Ang Maalindog na Maid ni Señorito Lorenzo

“Carmella!” hinarap ko ang pamilyar na boses na tumawag sa akin. Kasalukuyan akong nagkaka problema ngayon dahil lahat ng ina-applyan kong trabaho ay hindi ako matanggap tanggap! I am a college graduate, may experience rin ako sa pag ta-trabaho pero wala ni isang tumatanggap sa akin sa trabaho! Naiintindihan ko naman kung bakit hindi sila basta bastang tumatanggap ng mga trabahador dahil limitado lang ang oportunidad dito sa probinsya. “Norine?!” bulalas ko nang makita ko ang matalik kong kaibigan na nasa harapan ko na ngayon. Nag maynila ito pagka-graduate naming dalawa, sasama dapat ako sakanya pero pinigilan ako ni mama dahil ayaw niyang nawawalay sa aming magkakapatid. “Kamusta kana? Mukha kang stress!” napangiwi naman ako sa sinabi niya. Sa lahat ng pwedeng punahin, ang mukha ko pa talaga ang napuna. “Naghahanap ako ng trabaho, lumalala na kasi ang sakit ni mama,” nakagat ko ang labi ko pagkatapos. Napansin ko ang kaibahan ng mga damit namin ni Norine ngayon, nakasuot siya n

“You’re sick,” Napahawak din tuloy ako sa leeg ko at dinama ko ang temperatura ng katawan ko. Agad akong napangiwi nang maramdaman kong mainit nga ako. “Hayaan na po, lilipas din po ‘yan,” magaang sagot ko at lumayo ulit para mawala ang pagkaka lapat ng kamay niya sa noo ko. Hindi ako komportable na sobrang lapit niya sa akin, nag tatambol ang dibdib ko kapag sobrang lapit niya sa akin. Nagagalit ang mga daga na nasa dibdib ko. “What? Are you saying that you will just keep your fever?!” halos sumigaw na siya sa harapan ko. “Hindi po senyorito! Ang ibig ko pong sabihin ay mamaya ko na aasikasuhin ang sarili ko, simpleng lagnat lang naman po ito,” paliwanag ko sa kanya. Kumunot ang noo niya sa akin. “Atsaka hindi ko naman po inakalang nakakalagnat ‘yon,” pabulong kong sambit. Alam kong alam niya ang tinutukoy ko. Nagdasal nalang ako na sana hindi niya narinig, nakakahiya. Pero mukhang narinig niya dahil narinig ko ang tipid niyang pagtawa. “I am big, that’s why you caught a fev

Mahigit dalawang linggo na akong nag ta-trabaho rito sa mansyon kaya gamay ko na ang mga gawain dito, na kahit naka pikit ay kayang kaya ko nang pagsilbihan ang senyorito. Nasa sala ako ngayon, hinihintay ko ang senyorito na umuwi dahil bilin ni nanay Lita na hintayin ang pag uwi ng senyorito galing sa trabaho para maasikaso ko siya. Madalas ay ako na ang nag aasikaso sa senyorito kapag gabi dahil maagang nagpapahinga si nanay Lita. Tulala lang ako sa sala nang bigla akong tawagin ni nanay. “Carmella, matulog kana hija, baka hindi uuwi ang senyorito ngayong gabi,” Bahagyang kumunot ang noo ko sa sinabi niya sa akin. “Po? Bakit po? Palagi naman po siyang umuuwi kapag gabi hindi ba?” hindi ko maiwasang hindi mag tanong. Bahagyang bumuntong hininga ang matanda sa tanong ko. “Problemado ang senyorito kapag ganitong araw hija, kaya tandaan mo na lamang, kapag alas nuebe na at wala pa siya kapag ganitong petsa, huwag mo na siyang hintayin pa,” pinal na sagot nito sa akin. Kuryoso man

“Ate!” bulalas ng kapatid ko pagka sagot ko ng tawag. “Anong nangyari, Kara?” “Ate kailangan ng dalhin si mama sa hospital!” Agad kong hinilot ang noo ko dahil sa narinig. “Kamusta na si mama?” “Hindi maayos ang lagay niya ate, kailangan na talagang dalhin sa hospital,” there’s an urgency on Kara’s voice. “Dalhin niyo na siya sa hospital, Kara!” nag aalalang sagot ko sa kanya. Kagat kagat ko ang labi ko nang mapag tanto ko na hindi pa ako nakakapag padala nang pera sakanila. “Magpapa dala ako ng pera mamaya o bukas, may pera na akong hawak pero baka manghiram muna ako,” “Kanino ka naman manghihiram ate? Baka naman mabaon ka sa utang diyan?” nag aalalang sagot ni Kara sa akin. Bahagya akong tumawa. “Babayaran ko naman, Kara. Huwag kang masyadong mag alala sa akin,” “Kumakain ka ba diyan ate? Baka kapag umuwi ka rito buto’t balat kana,” Natawa ako. “Ano ka ba? Syempre naman, kumakain ako rito, kayo dapat ang inaalala ko,” “Kumakain kami ate, may stock pa naman kami rito sa ba

Abala ako sa pagdidilig ng mga halaman dito sa hardin, ilang araw ko nang iniiwasan na hindi mag krus ang landas namin ng senyorit, baka ako ang dahilan kung bakit mainit ang ulo niya kaya bago pa lumala ang lahat ay umiiwas na ako. Malugod namang pumayag si Chichay na siya ang mag aasikaso ng pagkain ng senyorito pagkatapos kong mag luto. Ako pa rin ang pinag luluto ni nanay Lita, wala naman akong narinig na reklamo pa sa senyorito tungkol sa mga luto ko. Siguro ay iiwasan ko na lamang lutuin ang kare-kare, baka may hindi siya nagustuhan sa paraan ng pagkaka luto ko kaya siya nagalit at ininsulto ako. “Good morning miss Rose, how are you today?” nakangiting tanong ko sa rosas na kasalukuyan kong dinidiligan. Palagi kong kinakausap ang mga halaman dito, turo ito ng lola ko noong nasa probinsya pa ako na kung gusto ko raw umusbong ng maganda ang mga bulaklak ay kailangan kong kausapin ang mga ito. “Ang hilig mo talagang kausapin ang mga halaman, Carmella,” Nilingon ko si Daisy na