpleng coincidence.At lalong hindi iyon bagay na puwede kong ipagwalang-bahala.Tahimik ang buong unit ko habang nakatayo ako sa harap ng bintana, pinagmamasdan ang unit na katapat lang din ng sa akin. May hawak akong tasa ng kape, pero matagal na itong malamig. Hindi ko man lang namalayang hindi ko na pala iyon iniinom.Iisa lang ang malinaw sa akin.Kailangan kong makita si Emily.Hindi mamaya. Hindi bukas.Ngayon.Gustuhin ko man na katukin siya ay hindi ko ginawa. Magkapitbahay lang kami pero alam ko na hindi niya ako tatanggapin doon kung sakali.Pagdating ko sa Hill
Devon“Sigurado ka ba?”Hindi ko itinago ang iritasyon sa boses ko habang nakatingin kay Lee. Nakapamaywang ako sa harap ng mesa, bahagyang nakayuko, at ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa.“Yes, Sir,” sagot niya agad, halatang nagmamadali. “Hindi nawawala sa paningin ng mga bodyguard kay Miss Hills.”Mas lalo akong napakunot ang noo. “Hindi iyon ang tinatanong ko.”Napayuko siya sandali bago muling tumingin sa akin. “They met, Sir. During dinner.”“Anong pinag-usapan nila?” mas mariin kong tanong.“Research collaboration,” sagot niya. “Kagaya ng sa atin ngunit hindi tinanggap ni Ms. Hills. Mukhang hindi niya nagustuhan na pag-usapan ang negosyo over dinner at kasama pa ang kanyang mga magulang.”Napasandal ako sa aking upuan at sandaling natahimik ang buong opisina habang iniisip ko ang sinabi niya.Research collaboration.Seryoso talaga siya sa sinabi nya nung gala?“Interesting…” bulong ko, halos sa sarili ko lang. “Mukhang seryoso ang Andres na ‘yon na makalapit kay Emi
NoraHindi ko kailangang magsalita para maramdaman kung gaano kabigat ang hangin sa mesa. Pagkaupo ko pa lang, ramdam ko na agad ang tensyon—hindi iyong halatang tensyon na may sigawan o pagtatalo, kundi iyong mas delikado. Tahimik. Nakabalot sa maayos na ngiti at magagalang na salita.Mas mahirap kalabanin ang ganitong klaseng sitwasyon.Pinili kong hindi magpakita ng kahit anong reaksyon. Kahit ang mismong paghinga ko, sinigurado kong kontrolado. Hindi ako pwedeng magkamali. Hindi ngayon. Hindi sa harap ng mga taong ito.Sobra ang pagpipigil kong ipakita ang galit na nararamdaman ko.Si Andres na siyang pumatay sa akin at sa mga magulang ko ay nasa harapan ko ngayon at nakangiti habang katabi ang isang babaeng may mukha ko bilang Nora Dumont.Umupo ako nang maayos at inilapag ang bag ko sa tabi ng upuan. Saka ko lang hinayaan ang sarili kong magmasid, pero hindi halata. Hindi direkta. Sanay na ako sa ganitong galawan—yung nakatingin ka pero hindi mukhang nag-oobserba.Nakangiti ang
NoraNews about Hills Care Pharmacy spread like wildfire.Halos araw-araw ay may bagong email, bagong tawag, bagong request for meeting. Hindi na ito simpleng internal expansion plan ng Hills Pharma—naging usap-usapan na ito sa business circles.Sa pag-uusap namin ni Matt ay nalaman ko na maraming n
NoraTahimik ang opisina ko sa Hills Pharma, pero ang table ko ay puno ng papeles, projections, at annotated drafts. Nakabukas sa harap ko ang final proposal para sa Hills Care Pharmacy—ang retail arm na matagal ko nang gustong itayo.Hindi ito impulsive decision. Pinag-aralan ko itong mabuti matapo
DevonTahimik ang opisina ko, pero hindi ang isip ko.Floor-to-ceiling glass ang harapan ng building, kita ang skyline—malinis, organisado, predictable. Isang mundo na kayang kontrolin ng tamang numbers, tamang strategy, tamang leverage.Pero may mga bagay na hindi nadadaan sa quarterly reports.“An
DevonMatagal na akong sanay magbasa ng tao.Sa kagaya kong hindi lang dito sa bansa ang negosyo, mahalaga iyon—micro-expressions, shifts in posture, involuntary reactions. Mas marami kang nalalaman sa hindi sinasabi kaysa sa direktang binibitawan ng bibig.Kaya nang makita kong bahagyang naging sti







