Kabanata 3

Isa akong Prinsesa ng Konglomerat

Diump-usa ni David ang isang latigo at hinagupit si Olivia. Galit na galit ito dahil sa insidenteng nag-iwan ng pagdurugo kay Bella.

"Ang sakit, David! Bakit ka ganoon kalupit? Kahit paano ay asawa mo ako. Hinding-hindi kita niloko, at totoong anak mo si Daniel," sigaw ni Olivia habang pinaglalalapat ng hapdi ng mga hampas mula sa asawa.

"Tikman mo 'to! Pangit na nga, salbahe ka pa. Balak mo bang patayin si Bella, ha? Nagdadalang-tao siya sa anak ko!" Patuloy pa rin sa paghampas si David.

Mabuti na lamang at ang batang si Daniel ay inilabas sandali ng isa sa mga bodyguard kaya hindi nito nasaksihan ang karahasang nagaganap. Humihikbi sa sakit si Olivia at nagmamakaawang itigil na ang paghampas, ngunit walang pakundangang pinagmalupitan siya ni David hanggang sa mawalan na siya ng malay.

"Tama na! Pakiusap... hindi ko na kaya." Tuluyan nang napabagsak si Olivia habang walang-kamalay-malay.

"Katawan lang ang mataba, pero ang hina-hina mo naman. Hoy kayong mga ulol, itapon ninyo ang babaeng ito sa labas ng bahay. Isama ninyo pati ang bata," utos ni David sa kanyang mga tauhan.

Walang-awang binuhat ng bodyguard ang walang-malay na si Olivia palabas ng mansyon. Sakto namang bumubuhos ang ulan nang gabing iyon, at patuloy pa ring nakahandusay ang nag-iinit na katawan ng ina. Umiiyak nang malakas ang bata nang makitang hindi gumagalaw ang kanyang Mommy.

"Bangon ka, Mommy. Nilalamig si Daniel, bakit ka ganyan? Sagutin mo ako." Hagulgol ng bata habang binabayo ng ulan.

Habang walang-malay si Olivia at nakalapag sa tabi niya ang pinirmahang papeles ng diborsyo, biglang huminto sa tapat ang dalawang mamahaling sasakyan. Bumaba ang isang guwapong lalaki na may dalang mga payong.

Agad pinayungan ng lalaki ang anak ni Olivia. Inutusan din niya ang mga kasamahan sa kabilang sasakyan na buhatin ang bugbog-saradong si Olivia papasok sa kotse. Siya naman ang nagkusa na mag-asikaso at mag-alalay sa batang si Daniel dahil sa tindi ng awa.

"Huwag kang matakot. May titindig para sa iyo simula ngayon. Dadalhin natin ang iyong Mommy sa ospital," wika ng guwapong binata.

"Sino po kayo? Natatakot ako... ayaw gumising ni Mommy. May dugo ang katawan niya tulad kay Daniel noong nadapa ako sa bisikleta," iyak ng musmos.

"Napakalulupit ninyo. Paano ninyo nagawang saktan nang ganito si Olivia at ang kanyang anak?" titig ng lalaki sa mansyon na may mabigat na poot.

"Ang lamig ng mukha ni Kuya." Nang walang takot na isiniksik ni Daniel ang sarili sa yakap nito upang masilungan ang ulan.

Naipasok na sa loob ng sasakyan si Olivia. Binuhat din ng binata ang bata at iniutos sa personal na tsuper na madaliing lisanin ang lugar na iyon.

"Dali, dalhin ninyo kami sa pinakamahal na ospital sa lungsod na ito. Kailangan kong iligtas si Olivia," utos ng binata.

"Masusunod po, Boss. Papunta na kami roon."

Agad na tumalima ang mga sasakyan patungo sa pinakamagandang pagamutan. Mahigpit na niyakap ng guwapong lalaki ang basang-basa na si Daniel nang walang pakialam sa sarili nitong kasuotan.

Hindi nagtagal ay narating na nila ang tarangkahan ng ospital. Inutusan agad ang mga tauhan na dalhin sa loob ang maybahay.

"Ipasok na ninyo siya agad. Ayokong mawala si Olivia. Sana ay ligtas siya dahil siya na lang ang nag-iisa kong kapatid," bulalas ng binata.

Nang mailapag na si Olivia sa Emergency Room, ibinigay naman ng lalaki ang bata sa tsuper upang masuri ng ibang doktor. Dinala si Olivia para sa agarang atensyon medikal dahil sa tindi ng mga natamong sugat at kawalan ng ulirat.

"Olivia, kailangan mong lumaban at mabuhay. Kapag nawala ka, magiging malaya at masaya lamang ang mga taong umalipusta sa iyo," bulong niya habang nag-aabang sa labas ng silid.

Ilang sandali pa, lumabas na ang doktor mula sa silid-gamutan. Agad itong nilapitan ng lalaki upang alamin ang kalagayan.

"Doktor, kamusta na po si Olivia?"

"Ginoo, mabuti na lamang at nailigtas natin siya kahit grabe ang mga natamo niyang sugat mula sa latigo."

"Salamat sa Diyos! Ligtas siya, pwede ko ba siyang makita?"

"Maaari naman, ngunit kasalukuyan siyang nasa comatose state. Inilipat na rin namin siya sa espesyal na silid."

"Ano? Koma? Pupuntahan ko siya roon, doktor."

Labis ang kirot sa dibdib ng binata nang malamang hindi pa nagkakamalay ang kapatid.

"Paparusahan ko ang lahat ng gumawa nito sa iyo, Olivia. Walanghiya sila sa pag-aakalang maaari nila itong gawin nang walang kabayaran."

Inalagaan at binantayan niya si Olivia sa loob ng ilang araw. Pitong araw ding nanatiling walang malay ang babae. Hanggang sa sumapit ang ikapitong araw, iminulat na nito ang mga mata at nagtatakang pinalibutan ng tingin ang silid, lalo na nang makita ang estrangherong nagbabantay.

"Nasaan ako? Sino ka?" mahina niyang tanong paggising.

"Ako ang nakababatang kapatid mo, ang pangalan ko ay Oscar Levine. Mahal kong ate, sa wakas nagising ka na rin. Tatawagin ko ang doktor." Nagmamadaling tumayo si Oscar upang tawagin ang manggagamot.

Agad na bumalik ang doktor at sinuri ang buong katawan ni Olivia. Masuwerte namang maayos na ang lagay nito at nilagyan na lamang ng karagdagang dextrose para lumakas. Pagkaalis ng doktor, sinalubong ni Oscar ng mahigpit na yakap ang kapatid.

"Nagising ka na rin sa wakas. Huwag mo nang uulitin ito, Olivia," ani Oscar.

"Sino ka ba talaga? Bakit mo ako tinulungan?" naguguluhang tanong ni Olivia.

"Kapatid mo ako, anak ni Inay. Ang ating yumaong ina," sagot nito.

"Ibig sabihin, may iba pang anak si Inay maliban sa akin? Paano mo ako nakilala? Bakit ako napunta rito sa ospital?"

"Ang punto ay ako ang kapatid mo, Ate. Nakita kitang nakahandusay sa labas ng isang malaking bahay na puno ng dugo at bugbog. Tapos umiiyak pa ang iyong anak sa gitna ng ulan, kaya dinala kita rito," pagbubunyag ni Oscar.

"Bakit napakakalupit niya? Inalay ko ang lahat kay David, pero tinrato niya akong parang basura. Hinampas niya ako ng latigo hanggang sa mawalan ng malay at itinaas ang kamay para itaboy kami ng aking anak." Humagulgol si Olivia.

"Ano ang ibig mong sabihin? Ang asawa mo ang gumawa nito sa iyo? Kay tapang naman niya. Kung gugustuhin mo, madali nating wawasakin ang lalaking iyon. Tutulungan kita," saad ni Oscar.

"Paano ko siya matutumbasan gayong isa lamang akong kaawa-awang babae na tinanggalan ng dignidad, pangit, at mahirap?" may halong pag-aalinlangan na tugon ni Olivia.

"Ate, ikaw ang aking nakatatandang kapatid. Isa kang prinsesa ng mga konglomerat, at ang ating ina ay nagmula sa pamilyang Levine na pinakamayamang angkan sa ibang bansa. Handa tayong maghiganti."

"Hindi ba ako namamalikmata? Ako... anak ng kilalang pamilyang Levine?"