Kabanata 4: Ang Hindi Inaasahang Paglapit

Ilang araw na ang lumipas at unti-unti ko nang nakasanayan ang pamumuhay sa loob ng mansyon. Tahimik. Maingat. At laging may distansya sa pagitan namin ni Lucas — magkahiwalay na silid, bihirang magkausap, tila magkaibang mundo na nagkataong magkasama lamang sa iisang bubong.

Ngunit ang tadhana... may sariling paraan upang paglapitin ang dalawang taong pinaghiwalay ng pagkakaiba.

Isang hapon, biglang bumuhos ang napakalakas na ulan. Kulog at kidlat ang yumayanig sa buong paligid. At habang nasa silid-aklatan ako upang magbasa, biglang namatay ang lahat ng ilaw.

Nadilim ang buong bahay.

Sa biglaang pagkawala ng liwanag, napahawak ako sa gilid ng mesa at napasinghap. Laking gulat ko nang maramdaman ang isang mainit na kamay na humawak sa aking braso — mahigpit, mabilis, at puno ng pag-aalala.

"Huwag kang matakot. Narito ako."

Boses iyon ni Lucas.

Kahit sa dilim, naramdaman ko ang kanyang presensya sa aking tabi. Ang kanyang amoy — pabango, halong sariwang hangin — ay bumalot sa aking paligid. Hindi siya lumayo. Nanatili siya sa aking tabi, hawak pa rin ang aking braso, tila tinitiyak na ligtas ako.

"Paano po kayo...?" nauutal kong tanong.

"Nakita kitang pumasok dito kanina," sagot niya, ang boses ay mas malambot kaysa sa nakasanayan ko. "Nang mamatay ang ilaw... natakot ako na baka may mangyari sa iyo."

Nanlaki ang aking mga mata. Si Lucas... natakot para sa akin?

Dahan-dahan ay nakita ko ang kanyang anino sa dilim. Malapit na malapit. Halos magkadikit na ang aming mga balikat. At sa sandaling iyon, naramdaman ko ang kanyang paghinga — mabigat, tila hindi rin siya mapakali.

"Hindi mo kailangang matakot," wika niya, mas bumaba pa ang tono. "Hindi kita iiwan sa dilim."

Napalunok ako. Ang mga salitang iyon... parang hindi galing sa lalaking nagsabi lamang ng ilang araw na nakalipas na hinding-hindi niya ako mamahalin.

"Bakit po?" tanong ko, hindi na napigilan. "Hindi po ba... kasunduan lamang tayo?"

Tumahimik siya sandali. Matagal na panahon bago siya sumagot.

"Oo. Kasunduan lamang," aniya, ngunit may pait sa kanyang boses. "Ngunit... kahit kasunduan lamang... hindi ko kayang hayaan na mapahamak ka."

Biglang sumilip ang liwanag mula sa lampara na hawak ng katiwala. Dahan-dahang luminaw ang paligid. At nang makita ko ang mukha ni Lucas — namumutla siya. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa akin, punong-puno ng damdaming pilit niyang itinatago. Mabilis siyang umiwas ng tingin, bitawan ang aking braso, at tumalikod.

"Ayos na ang ilaw," wika niya, bumalik na sa malamig na tono. "Bumalik ka na sa iyong silid."

Lumakad siya palayo nang mabilis, tila tumatakas. Ngunit bago siya makalabas ng pintuan, lumingon siya sandali. At sa huling sulyap na iyon... nakita ko ang kanyang mukha — tila naguguluhan, tila natatakot sa kanyang sariling nararamdaman.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng silid, hawak ang aking dibdib na mabilis ang tibok.

Hindi kasunduan lamang.

Kahit itanggi niya... kahit itago niya sa likod ng kanyang kalupitan... alam ko na. Sa sandaling iyon sa dilim... hindi na lamang kasunduan ang nagbuklod sa amin.

Nagsisimula na siyang mahulog. At hindi niya alam... na ako rin.