Chapter 4

Maaga akong bumangon dahil maayos na ang pakiramdam ko. Ala singko palang ng umaga ay bumangon na ako, ang bilin ni nanay Lita ay dapat ala singko palang ay naka bangon na ako kaya naman saktong ala singko ay pababa na ako. 

Nadatnan ko si nanay Lita na nasa kusina na. Inaayos ang mga lulutuin, mahilig kumain ng kanin ang senyorito sa umaga at iba’t ibang putahe ang naka hain sa lamesa, hindi niya type ang mga palaging inihahain sa lamesa kapag umaga. 

“Oh hija? Maayos na ba ang pakiramdam mo?” 

Agad kong tinanguan ang matanda. 

“Ano pong lulutuin niyo nay?” kumuha ako ng apron para makatulong ako sa pagluluto. 

“Marunong ka naman hija mag luto hindi ba?” 

“Opo! Ako po palagi ang nagluluto sa bahay,” nakangiting sagot ko. Parang naka hinga naman nang maluwag si nanay sa sinabi ko. 

“Mabuti, dahil habilin ng senyorito ay ikaw ang magluto ng pagkain niya palagi,” 

Nagulat ako sa sinabi ng matanda. “Po? Bakit po?” 

“Ewan ko ba sa batang ‘yon, hindi naman siya pihikan sa pagkain hija, kaya huwag kang mag alala,” bahagya naman akong nakahinga ng maluwag sa sinabi niya sa akin. 

Mabuti naman at hindi pihikan ang senyorito! Baka mahirapan akong lutuan siya ng mga pagkain kung sakaling pihikan siya sa pagkain. 

“Mabuti naman po, akala ko po ay mahihirapan ako sa pagluluto at pag pili ng ulam kung sakaling sobrang pili niya sa pagkain,” 

Sa totoo lang ay sobrang hirap lutuan ng mga pihikan sa pagkain. Danas ko na sa kapatid ko na sa sobrang aarte sa pagkain, mga hindi naman anak mayaman. 

“Bukod po sa pagluluto, ano pa pong kailangan kong gawin dito?” sobrang lawak ng mansyon, kung wala na akong gagawin ay pwede kong libutin ito o makipag kwentuhan sa ibang mga kasambahay. 

“Maaari kang mag dilig ng mga halaman hija, ikaw ang bahala kahit ano pu-pwede pagkatapos mong mag luto para sa senyorito,” nakangiting sagot sa akin ni nanay. Tinanguan ko ito at tinapos ko na ang niluluto ko. 

Balak ko na mag dilig ng mga halaman, nakita ko na ang hardin nila at isa lang ang masasabi ko! Sobrang ganda at sobrang linis nito. 

Tuwang tuwa ako kapag nakaka kita ako ng mga halaman, sobrang gumagaan ang pakiramdam ko, siguro dati akong cactus. 

Bahagya akong natawa sa kalokohang naiisip ko sa sarili ko, pero agad din itong nawala nang marinig ko ang mala yelong tinig ng senyoritong masungit at palaging iritado sa buhay. 

“What’s funny?” bugnot na tanong nito sa akin. Agad akong umiling sa kanya. 

“Magandang umaga, senyorito Lorenzo,” ginandahan ko pa ang ngiti ko pero hindi man lang niya ako binati pabalik. 

Arte naman. 

Si nanay Lita na ang nag asikaso ng pagkain ng senyorito kaya lalabas na sana ako nang magsalita na naman ang bugnutin na senyorito. 

“Where are you going, Carmella?” 

Dahan dahan akong pumihit paharap sa kanya at ngumiti. 

“Sa hardin senyorito, may ipag uutos ka?” 

Umiling siya sa akin kaya agad akong tumango. 

“Ipatawag niyo nalang po ako kapag kailangan niyo ako, nasa hardin lang po ako!” bahagya pa akong kumaway sa kanya bago tuluyang tumalikod. Pero bago pa ako tuluyang maka labas ay tinawag na naman niya ang pangalan ko kaya halos mapa padyak nalang ako sa sobrang inis. 

“Carmella,” 

Agad akong lumapit. Pilit ang ngiti na sinalubong ko sa kanya. 

“Bakit po?” halos may banta na sa tono ng boses ko. Kanina ko pag gustong tignan ang hardin nila. 

“Nothing, you can go,” hindi nakatakas sa akin ang multo ng ngisi niya pero hindi ko na iyon pinansin pa. Ngumiti ako nang malapad at tuluyan nang lumabas. 

Dali dali akong nag punta sa hardin, hindi nga ako nagkamali dahil sobrang ganda ng hardin nila, iba’t ibang mga bulaklak ang nandito. 

“Good morning daidy! Good morning rose!” halos banggitin ko na ang bawat bulaklak na nandito sa hardin habang dinidiligan ko ang mga ito. 

Sobrang aliwalas dito sa hardin, halos matuyo na ang ibang mga bulaklak kaya agad kong diniligan ang mga ito. Hindi siguro gaanong na aasikaso ang hardin na ito. 

“Malalanta kana, sobrang kawawa ka naman,” pakikipag usap ko sa bulaklak na nilapitan ko. Agad ko itong diniligan. 

“Huwag kayong mag alala! Simula ngayon ako na ang mag aalaga sainyong lahat!” pangako ko sa mga bulaklak. Bahagya pa akong natawa dahil kinakausap ko ang mga ito. 

Kaya minsan sinabihan akong baliw dahil kinakausap ko ang mga halaman, minsan pader. Lumaki akong si Norine lang ang kaibigan ko kaya minsan nakikita ako ng mga kapatid ko na kausap ko ang pader o kaya ang mga halaman sa bahay na pinilit ko pa si mama na ibili para sa akin. 

“Naku, kawawa naman kayo, mukhang dehydrated na kayo..” 

“Hi Mr. Woody! I hope you’re okay!” ngumisi ako dahil ito lang ang nag iisang puno rito sa hardin. Sa may bandang gilid pa ito kaya hindi masyadong pansinin. 

“Mas maganda siguro kung may lamesa’t upuan dito,” bulong ko sa sarili ko habang nakatayo ako sa tabi ni Mr. Woody. 

“You want to put a table and chairs here?” 

“Palaka!” sigaw ko sa sobrang gulat nang marinig ko ang boses ng senyorito. Bakit bigla na lamang itong nasulpot?! 

“What are you doing?” natatawang tanong niya sa akin. Tawang tawa siguro siya sa akin dahil mukha akong dagang gulat na gulat dahil sa kagagawan niya. 

“Nakakagulat ka naman senyorito, bakit bigla ka nalang nasulpot?” hawak ko pa rin ang dibdib ko. 

“Tumikhim ako, Carmella.” tipid niyang sagot sa akin. Bahagyang umawang ang labi ko nang marinig ko siyang mag tagalog. Marunong naman pala siyang mag tagalog? Pinapahirapan niya pa ako sa pag e-english niya minsan. 

“Pasensya na senyorito,” 

Muli siyang tumikhim kaya tipid akong ngumiti. “You want to put a table and chairs here?” pag u-ulit niya sa tanong niya sa akin kanina. 

Dahan dahan akong lumingon at tumango sa kanya. Tinitignan ko ang magiging reaksyon niya kung galit ba siya pero mukha namang hindi. 

“Let’s do that, let’s put table and chairs here,” tipid na sagot niya sa akin. Bumilis ng sobra ang tibok ng puso ko sa sinabi niya.