Chapter 3

“You’re sick,” 

Napahawak din tuloy ako sa leeg ko at dinama ko ang temperatura ng katawan ko. Agad akong napangiwi nang maramdaman kong mainit nga ako. 

“Hayaan na po, lilipas din po ‘yan,” magaang sagot ko at lumayo ulit para mawala ang pagkaka lapat ng kamay niya sa noo ko. 

Hindi ako komportable na sobrang lapit niya sa akin, nag tatambol ang dibdib ko kapag sobrang lapit niya sa akin. Nagagalit ang mga daga na nasa dibdib ko. 

“What? Are you saying that you will just keep your fever?!” halos sumigaw na siya sa harapan ko. 

“Hindi po senyorito! Ang ibig ko pong sabihin ay mamaya ko na aasikasuhin ang sarili ko, simpleng lagnat lang naman po ito,” paliwanag ko sa kanya. 

Kumunot ang noo niya sa akin. 

“Atsaka hindi ko naman po inakalang nakakalagnat ‘yon,” pabulong kong sambit. Alam kong alam niya ang tinutukoy ko. Nagdasal nalang ako na sana hindi niya narinig, nakakahiya. 

Pero mukhang narinig niya dahil narinig ko ang tipid niyang pagtawa. 

“I am big, that’s why you caught a fever, Carmella,” natigilan ako sa paraan ng pag banggit niya sa pangalan ko. Pero ganoon ba talaga ‘yon? 

Pa simpleng bumaba ang paningin ko sa shorts niya, sabi sa mga libro na nabasa ko bumabakat lang daw ‘yon kapag aroused ang lalaki? Pero bakit parang sobrang laking bukol naman niyang nasa short niya?! 

“Parang hindi naman..” I mumbled to myself. 

“What do you mean?” I froze for a moment. 

“Ang alin po senyorito?” 

“What do you mean parang hindi naman? I am not big?!” he looks so offended. Nataranta ako. 

Akala ko sa utak ko lang nasabi iyon, bakit narinig niya pa? Tanga naman, Carmella! 

“Hindi po senyorito! I know you’re big, kaya nga po ako nagka lagnat eh, ang sinasabi ko lang po ay hindi ko gaanong nakita dahil madilim sa kwarto ko,” nakagat ko ang pang ibabang labi ko dahil sa nabanggit ko. 

Diosmio! 

“So you wanna see it right now? Is that it Carmella?” 

Hindi nakatakas sa mata ko ang pag ngisi niya na agad kong inilingan. 

“Hindi po senyorito!” namumulang sagot ko sakanya. 

Grabe! Ipapakita ba niya kung sasabihin kong oo? 

“Such a shame,” tunog disappointed pa niyang sagot sa akin na siyang halos ikangiwi ko. Huwag niyang sabihing na disappoint siya dahil ayaw kong makita ang alaga niya? 

Hindi na ako sumagot, inasikaso ko nalang ang hapag kainan. Umupo na siya at nilagyan ko ng pagkain ang pinggan niya. 

Isa ito sa sinabi ni nanay Lita sa akin, I should serve him, ultimo pagkain niya sa pinggan ay ako ang maglalagay. Wala naman akong reklamo dahil napaka daling trabaho lang naman para sa akin. 

“Have you eaten already?” 

Agad akong tumango kahit hindi naman. Hindi pa naman ako gutom. Tinabig niya ang kamay ko kaya tinigil ko na ang paglalagay ng pagkain sa plato niya. 

“I can manage here, just go to your room and rest, I will let the maids give you your medicine later,” makikipag talo pa sana ako na kaya ko naman pero isang matalim na tingin ang inabot ko kaya wala akong pagpipilian kung hindi sumunod. 

Pagkapasok ko ng kwarto ko ay agad akong nag dive sa kama dahil sobrang sakit na talaga ng pang ibabang parte ng katawan ko. 

Wala pa atang trenta minutos akong nakahiga sa kama nang may biglang pumasok sa kwarto ko, hindi muna ako bumangon dahil siguradong kasambahay ang pumasok para sa gamot ko. 

“Paki lagay nalang po muna diyan, mamaya na po ako iinom ng gamot pagka kain,” 

Narinig ko ang kilos ng taong kasama ko ang mga kilos niya. Umupo ito sa gilid ng kama ko na siyang pinagtakha ko. 

“So you lied to me?” nanigas ang katawan ko nang marinig ko ang boses ng senyorito Lorenzo. 

Bakit siya ang nandito?! Agad akong bumangon pero agad din akong napahiga dahil sa sakit ng katawan ko. 

“Busog pa po kasi ako kanina,” nakangusong sagot ko. 

Nakita ko ang dala niyang pagkain, hindi naman pala siya naniwala sa sinabi ko dahil may dala itong tray ng pagkain. 

Seryoso ang tingin niya sa akin. Dahan dahan akong umupo at sumandal sa headboard ng kama ko. 

“Eat and then drink your medicine after,” malamig nitong utos sa akin bago iabot ang tray ng pagkain. 

“Thank you senyorito, hindi niyo na po kailangang gawin ‘to,” 

“Stop talking and eat your food,’ masungit niyang sagot sa akin. Agad akong tumalima sa utos niya at tahimik na kumain. 

Masasarap ang pagkaing dala niya, masarap palang magluto si nanay Lita pero bakit naghahanap pa sila ng magluluto? Pwede naman akong maglilinis nalang ng bahay. 

Habang kumakain ako ay hindi ko maiwasang tignan ang senyorito na kasalukuyan akong pinapanood, hindi ko tuloy maiwasang hindi ma conscious sa bawat pag subo ko ng pagkain. 

“Wala ka po bang trabaho, senyorito?” nahihiyang tanong ko. 

Kanina pa ako na coconscious kumain dahil pinapanood niya ako. Tumaas ang kaliwang kilay niya sa naging tanong ko. 

“Are you shooing me away, Carmella?” 

Agad akong umiling. Grabe naman? Hindi ba pwedeng nag tatanong lang ako? Pinapa alis agad? 

“Nagtatanong lang po ako,” sinubo ko ang sausage pagkatapos kong sumagot. 

“I cancelled all my work today,” 

Englishero talaga siya.. Iniisip ko tuloy kung may girlfriend na ba siya? Kaso bakit siya nag hanap ng virgin na babae kung may girlfriend na pala siya hindi ba?

Hindi ko namalayang natigil na pala ako sa pag kain dahil natangay ako ng mga iniisip ko. 

“Are you done eating?” hiyang hiya akong tumingin sa senyorito at tumango kahit hindi pa ako tapos kumain. 

“Drink your meds,” inabot niya sa akin ang gamot at ang tubig, akmang aabutin ko sa kamay niya ang baso ng tubig ng iiwas niya ito. 

May pagtatakha ko siyang tinignan pero agad din namang nasagot nang ilapit niya mismo ang baso sa labi ko. Nag harumentado ang dibdib ko dahil sa ginawa niya. 

Agad kong ininom ang gamot at uminom ng tubig. Hula ko ay pulang pula na ang mukha ko dahil sa ginawa niya.