Kabanata 3: Ang Pamilyang Montecino

Kinabukasan, maaga pa lamang ay gising na ako. Nakasuot ako ng simpleng damit na ibinigay ng katiwala — maganda, maayos, ngunit tila hindi ko pag-aari. Tumingin ako sa salamin. Hindi ko makilala ang sarili ko. Parang isa lamang akong manika na bihisan at itanghal.

Nang bumaba ako sa hapag-kainan, naroon na sila.

Sa dulo ng mahabang lamesa ay nakaupo ang matandang Don Alejandro Montecino — ang pinuno ng pamilya. Ang kanyang mukha ay seryoso, puno ng awtoridad na tila yumuyuko ang lahat sa kanya. Sa kanyang tabi ay si Doña Elena, ang kanyang asawa. At naroon din si Lucas — tahimik, malamig, walang emosyon habang humihigop ng kape.

Nang makapasok ako, sabay-sabay silang tumingin. Parang tinitimbang nila ang bawat hakbang ko.

Lumapit si Lucas sa akin, at sa gulat ko ay hinawakan niya ang aking kamay. Mahigpit ito — ngunit malamig. Yumuko siya nang bahagya at bumulong sa aking pandinig:

"Ngayon na. Ngumiti ka. Huwag kang magkakamali."

Pagkatapos, hinarap niya ang kanyang mga magulang. "Ipinapakilala ko po ang aking asawa. Si Celine."

Inabot ko ang aking kamay kay Don Alejandro. Niyugyog niya ito nang mabilis, at agad binitawan — tila mabigat ang hawakan ako.

"Kaya pala," wika ng matanda, ang boses ay mabigat at walang sigla. "Payak. Walang kakaibang pinagmulan. Lucas, sigurado ka ba sa iyong pinili?"

Nanlamig ako sa aking kinatatayuan. Parang sinasabi niyang hindi ako karapat-dapat. Bago pa ako makasagot, nagsalita na si Lucas. Ang kanyang boses ay kalmado ngunit may diin.

"Siya ang aking pinili, Ama. At bilang asawa ko, nararapat siyang igalang."

Hindi ako tumingin sa kanya. Ngunit naramdaman ko — sandali niyang pinisil ang aking kamay. Isang senyales na... huwag akong matakot.

Doon nagsalita si Doña Elena. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, at gumuhit ang isang ngiti — ngunit hindi iyon mainit. Ito ay ngiting mapagmasid.

"Halika rito, anak." Inilapit niya ako at hinawakan ang aking pisngi. "Maganda ka naman. Ngunit... alam mo ba kung ano ang pasan ng pangalang Montecino? Hindi lamang kayamanan. Ito ay bigat. Tungkulin. At kapag naisuot mo ito... hindi ka na makatatakas."

Tumingin ako nang diretso sa kanyang mga mata. "Alam ko po, Ginang. Handa po akong pasanin."

Sandali siyang natahimik. Tila hindi inaasahan ang aking sagot.

"Mabuti," aniya. "Dahil kapag nabigo ka... hindi lamang ikaw ang babagsak. Kundi pati na rin ang pinagmulan mo. Tandaan mo iyan."

Buong panahon ng almusal, puro tanong sila — tungkol sa aking pamilya, sa aking pinag-aralan, sa aking nakaraan. Bawat salita ay tila patibong. Ngunit sinagot ko nang tapat at may paggalang. At sa bawat pagkakataong tila nais nila akong ikahiya... laging may sasabihing si Lucas — hindi upang ipagtanggol ako nang hayagan, ngunit upang itama ang usapan at huwag akong mapahiya.

Nang matapos ang kainan, nagpaalam na ang lahat. Naiwan kaming dalawa sa hapag.

Nang wala nang makarinig, binitawan ni Lucas ang aking kamay. Tumingin siya sa akin — seryoso pa rin, ngunit hindi na kasing lamig ng kanina.

"Huwag kang masasaktan sa sinabi nila," aniya, mahina lamang. "Ganyan sila sa lahat. Hindi lamang sa iyo."

Tumingin ako sa kanya. "Hindi po ako nasasaktan. Sanay po akong minamaliit. Ang mahalaga po... nagawa ko ang tungkulin ko."

Sandali siyang natahimik. Tila may gustong sabihin ngunit pinigil. Bumuntong-hininga na lamang siya.

"Mabuti. Ngunit mag-ingat ka lalo kay Doña Elena. Siya ang pinakamatalino sa kanila. At kung may malalaman siyang hindi nararapat... ikaw ang unang mapaparusahan."

Lumakad siya palayo. Ngunit bago siya lumabas ng pintuan, lumingon siya sandali.

"Galingan mo kanina. Salamat."

Nawala siya sa aking paningin. At naiwan akong nakatayo, hawak ang aking dibdib na mabilis ang tibok.

Salamat? Si Lucas Montecino... nagpasalamat sa akin?

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o umasa. Ngunit sa araw na iyon, natutunan ko ang isang bagay: Sa likod ng kanyang kalupitan... may bahagi sa kanya na hindi niya kayang itago.

At iyon... ang simula ng pagbabago.