INICIAR SESIÓN“Bakit ka pa umuwi rityo sa pilipinas, Miori? You were doing so much better in the states,” “This is out of your business already, Vanessa. Wether I’ll go home or just stay where the fuck I am,” Tumaas ang kilay niya sa sinabi ko kaya ngumisi ako. “Really? You have the guts, huh?” “Oh yeah? Right after what you did to me? You still have the face to stand in front of me? For what? For a man who cannot even lay his eyes on you?” She smirked, as if he’s mocking me. “Lay his eyes on me? We have a child now, Miori,” “Good for you then? You finally got what you want,” “Oh yeah? It was worth it, actually,” “Yeah, worth it being a fucking criminal for a man,” Umawang ang labi niya sa sinabi ko, habang ako naman ay bumuntong hininga. “If you’ll excuse me, I need to find my daughter,” Hindi ko na hinintay pa na makasagot si Vanessa dahil agad ko na siyang iniwan doon. Hindi ko pinansin ang pananakit ng dibdib ko. Nagising ako kanina na wala na si Maraia sa kama kaya kailangan ko siyan
“Welcome to the philippines!” Aside from the greetings from the flight attendant, the hot air greeted us. “Thank you miss pretty flight attendant!” masiglang sagot ni Maraia. Agad namang namula ang flight attendant dahilan para mapangiti ako. Sobrang hyper ngayon ni Maraia, kaya paniguradong tulog siya mamaya sa sasakyan kapag pauwi na. “Hassle talaga rito sa pilipinas! Ang init pa,” nakangiwing sambit mi Vela. Natatawa naman akong tumingin sa kanya. “Does your parents knows that you’re coming into the philippines now?” Ngumiwi siya. “May hindi ba sila alam? Lahat nalang ata alam ni daddy eh!” “Yeah, wala ka namang matatago kay tito,” naiiling na sagot ko. Pagkalabas namin ng airport ay nag hihintay na sa amin ang sasakyan na mag hahatid sa amin si mansiyon. “Maligayang pagbabalik, miss Miori,” “Maraming salamat po manong,” nakangiting sagot ko sa driver namin. Matagal na itong driver namin, college palang ako ay siya na ang personal driver ko. “Kamu
“Are our papers ready?” I asked Vela. Kasalukuyan itong umiinom ng tsaa habang nak aupo sa dulo ng kama ko, habang ako naman ay naka sandal sa headboard ng kama. “Yes, bukas na ang flight natin, nakausap mo na si Maraia?” “Not yet, if it’s about the flight,” “How about his dad?” “Mhm, yes..” “What did she say? Alam ba niya na may kapatid siya sa ama?” “Hindi ko pa sinasabi sa kanya,” seryosong sagot ko sa kanya. Bahagya namang sumimangot si Vela sa sinagot ko. “Bakit hindi pa niya alam? Baka anaman magulat ang bata pag buwi natin ng pilipinas? Saan ka ba tutuloy?” Bahagya akong nag isip. Binaba ko ang libro na hawak ko at tinuon ko ang buong atensyon ko sa kanya. “I don’t wanna spoil her mood, besides she is not really eager to meet her own father, she’s fine either way,” “Kahit na, Miori. Masyado pa siyang bata para maintindihan ang mga bagay bagay na nangyayari sayo ngayon” Bahagya akong ngumiti. She’s worried about my daughter, I am too. “I am worried as you are, Vela.
Pagka tapos ng photoshoot ay napag desisyunan kong dalhin si Maraia sa isa sa mga paborito niyang park. Palagi kaming pumupunta rito kapag wala akong trabaho, she loves it because there are lots of kids playing. Minsan ay nakikipag laro pa siya sa mga bata. Pero ngayon ay mas pinili niyang umupo sa tabi ko. “Why don’t you play with the kids, Maraia?” She looked at me and smiled slightly. “I like it here mommy, besides I wanna just look at this park,” “Why is that?” Hinaplos ko ang buhok niya. “I feel like this is the last time that I will have the chance to look at this,” Tipid akong ngumiti. She can feel it inside her huh? “Then, it’s good that you’ll play with the kids here rather than watching them play?” “I wanna preserve my last memory here as someone who loves to watch them mommy,” she smiled giddily at me. Hindi ko maiwasang hindi mahawa sa ngiti niya lalo na at nawawala ang mata niya sa sobrang lapad ng ngiti niya.“Aren’t you afraid to meet your father, Maraia?” “I
Masaya kong binibihisan si Maraia dahil may photoshoot ad kami ngayong araw. This is the last project I accepted here in the US bago kami uuwi ng pilipinas. Hindi ko pa sinasabi sa bata na uuwi na kami ng pilipinas dahil hindi ko pa siya nakka usap tungkol sa sitwasyon ng kanyang ama. I don’t want her to expect anything from her father. “Where are we going today mommy?” naka ngiting tanong nito sa akin. Naka ngisi ko naman siyang sinilip mula sa likuran. “We are having a photoshoot today for a brand,”“Really?! Kasama po ako?” naka ngising tanong niya. Masaya akong tumango sa kanya. Kapag kaming dalaa ang magka usap ay nakakapag tagalog siya. Tinuruan ko siyang mag tagalog para hindi siya mahirapan na makisalamuha sa mga taong nasa paligid niya kapag umuwi na kami ng pilipinas. “Yes, and it’s your favorite theme,” naka ngiting sagot ko. Umawang naman ang labi niya. “Really? Barbie?! Fairy theme?!” “Silly, you love any theme as long as it’s pink,” I softly pinched her nose that
Pagka tapos naming mag dinner ay tahimik akong naka tayo sa balkonahe ng bahay, this is my favorite spot of our house. May hawak akong tasa ng tsaa dahil hindi ako maka tulog. Isa ito sa mga ginagawa ko kapag marami akong iniisip at hindi ako pinapa tulog ng mga iniisip ko.“A penny of your thoughts?” Bumuntong hininga ako nang marinig ko ang boses ni Vela. Ilang sandali pa ay naramdaman ko na ang pag tabi niya sa akin. “I am just thinking about what happened earlier, I know that my daughter will ask to go home to the philippines, but I did not expect that it’d this so soon,” “She’s a child, siguro ay naiinggit siya sa mga pamilyang nakikita niyta. I always see her staring at the families we always see on the road, Miori,” Bahagya akong napa singhap sa sinabi ni Vela sa akin. Kumunot ang noo ko at pinigilan ko ang panunubig ng mga mata ko. She will always seeks for her father’s love, that even though I loved her whole here, may kulang pa rin. “Am I a bad mother for not giving h







