KABANATA ~ 3

Kaius' POV

Matapos ang ilang araw nang makilala ko si Heidi ay pumayag na siya na dalhin ako sa kanila. Alam kong masyado kaming naging mabilis, pero siguro nga, dahil in-love kami sa isa't isa kaya wala na kaming pakialam pa sa mga formalities.

Inasahan kong ang dadatnan ko sa bahay nila ay isang masaya at medyo magulong pamilya, dahil na rin sa maingay na personalidad niya, pero hindi ko alam na ang dadatnan ko lang pala ay ang nag-iisang anak niya.

Sinabi naman niya na may anak siyang babae, pero hindi naman niya sinabi na ganoon pala kaganda. Kung sabagay, hindi naman nakapagtataka. Maganda si Heidi kaya dapat lang na maganda rin ang anak niya.

Naaalala ko ang naging reaksyon niya kanina nang makita niya akong nakaupo doon sa bahay nila. Tingin ko ay kagigising lang niya kasi pupungas-pungas pa siya. Pero nang makita niya ako ay nanlaki bigla ang mga mata niya. Ang cute ng naging reaksyon niya kaya hindi ko napigilang matawa, lalo na nang inayos-ayos niya ang sarili niya. Idinaan ko na lang sa pagngiti ang pagtawa at baka kasi mapahiya siya.

Hannah. Ang ganda ng pangalan niya, pero hindi ko akalain na ganoon siya kung tratuhin ni Heidi. Bakit ganoon? Nag-iisang anak na babae niya lang 'yon, pero bakit parang hindi niya pinahahalagahan? Tingin ko naman ay mabait na bata si Hannah. Kapag pinagagalitan siya ng nanay niya ay nakatungo lang ang ulo niya. Hindi siya sumasagot maliban na lang kung kailangan.

Binanggit ko nga kay Heidi ang tungkol doon kanina sa mall, pero nagalit naman siya. Ang sabi niya ay ganoon daw talaga ang pagpapalaki niya sa anak niya at sanay na raw ito sa kanya, pero mali pa rin. Ayaw kong mag-away kaming dalawa nang dahil lang doon dahil nagsisimula pa lang ang relasyon namin kaya hindi ko na ipinilit pa. Hindi bale, marami pa namang pagkakataon. Sa susunod ko na lang ulit io-open sa kanya ang tungkol doon.

Sa kabila ng ganoong pagtrato at ugali ni Heidi para sa anak niya ay hindi pa rin magbabago ang pagtingin ko para sa kanya, dahil siya ang savior ko.

Mag-iisang buwan na ang nakakalipas nang tambangan ako ng isang lalaking may kutsilyo para pagnakawan, habang naglalakad ako sa kasagsagan ng gabi sa bayan nila. Kagagaling ko lang noon sa isang charity event na inorganisa ko para sa mga mahihirap na mamamayan ng bayang iyon.

Nasaksak ako at may babaeng tumulong sa akin. Pawala na ang ulirat ko noon, pero malinaw pa sa alaala ko kung gaano siya katapang. Nakatalikod siya sa akin habang pinagpapalo niya ng kung ano 'yung lalaking nanalbahe sa akin. Paggising ko sa ospital ay sinabi sa akin na isang babae daw na nasa 40s na ang nagdala sa akin doon. Matapos kong magpagaling ay hinanap ko kaagad siya, at nakita ko nga siya—si Heidi.

Despite ng agwat ng estado namin sa buhay at sa 13 years na agwat ng edad namin ay niligawan ko pa rin siya. Sinabi niya na gusto niya rin ako kaya sinagot niya ako kaagad. Pero nang sabihin ko sa pamilya ko ang pagkakagusto ko sa isang mas may edad at mahirap na babae ay tumutol agad sila. Kaya heto, umuwi muna ako sa amin para muling kausapin ang mommy ko na siyang pinakatutol sa desisyon ko.

"I already said no, Kaius! Hindi ako papayag na sa ganyang klase ng babae ka lang babagsak. Aba, pumayag na nga kami sa kalokohan mo na mag-charity, charity na lang sa mga mahihirap na 'yan, tapos ngayon, gusto mo pang makipagrelasyon sa isang maralita? Ano ka ba naman? Where are you putting our family's reputation, ha?!"

"Mom, I made up my mind. Paninindigan ko si Heidi. Mag-isa lang niyang itinataguyod ang anak niya, kaya kailangan niya ako. Isa pa, I should repay her dahil kung hindi sa kanya, malamang ay wala na ako ngayon dito sa harapan ninyo."

"At paano kung gusto ka lang palang perahan ng babaeng 'yun? Hindi ba't ganyan naman karaniwan ang mga babaeng maralita na 'yan?"

"Ibahin ninyo si Heidi. Kaya nga niya nagawang ipagsapalaran ang buhay niya para sa akin sa paglaban sa holdaper na 'yun, ay dahil may mabuti siyang puso..."

Bigla akong natigilan nang maalala ko kung paano niya tratuhin ang anak niya kanina. Sana lang talaga ay hindi ako nagkamali ng pagkilala sa kanya.

"Fine! Bakit hindi natin siya subukan? Sinabi mo na ba sa kanya kung ano ang estado mo sa buhay?"

Sumandal ako sa sofa at prenteng iniunat ang mga kamay ko sa ibabaw ng sandalan. "No."

"Good! Ganito ang gawin mo..."

Nagkasundo kami ng mommy ko na huwag muna ipaalam kay Heidi ang totoong katayuan ko sa buhay. Magpanggap daw akong broke at mahirap pa sa daga na kailangang umasa sa kanya.

"Kung makikita niya na wala siyang mapapala sa 'yo pero willing pa rin siya na tanggapin ka, saka ko siya tatanggapin. Pero kung hindi ay ititigil mo na iyang kalokohan mo. Is that a deal?"

"Okay. Deal!" pagsang-ayon ko. Kumpiyansa ako dahil naniniwala akong mahal talaga ako ni Heidi.