Kabanata 2

Nang malapit na siya sa pintuan ng kaniyang silid, biglang natigil si Ashley at muling humarap dahil sa hindi inaasahang sinabi ni Isabella.

"Aking nakatutuwang kaawa-awang kapatid, bakit ganiyan ka tumingin sa akin? Oo, tama ang narinig mo. Magpapakasal na kami ni James, Ash," pahayag ni Isabella na may palamang na ngisi. Ang makitang natameme si Ashley ay nagdulot sa kaniya ng malaking kagalakan.

Sa kabilang banda, naramdaman ni Ashley ang matinding pagtataksil at sugat sa kaniyang puso. Kung hindi lang dahil sa pakikipagtalik nina Isabella at James sa mismong araw ng kaniyang kaarawan, hindi sana siya napadpad sa kuwarto ng isang taong hindi kilala at nakipagtalik dito.

Ang lahat ng kaniyang kabiguan ay nag-ugat kay Isabella at sa kaniyang limang taong relasyon kay James. Napakasakit nito. Gayunpaman, hindi ipagkakaloob ni Ashley kay Isabella ang kasiyahang makita siyang nagdurusa. Nagpakawala siya ng isang sarkastikong tawa, na labis na ikinagulat ni Isabella.

"O well, congrats sa pinakakasuklam-suklam na magkasintahan sa buong mundo. Ang kapatid ko sa labas at ang boyfriend ko sa loob ng limang taon na nagtalik sa mismong kaarawan ko. Napakadugyot. Alam mo ba, Isa..." Lumapit si Ashley kay Isabella at bumulong sa tainga nito. "Ikaw lang ang tanging taong magpapahalaga sa isang ginamit at itinapon na tissue paper."

Iniwan ni Ashley ang nanggagalaiting si Isabella sa loob ng kaniyang silid.

Gulat na gulat at natulala si Isabella. Hindi mahalaga kung nakita man sila ni Ashley ni James sa kama; sa halip, ang nagpabagabag sa kaniya ay kung bakit nanatiling tahimik si Ashley tungkol dito sa mahabang panahon.

Sumunod siya kay Ashley sa ibaba, dahil alam niyang darating na si James upang bisitahin siya. Ayaw ni Isabella na mag-usap sina James at Ashley nang hindi niya nalalaman.

Nang makarating sa ibaba ng hagdan, nakita ni Ashley ang kaniyang amang walang bakas ng emosyon na nakaupo sa upuan sa hallway. Nakaupo sa tabi nito si Gng. Green. Naramdaman ni Ashley ang kurot sa kaniyang puso habang pinagmamasdan ang kaniyang ama na itinuturing siyang isang estranghero.

"Ash, iha, may pera ka ba? Kung kailangan mo ng tulong sa pananalapi, handa akong magbigay," nakangising tanong ni Gng. Green.

Ang pagpapanggap ni Gng. Green ay nagpadama kay Ashley ng matinding pagkasuklam. Tiyak niyang makakakuha ng Oscarina pareho sina Gng. Green at Isabella kung sila ay mga artista.

"'Wag mo siyang tatangkaing bigyan ng kahit magkano. Sa ama ng batang dinadala niya siya humingi ng suporta," galit na asik ni G. Miller sa kaniyang asawa.

Hindi na nagulat si Ashley sa mga sinabi ng kaniyang ama. Alam niyang kaya pa nitong magsabi ng mas malala pa rito, at masakit iyon. Masakit na ang kaniyang sariling ama ay itinuturing siyang parang basura.

Gayunpaman, hindi niya hahayaang magkaroon sila ng kasiyahang makitang nasisira ang kaniyang loob.

"Gng. Green, baka sakaling naghihirap ka sa selective amnesia, ipapaalala ko lang sa 'yo na," huminto siya, habang may matinding paninindigan sa kaniyang mga mata.

Maliwanag ang masamang ngisi sa mukha ni Ashley nang isigaw niya, "Ang lahat ng marangyang bagay na ito, ang bahay na pagmamay-ari ng Miller Company, at ang perang pinakikinabangan niyo—LAHAT NG 'YAN AY GALING SA AKING INA!"

Dahil sa determinasyong ipaglaban ang kaniyang kalayaan at ipamukha sa lahat ang kani-kanilang kalalagyan, nagdesisyon si Ashley na iwan ang bahay na itinayo ng kaniyang ina para sa kaniya at para sa lalaking nagpapakilalang ama niya.

Si G. Miller, na naramdaman ang pagnanais na sampalin muli si Ashley, ay biglang natigil nang marinig ang kaniyang mga salita. "Sige, sampalin mo ako, 'yan lang naman ang tanging kaya mong gawin. Bakit ka huminto? Hindi mo ba nakukuha ang kasiyahan sa pagpapasaya sa kabit mo at sa anak mo sa labas sa pamamagitan ng pag-sampal sa akin?" galit na sigaw ni Ashley sa kaniyang ama, matapos maabot ang kaniyang hangganan.

"Paano mo nagagawang magsalita nang ganiyan sa ama mo, Ashley?" singit ni Gng. Green, sa pag-asang mapapalamig ang sitwasyon.

May kasamang sarkastikong tawa, sumagot si Ashley kay Gng. Green, "Tila nawawalan ka na sa katotohanan, Gng. Green. Nakalimutan mo na bang ang lalaking ito sa harap ko ay itinakwil ako kamakailan lang? Hindi niya na ako anak, natandaan mo ba? At tanong ko lang, may nasabi ba akong mali? Hindi ba't totoo namang pinakasalan niya ang nanay ko noong wala siyang kahit ano at isang dukha?"

Isang solong luha ang pumatak mula sa mata ni Ashley pagkatapos niyang magsalita.

Dahil hindi na maapula ang kaniyang galit, muling sinampal ni G. Miller si Ashley. Ang kaniyang galit ay nagmula sa masakit na paalala ng kaniyang nakaraan. Nagsimula nang mag-isip si Ashley na ipasuri ang kaniyang mga tainga, dahil nakatanggap siya ng napakaraming sampal sa loob lamang ng isang araw.

Subalit, tumangging umatras si Ashley.

"Wow, G. Miller, masakit ang katotohanan, 'di ba?" ibinuhos ni Ashley ang kaniyang nag-aalab na galit sa kaniyang ama. "Nahihiya ka ba sa nakaraan mo? Nahihiya ka bang pinagtaksilan mo ang babaeng tumulong sa 'yo noong wala ka pang napatutunayan? Alam mo man lang ba na may anak ka sa labas saanman, na nabuo sa likod ng kaniyang pagkatao?"

"LUMAYAS KA NA RITO NGAYON DIN!" sigaw ni G. Miller.

"Aalis na ako. Inaasahan kong ang multo ng nanay ko ay mumultuhin kayong lahat hanggang sa inyong mga libingan," asik ni Ashley bago tumalikod upang lumabas.

Nang tumunog ang doorbell, hindi pinansin ni Ashley kung sino man ang bumibisita. Gayunpaman, si Isabella, nang marealize na si James ang nasa p***o, ay mabilis na tumakbo upang buksan ito.

Nagmura si Isabella sa kaniyang sarili, habang desperadong umaasang hindi magkakasalubong sina Ashley at James. Sa kasamaang palad, hindi sumang-ayon ang kapalaran sa kaniya.

Sa paglingon ni Ashley, hindi niya inasahang makikita ang kaniyang ex-boyfriend sa loob ng limang taon at ang kapatid nito, na dating kaniyang pinakamatalik na kaibigan. Bagama't nagulat, nagawa niyang itago ang kaniyang emosyon at naglakad lagpas sa kanila nang hindi kinikilala ang kanilang pag-iral. Matapos magtiis ng sapat na pagpapahiya mula sa kaniyang pamilya, ayaw niya nang mag-aksaya ng panahon sa kanila.

Tinanggap ni James ang pag-uusisa kay Ashley kung aalis na ba ito sa tirahan nang mapansin ang mga bag nito. Bilang tugon, napuno ng galit si Ashley. Anong lakas ng loob niya?

"Para sa kaalaman mo, tawagin mo akong Ashley. Tsaka, wala kang pakialam kung aalis man ako sa bahay na ito o hindi," matajim na ganti ni Ashley.

Kung hindi lang nagtaksil si James at ang kaniyang kapatid sa labas, wala sanang nangyaring alinman sa mga malungkot na kaganapang ito. Hindi siya makikipagtalik sa isang taong hindi kilala, at hindi siya magdadalang-tao sa murang edad na labingwalong taon.

"Ashley, pakiusap 'wag kang maging bastos. Nagtatanong lang si James dahil sa tunay na pag-aalala sa lagay mo," pagtatanggol ni Isa kay James, na may kasamang bakas ng sakit sa kaniyang mga salita.

"'Wag kang mag-alala, Isa. Ang asal ni Ashley ay nagmumula lang sa kaniyang kahihiyan sa kaniyang mga ginawa, kaya nga hindi man lang niya kayang tingnan ang kapatid ko," pang-uuyam ni Cassandra, ang kapatid ni James at pinakamatalik na kaibigan ni Ashley.

Hindi makapaniwala si Ashley sa kaniyang narinig; natulala siya sa kaniyang kinatatayuan. Tiyak na totoo na natutuklasan ng isa ang kanilang mga tunay na kaaway sa panahon ng kagipitan.

Iniharap niya ang kaniyang katawan sa lahat ng mga taong responsable sa paggawa ng kaniyang buhay na hindi mabata, na inaalaala ang bawat isa sa kaniyang mukha. Nangako siya na balang araw, maghihiganti siya sa kanila, na babayaran sila ng sampung beses.

"Cassandra, wala akong pakialam sa opinyon mo sa akin. At least ako, may kaunting katinuan para hindi gumawa ng mga walang kahihiyang bagay tulad ng obob mong kapatid at ng hangal kong kapatid, na nagpakasasa sa sarili nilang pagnanasa sa hotel sa mismong kaarawan ko," sang-ayon na pang-uuyam ni Ashley.

Nakangisi si Ashley nang marinig ang mga paghinga ng pagkagulat mula sa kaniyang ama at kay Gng. Green. Ang mga sigaw ng pagkagulat ay nagmula kay Cassandra, na parang sinampal siya ni Ashley nang pisikal sa mukha.

"Anong ibig sabihin niyan, Isabella?" galit na demand ni G. Miller. Gayunpaman, iyon na ang huling alalahanin ni Ashley.

Tila ba ang mismong mga pwersa ng kalikasan ay laban sa kaniya, nagsimulang bumuhos ang malakas na ulan sa mismong sandaling lumabas siya ng bahay.

Naramdaman ni Ashley ang matinding kasawian at pag-iisa, habang pinag-iisipan ang kaniyang kalagayan bilang isang labingwalong taong gulang na may dalang bata sa kaniyang tiyan, na walang pera at walang masisilungan.

Lumuhod siya sa labas ng pangunahing gate ng kanilang bahay, at tuluyang sumuko sa mga luha.

Ang kaniyang pag-iyak ay mabilis na naging malakas na paghagulhol. Itinakwil siya ng kaniyang ama, ang taong inaasahang magmamahal sa kaniya nang walang pasubali.

Napakasakit ng kaniyang puso. Bagama't nagpanatili siya ng isang imahe ng katatagan sa harap ng kaniyang pamilya, siya lamang ang tunay na nakauunawa sa lalim ng kaniyang panloob na kaguluhan.

Katabi ng kinaroroonan ng kaniyang pag-iyak, may isang marangyang kotse ang nakaparada, kung saan nakaupo ang isang lalaking lihim na nagmamasid sa kaawa-awang babaeng umiiyak sa ilalim ng ulan, nang hindi nito nalalaman.