Chapter 5

Mahigit dalawang linggo na akong nag ta-trabaho rito sa mansyon kaya gamay ko na ang mga gawain dito, na kahit naka pikit ay kayang kaya ko nang pagsilbihan ang senyorito. 

Nasa sala ako ngayon, hinihintay ko ang senyorito na umuwi dahil bilin ni nanay Lita na hintayin ang pag uwi ng senyorito galing sa trabaho para maasikaso ko siya. Madalas ay ako na ang nag aasikaso sa senyorito kapag gabi dahil maagang nagpapahinga si nanay Lita. 

Tulala lang ako sa sala nang bigla akong tawagin ni nanay. 

“Carmella, matulog kana hija, baka hindi uuwi ang senyorito ngayong gabi,” 

Bahagyang kumunot ang noo ko sa sinabi niya sa akin. 

“Po? Bakit po? Palagi naman po siyang umuuwi kapag gabi hindi ba?” hindi ko maiwasang hindi mag tanong. Bahagyang bumuntong hininga ang matanda sa tanong ko. 

“Problemado ang senyorito kapag ganitong araw hija, kaya tandaan mo na lamang, kapag alas nuebe na at wala pa siya kapag ganitong petsa, huwag mo na siyang hintayin pa,” pinal na sagot nito sa akin. 

Kuryoso man ay hindi na ako nag tanong pa ng kung anong impormasyon baka sabihin ay masyado akong pakielamera. Agad na lamang akong tumayo at nag lakad na papasok ng kwarto ko. 

Ano kayang meron sa araw na ‘to? Wala man lang akong mapag tanungan kahit kuryoso ako dahil mukhang ayaw naman mag salita ni nanay Lita. 

Bago pa ako tuluyang maka pasok ng kwarto ko ay may biglang humila ng kamay ko, kasambahay din siya katulad ko. 

“Anong meron, Sharon?”

“Ang araw na ‘to ay ang pagkamatay ng ex-girlfriend ng senyorito Lorenzo,” bulong niya sa akin. Umawang ang labi ko sa sinabi niya sa akin. Hindi ako makapaniwalang tumitig kay Sharon. 

“Hindi nga?!” 

Agaran siyang tumango tango sa akin. “Sinabihan lang kita dahil mukhang ayaw sabihin ni nanay Lita sa’yo,” 

Tumango ako kay Sharon at nagpa salamat, makakatulog ako nang mahimbing dahil nakuha ko na ang sagot sa tanong na gustong malaman ng utak ko. 

Agad akong pumasok sa kwarto ko at humiga sa kama. Nakatingala lang ako kisame habang malalim ang iniisip ko. Akala ko maaga akong makakatulog dahil nalaman ko na ang dahilan kung bakit hindi uuwi ang senyorito pero nagkamali ako. 

Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na akong nakatulala sa kisame nang may biglang kumatok sa pintuan ng kwarto ko. Nagtatakha akong tumayo at binuksan ito. 

Bumungad sa harapan ko si Sharon, agad akong ngumiti nang makita ko siya. 

“Anong problema, Sharon?” 

“Hinahanap ka ng senyorito, Carmella,” natatarantang sagot niya sa akin. Agad na kumunot ang noo ko pero agad din naman akong sumunod sa kanya. 

Agad kaming dumiretso sa sala at doon ko nakita ang senyorito na naka upo sa sofa at mariing nakapikit ang mga mata. 

What happened to him? Lasing na lasing? 

“Ano pong nangyari, nay?” 

Sasagot na sana si nanay Lita nang biglang tumayo ang senyorito at agad na lumapit sa akin. 

“Carmella Flores…” mahinang bulong niya sa akin. Mariin ang hawak niya sa magkabilaang pisngi ko. Amoy na amoy ko rin ang alak sa sistema niya.

Walang humpay din ang pag kabog ng dibdib ko dahil sobrang lapit niya sa akin. 

“Alagaan mo ang senyorito, Carmella. Ikaw ang gusto niyang mag alaga sa kanya,” boses ni nanay Lita iyon. 

Agad akong tumango nang nakangiti at tinignan ang lalaking nasa harapan ko ngayon. “Tara na, senyorito,” 

Inakay ko ito paakyat sa kwarto niya, he’s obedient that’s why I didn’t had the hard time. 

“Higa ka na sa kama, senyorito.. Kukuha lang ako ng mga gamit sandali,” 

Agad akong napangiwi nang bigla nalang siyang nag dive sa kama niya nang naka dapa. Ano ba ‘yan? Wag lang sana siyang mag suka! 

Nagmamadali akong kumuha ng pamunas sa kanya at tubig sa maliit na lalagyanan. Agad akong umupo sa tabi niya, nakahinga ako nang maluwag nang hindi na ito naka dapa kaya inumpisahan ko na siyang punasan sa mukha. 

Nakapikit ang mga mata nito, siguro ay tulog na.

“Ang gwapo talaga ng senyorito..” I started tracing his nose down to his jaw, if God made a perfect man, it should be him. He is perfect, well his attitude isn’t based on what I am hearing from the other househelps. 

Aalisin ko na sana ang kamay ko nang hulihin niya ito, napasinghap ako nang makita kong titig na titig siya sa akin. 

“What are you doing?” 

“Pinupunasan ka, senyorito,” alanganing sagot ko. Unti unti kong inaalis ang kamay niya sa akin pero ayaw niya talaga akong bitawan. 

“Carmella,” tawag niya sa pangalan ko. Titig na titig pa rin siya sa akin, para akong na hihipnotismo sa bawat pag tingin niya sa akin. Hindi ako sumagot, hinayaan kong magka titigan kami. 

Siya ang unang kumalas sa titigan namin, binitawan niya rin ang kamay ko kaya pinag patuloy ko ang pag punas sa kanya. 

“Can I unbutton your shirt?” paalam ko. 

“Do whatever you want,” 

Huminga ako nang malalim. Kaya mo ‘to Carmella! This isn’t your first time seeing his body. 

Gamit ang nanginginig kong mga kamay ay dahan dahan kong tinanggal ang butones ng polo nito, agad ko rin namang pinunasan ang katawan niya para agad na akong matapos. 

Fuck, ang init ng pakiramdam ko! 

Pagkatapos ko siyang punasan ay hinubad ko na ang damit niya, hindi ko na siya nilagyan ng damit, kukumutan ko nalang siguro siya para hindi siya lamigin mamaya. 

“Tapos na po, senyorito.” paalam ko sa kanya. Hindi naman siya sumagot dahilan para magkibit balikat ako. Tulog na yata siya. 

Dahan dahan akong tumayo palayo sa kama niya pero agad akong napabalik sa pwesto ko pero nakahiga na ngayon. Sa sobrang gulat ko ay hindi ako agad nakapag react. 

Mulat na ngayon ang mga mata ng senyorito at mariing nakatitig sa akin. Abot ang pag tahip ng dibdib ko, para akong hihimatayin sa sobrang kaba! 

Nanatili lang kaming nakatitig sa isa’t isa, walang nagsasalita. Tanging ang tibok ng puso ko ang naririnig ko, sobrang sakit ng bawat pag tambol nito sa dibdib ko. 

“Iris..” sambit niya habang nakatitig sa mga mata ko. Halo halong emosyon ang nakita ko sa mga mata niya, isang patak ng luha ang nag landas galing sa mata niya. 

Gulat akong nanatiling nakatitig sa kanya, pero dahan dahan din nitong pinikit ang mga mata niya, kasabay ng pag pikit ng mata niya ay ang pag patak ng isang butil ng luha galing sa mata ko, kasabay ng bahagyang pag kirot ng dibdib ko. 

Iris? Hindi naman ako si Iris, ako si Carmella..