CHAPTER 5

Biglang huminto ang kotse, ilang sentimetro na lang ang agwat sa harap ng dambuhalang bus. Sobrang lakas ng uga ng kotse dahil sa biglaang pagpreno.

Napasubsob si Miss Izumi sa harap—hindi kasi maayos ang suot niyang seatbelt—pero mabuti na lang at hindi bumukas ang airbag.

Dahil sa takot at gulat nang makita ang bus sa tapat mismo niya, bigla siyang kumapit sa kung anong pinakamalapit sa kanya.

At ang pinakamalapit... ay ako.

“Mama!!!” tili niya sabay kapit sa akin.

Niyakap niya nang mahigpit ang kaliwang braso ko at isinubsob ang mukha niya sa balikat ko. Ang nagpatigil ng hininga ko ay hindi ang muntikang aksidente—kundi ang paglapat ng malambot niyang katawan sa braso ko.

Sariwa at ramdam na ramdam ko ang init niya dahil sa suot niyang hapit na crop top. Lalo pa siyang napasiksik sa akin dahil sa panginginig ng kotse, na parang gusto na niyang makipag-isa sa akin sa sobrang takot.

“Miss… Miss…” utal kong sabi. Nanigas ang buong katawan ko, kasama na ang mga bahagi na sana ay hindi muna nag-react ngayon. Kainis itong alaga ko. Biglang nagagalit.

“Okay na po, Miss. Ligtas na tayo. Walang nasaktan—buhay tayo.”

Pero hindi siya bumitaw. Mas humigpit pa ang kapit niya, at narinig ko na ang simula ng kanyang pag-iyak.

Sa gilid ng mata ko, nakikita ko kung gaano siya kalapit sa akin—isang bagay na pwedeng-pwede kong ikapahamak.

“Naku, yari na,” bulong ko sa sarili ko. “Kung magpapatuloy ito, hindi lang ang handbrake ng kotse ang matigas.”

Ilang segundo ang lumipas pero hindi pa rin siya bumibitiw.

Kung sa normal na sitwasyon lang, pitong araw at pitong gabi sigurong magdiriwang si “Tot.” Baka mangapal na ang palad ko kaka- maria! Pero sa ngayon, kakaiwas ko lang na mayari kami ng bus.

“Miss—Miss Izumi, okay ka lang?” tanong ko ulit habang dahan-dahang inaalis ang braso ko. Medyo namamanhid na kasi ito sa sobrang higpit ng hawak niya.

Dahan-dahan niyang itinaas ang mukha niya mula sa balikat ko.

Ang mga mata niya—na madalas ay matatalas at puno ng galit—ay nanlalaki ngayon, may mga luha, at halatang hindi makapaniwala.

Nang marehistro sa utak niya kung gaano siya kalapit sa driver na palagi niyang nilalait, napasinghap si Miss Izumi at mabilis na bumitaw. Lumayo siya hanggang sa sumadsad ang likod niya sa pinto ng kotse.

“Ikaw… wala kang ginawang masama sa akin, 'di ba?!” bulyaw niya, sabay krus ng mga braso—bumalik na naman ang pagiging mataray niya.

Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang mabilis kong tibok ng puso at ang tensyon sa katawan ko.

“Miss, ang mga kamay ko ay nasa manibela at handbrake. Ikaw ang biglang yumakap sa akin na parang koala. Kung binitawan ko 'yun, pareho na tayong pisa sa ilalim ng bus. Gusto mo ba 'yun?”

Natahimik siya. Halatang gusto niyang makipagtalo—pero dahil nailigtas ko ang buhay niya, wala siyang maisagot na katwiran.

Alam din niya na kung walang karanasan ang driver, baka nag-panic ito, biglang kumabig, o kaya naman ay nahuling pumreno.

Pero ako? Si Ireneo, ang tinatawag nilang probinsyano, ay napatigil ang kotse sa tamang-tamang pwesto.

"Hmp... sige, salamat. Pagkatapos nito, pwede ka nang umuwi. Mag-ingat ka lang kapag sinabi mo kay Mama o sa kapatid ko na sinigawan kita kanina. Sumpa ko, puputulin ko ang dila mo!"

Sa natitirang biyahe papuntang campus, hindi gaanong nagsalita o nagphone si Miss Izumi.

Minsan-minsan, nahuhuli ko siyang sumusulyap sa akin sa sulok ng mata niya, nakatitig sa kaliwang braso ko na ginawa niyang unan kanina, tapos titingin sa mukha ko na may kakaiba at nangingilatis na tingin.

Pagkababa ni Miss Izumi sa lobby ng campus—na sinalubong ng mga nagtatakang tingin ng mga kaibigan niya dahil bumaba siyang namumula ang mukha—mabilis kong tinapakan ang silinyador at umuwi agad.

Pagkarating ko sa bahay, basang-basa ako ng pawis. Ang uniporme ko, na nakadikit na sa likod ko, ay sobrang nakakaabala na sa pakiramdam.

"Baliw, sobrang hirap magtrabaho rito. Sa katawan, sa isip, at maging kay “Tot” na parang nakasakay sa roller-coaster," reklamo ko habang ipinapasok ang kotse sa garahe.

Naglakad ako nang pasuray-suray papunta sa likod, balak kong maligo nang mabilis para lumamig ang ulo at katawan kong pakiramdam ko ay sasabog na.

Pero pagkarating ko sa service area sa likod, may nakita akong bagay na napabuntong-hininga sa akin.

Ang pinto ng banyo ng kasambahay, na nasa sulok malapit sa labahan, ay nakatambad, at sa loob ay may mga timbang puno ng mabibigat na kurtina ni Mrs. Benitez.

"Naku naman, naglalaba pala ng malalaking kurtina si Rhea," reklamo ko.

Si Rhea, ang kasambahay, ay nagtatrabaho pala tuwing Miyerkules para maglaba at magpatuyo ng lahat ng damit.

Kapag hinintay ko siyang matapos, baka kulitin na ako ng kati. Sobrang kati at dumi na talaga ng pakiramdam ng katawan ko.

Biglang may naalala ang utak ko. May isa pang banyo sa ibaba, na malapit sa malinis na kusina at family room.

Iyon ang banyo na mga bisita lang ang gagamit.

"Ligtas 'to, siguradong busy si Miss Valerian sa Zoom meeting sa taas. Mabilisang ligo lang, hindi naman mapapansin," isip ko nang walang malisya, pakiramdam ko ay iyon na ang pinakamatalinong ideya sa mundo.

Nang walang padadalawang isip at hindi man lang kumatok—dahil sigurado akong walang tao sa bahay—itinulak ko ang pinto habang kumakanta-kanta nang mahina.

"Ah, masarap talagang maligo kapag pagod na pagod—" Pero naputol ang sasabihin ko sa kalahati nung makita ko ang isang babaeng nakatayo sa harap ng wash room mirror, na nakabalot lang sa isang tuwalya.