LOGINELENA POV Nanatili akong nakaupo sa harap ng computer screen, hindi ko magawang igalaw ang kahit anong parte ng katawan ko. Ang boses ni Papa na narinig ko sa video ay tila nag-e-echo pa rin sa loob ng tahimik at madilim na eroplano. Tumingin ako sa lalaking nakatayo sa may pintuan—si Tito Albert. Ang dati’y maamong mukha na laging nakangiti sa amin tuwing family dinner ay napalitan ng isang malamig at kalkuladong titig. "Tito Albert... bakit?" halos pabulong kong tanong. "Akala ko ba nasa panig ka namin? Ikaw ang tumulong kay Dante nung magsimula siya sa kumpanya." Dahan-dahang lumakad palapit si Tito Albert, ang flashlight niya ay nakatutok sa journal na nasa lamesa. "Elena, hija. Business is business. Masyado lang naging idealistic ang tatay mo, gaya ni Dante. Akala nila, kayang itama ang mundo sa pamamagitan ng paglalabas ng mga dumi ng iba. Hindi nila naintindihan na ang duming iyon ang nagpapatakbo sa ekonomiya natin." "At kailangang mamatay ni Papa dahil doon?" ramdam ko an
ELENA POV Nanginginig ang mga daliri ko habang hinahanap ang pangalan ni Nanay Belen sa contact list ko. Sa loob ng sasakyan, tanging ang tunog ng wiper at ang malakas na paghinga ni Dante ang naririnig. Hindi ko maalis sa isip ko ang mukha ni Maya sa screen kanina—iyung takot sa mga mata niya, at ang paraan ng pagpigil niya sa sarili niyang iyak. "Nay? Nay Belen, sumagot kayo..." bulong ko nang magsimulang mag-ring ang phone. "Elena? Salamat sa Diyos, tumawag ka! May mga lalaking pumasok dito, kinuha si Maya! Hindi ko sila naharangan, mabilis ang pangyayari!" iyak ni Nanay Belen sa kabilang linya. Rinig ko ang ingay ni Hope sa background, parang nakikiramdam din sa kaba ng paligid. "Nay, makinig kayo sa akin. Ligtas po ba kayo ni Hope? Nasaan kayo ngayon?" tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko para hindi ako mag-breakdown sa harap nila. "Nandito kami sa nursery, naka-lock ang pinto. May mga bodyguard sa labas pero hindi nila napansin ang pagpasok sa veranda ni Maya," sag
ELENA POV "Ma'am Elena, sigurado ba kayo rito? Delikado sa labas, lalo na’t wala si Sir Dante," pigil sa akin ni Rico habang pababa kami ng hagdan. Mahigpit ang hawak ko sa lumang journal, ramdam ko ang gaspang ng leather cover nito sa palad ko. "Rico, nakita mo si Aris sa labas, 'di ba? Hindi siya nandito para manakit lang. May gusto siyang ipahiwatig tungkol sa journal na 'to," sagot ko habang mabilis na isinusuot ang jacket ko. "And Nanay Belen, please, lock the nursery. Doon lang kayo nina Hope at Maya hanggang hindi ako nakakabalik." "Elena, mag-iingat ka, anak. Tawagan mo agad si Dante," huling bilin ni Nanay Belen bago ko isinara ang pinto ng main hallway. Sumakay ako sa sasakyan kasama si Rico at dalawa pang security detail. Habang binabaybay namin ang kalsada ng Makati, hindi ko maiwasang itapat sa liwanag ang susing nakuha ko mula sa huling pahina ng journal. Isang simpleng susi, pero may ukit na letrang 'E' sa hawakan. Kay Papa nga ito. "Saan tayo, Ma'am?" tanong ng dr
ELENA POV Hindi ko magawang alisin ang tingin sa kapirasong papel na hawak ni Dante. Kahit maikli lang ang mensahe, parang bawat salita ay may timbang na nagpapabigat sa dibdib ko. Sa labas, naririnig ko pa ang mahinang pag-uusap ng mga pulis at ang kalansing ng mga kagamitan habang tinitignan nila ang tama ng mga bala sa aming gate. "Dante, kanino galing 'to?" tanong ko habang ibinabalik sa kanya ang phone. "Wala ring nakakita kung sino ang nag-iwan. Sabi ni Rico, nakita na lang nila itong naka-ipit sa siwang ng gate pagkatapos humarurot nung itim na SUV," sagot ni Dante. Huminga siya nang malalim at isinandal ang ulo sa headboard ng kama. "Whoever they are, they’re watching our every move." "Isabelle is the bird, isn't she?" bulong ko habang tinitignan si Hope na ngayon ay mahimbing nang nakasandal sa balikat ni Dante. "Sinasabi nila na huwag natin siyang palalabasin. Pero bakit? Para ba protektahan siya, o para hindi siya makapagsalita?" "Iyon ang kailangan nating malaman,
ELENA POV Nagkagulo na sa loob ng kusina. Halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses dahil sa lakas ng tibok ng puso ko at sa sunod-sunod na katok ni Isabelle sa labas. Pero ang mas nakakatakot ay ang boses ng lalaki sa labas—yung boses na nag-utos kay Isabelle na sumakay sa kotse. "Maya, narinig mo ako? Sa basement! Bilisan mo!" ulit ko habang itinutulak ko siya palayo sa pinto. "Pero Ate, paano kayo? Paano si Nanay Belen?" nanginginig ang boses ni Maya. Yakap-yakap niya si Whitey na panay ang kahol, habang si Hope naman ay nagsimula na ring umiyak sa gulat. "Kami na ang bahala rito. Isama mo si Nanay Belen. Go!" sigaw ko. Agad na hinila ni Maya si Nanay Belen patungo sa dulo ng pasilyo kung nasaan ang pinto ng basement. Pagkasara ng pinto, naiwan kaming dalawa ni Sofia sa kusina. Si Sofia, kalmado pa rin ang mukha pero ramdam ko ang tensyon sa bawat galaw niya. Naka-posisyon siya sa gilid ng gate, hindi direktang nakatapat para iwasan ang anumang bala na tatagos. "Elena,
ELENA POV Hindi ako agad nakasagot sa tanong ni Dante. Nanatili akong nakatitig sa kanya habang hawak ko pa rin ang dulo ng kumot na ipinantakip namin kay Maya. Ang katahimikan sa loob ng mansyon na kanina lang ay nakaka-relax, biglang naging mabigat. Yung pakiramdam na parang may nakamasid sa amin mula sa dilim, bumalik na naman. "Sigurado ka ba? Baka naman kapitbahay lang na pauwi rin?" bulong ko, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Umiling si Dante. Hindi niya kinuha ang tingin sa bintana. "Naka-off ang headlights pero hindi naka-park nang maayos. Alam mo 'yung position ng sasakyan na handang humarurot? Ganoon ang pwesto niya." Eksaktong pagkasabi niya niyon, pumasok si Sofia mula sa kitchen area. Wala na siyang hawak na baso ng tubig; sa halip, hawak na niya ang kanyang service phone at may nakasabit na earpiece sa kabilang tenga. "Boss, Elena. Na-check ko na ang CCTV feed sa labas," seryosong sabi ni Sofia. Lumapit siya sa amin at ipinakita ang screen ng tablet. "May itim
ELENA POV Ang hangin sa Tagaytay ay may kasamang kagat ng lamig, pero ang palad ni Maya na nakapatong sa kamay ko ay nag-aapoy sa init. Tinitigan ko siya, mas bata siya sa akin, marahil nasa maagang bente lang, at ang kanyang mga mata ay pagod na parang isang taong matagal nang hindi nakakakita ng
ELENA POV Ang sikat ng araw sa Laguna ay marahang pumasok sa malalaking bintana ng rest house, na nagbibigay ng gintong kulay sa mga gamit sa loob. Pagkatapos ng magulong gabi sa Tagaytay, ang katahimikan ng umagang ito ay tila isang regalong hindi namin inaasahan. Wala nang tunog ng helicopter, w
ELENA POV Ang loob ng Airbus A380 ay balot ng malamig at artipisyal na hangin, hinaluan ng banayad na amoy ng mamahaling leather at kape. Sa First Class cabin, ang bawat upuan ay tila isang maliit na kuta, isang pribadong espasyo na dapat sana ay nagbibigay ng kapanatagan. Pero para sa amin ni Dan
ELENA POV Ang tunog ng pagsabog mula sa ilalim ng sahig ay hindi tulad ng napapanood ko sa mga pelikula. Hindi ito isang malaking apoy na lumamon sa amin; isa itong mapurol at nakakangilong tunog ng pagkapunit ng bakal na sinundan ng marahas na pagyanig ng buong eroplano. Naramdaman ko ang biglang







