Kabanata 4

Kabaong sa Araw ng Kasal

"Nagloloko ka ba, Oscar? Imposibleng ako ang tunay na anak ng pamilyang Levine," akala ni Olivia ay nagbibiro lamang si Oscar para lang gumaan ang kanyang loob.

"Hindi mo alam na ang ating Inay ay anak ni Lolo Levine. Ang ating lolo ang pinakamayaman at pinakatanyag na tao. Bilang kapatid mo, matutulungan kita na ipaghiganti ang lahat ng sakit na dinanas mo," seryosong tugon ni Oscar.

"Pero hindi ka ba nahihiyang magkaroon ng kapatid na tulad ko? Tingnan mo ang mukha kong sira at ang mataba kong katawan? Nahihiya na akong humarap sa mundo. Iniwan at hiniwalayan lamang ako dahil hindi ako maganda at walang sinasabi sa buhay." Nagsimulang pumatak ang mga luha ni Olivia habang binabalikan ang mga pang-aaping natanggap mula sa asawa at sa iba.

"Hinding-hindi ako mahihiya dahil kapatid kita. Magpagaling ka muna! Ipagtanggol natin ang karangalan mo dahil nakuha ko ang dokumentong ito ng diborsyo habang sinasagip kita." Iniabot ni Oscar ang papel na bahagyang nabasa ng ulan.

"Sige! Sapilitan ang kasulatang ito kaya walang bisa. Kung ayaw na sa akin ni David, ibabaon ko na siya sa limot. Babawiin ko ang lahat ng ginawa niya sa akin," mariing sagot ni Olivia habang nakakompetensiya ang mga kamao.

"Huwag mong hayaang lamunin ka ng lungkot. Tutulungan kitang ibalik ang iyong ganda at ayusin ang iyong timbang. Walang sinuman ang may karapatang tapakan ka habang kasama mo ako."

"Mabuti kung gayon! Sa mismong araw ng kanilang kasalan, bibigyan natin sila ng sorpresang hinding-hindi nila makakalimutan habambuhay. Maraming salamat, Oscar, dahil hindi mo ikinahiya ang hitsura ko ngayon. Diyos ko, salamat at ipinadala mo ang aking kapatid sa gitna ng aking pagkaubos at kawalan ng matirahan dahil sa pagtatabuyan ng aking asawa." Nagpasalamat si Olivia kay Oscar sa pagtanggap nito at sa Poong Maykapal sa kabutihang ibinigay sa gitna ng unos.

Maingat na inalagaan ni Oscar ang kanyang kapatid pati na ang pamangkin na si Daniel. Pagkalipas ng mahigit isang linggo, tuluyan nang gumaling si Olivia at pinayagan nang lumabas ng pagamutan.

Paglabas na paglabas niya, bumalandra sa mga balita at pahayagan ang nakaabang na kasalan nina David at Bella na gaganapin makalipas ang dalawang buwan. Ipinagmamalaki nitong ipinagdiwang sa pinakamahal na restawran sa lungsod. Nabasa ito ni Olivia sa cellphone ng kapatid.

"Talagang paninindigan mong pakasalan ang babaeng iyon. Wala ka na bang pakialam sa akin, David? Umalis ako nang walang kasamang anak, pero ni minsan ay hindi mo ako hinanap. Masayang-masaya ka pa sa piling niya." Patuloy pa ring dinudurog ng pighati ang puso ni Olivia habang pumapatak ang mga luha.

Napansin ito ni Oscar kaya agad siyang nagtanong kung bakit ito umiiyak.

"Bakit ka umiiyak? Ano ang nakita mo sa telepono ko?"

"Tingnan mo ito, ikakasal na siya sa ibang babae at kahit mamatay yata ako ay wala siyang pakialam. Buong puso ko siyang minahal at palihim na itinataguyod hanggang sa maubos ang mana ko mula kay Inay. Bakit napakabagsik ng tadhana?"

"Huwag masyadong mag-alala, hintayin mo lang ang araw ng kanilang pag-iisang dibdib. Doon mo sila sisingilin at ilalantad ang lahat ng kasamaan niya sa harap ng madla upang tuluyang mawasak ang kanyang dangal."

"Oscar, buo na ang desisyon ko. Magpapadala ako ng pinakamagarang regalo sa kanilang kasalan." Nagkaideya si Olivia kung paano isasakatuparan ang paghihiganti.

Makalipas ang isang buwan, tuluyan nang nanumbalik ang lakas at ganda ni Olivia mula sa pangaaping dinanas. Naghahanda na siya para sa pagdalo sa kasal nina David at Bella. Naka-disguise siya upang makapasok sa eksklusibong restawran habang si Oscar naman ang magsisilbing escort nito.

"Handa ka na ba? Aalis na tayo. Inihanda ko na ang lahat ng ipinag-utos mo."

"Oo, tara na, magmadali tayo."

Sumakay sila sa parehong sasakyan habang sa likuran nila ay may nakasunod na truck na naglalaman ng isang kabaong. Bahagi ito ng masusing plano ni Olivia.

"Gugulatin natin ang kanilang marangyang kasalan na tiyak na magiging sentro ng atensyon sa buong bansa," wika ni Olivia.

Suot ang damit na itim, malaking sumbrero, at sumasabay sa pagtatakip ng mukha, mapait siyang ngumiti.

"Nasaktan man ako nang husto, may sarili akong paraan upang singilin sila."

Narating na nila ang pinakamagandang gusali. Bumaba sila at kinausap ang mga guwardiya sa tarangkahan gamit ang dalang imbitasyon.

Nag-abot si Oscar ng suhol sa security upang payagang makapasok ang trak na may dalang kabaong sa loob—isang espesyal na handog para kina David at Bella. Pumasok sila bilang mga opisyal na panauhin, kung saan patuloy na nakatago ang mukha ni Olivia sa malaking sumbrero at maskara.

Napakagarang dekorasyon ang sumalubong sa kanila; si David ay nakasuot ng itim na suit habang si Bella ay naglalakad sa altar sakay ng magandang pangkasal na damit. Habang abala ang dalawa sa pagtanggap ng mga pagbati, biglang pumasok ang isang kabaong na may nakasulat na pangalang "Olivia Levine", kasama ang ilang alagad ng batas na naghatid nito.

"Anong ibig sabihin nito? Sino ang nagpadala ng kabaong sa araw ng kasal ko?" gulat na tanong ni David.

"Magandang hapon po, Kayo ba si Ginoong David? Inihatid ko ang bangkay na nasa loob ng kabaong na ito dahil ayon sa rekord, kayo ang asawa ng babaeng nasawi sa aksidente kamakailan kung saan ang mukha ay hindi na makilala," lahad ng pulis.

"Bagong kasal ako ngayon, at siya ang pinakasalan ko. Imposibleng may iba pa akong asawa," tanggi ni David.

"Si Olivia kaya ito? David, patay na ba si Olivia?" baling ni Bella.

"Hindi ko siya asawa," sagot nito. "Pero malinaw sa mga litratong ito at sa mga dokumentong nakuha sa bag ng biktima na siya ay naninirahan sa inyong tahanan at may anak kayo," sagot ng awtoridad.

Agad na ipinakita at ibinunyag ng pulis ang lumang video ng kasal nina David at Olivia limang taon na ang nakararaan, noong panahon pang buo at maayos ang kanyang hitsura.

May kalakip ding mga patunay kung paano siya itinago at inalipusta sa loob ng mansyon, kasama na ang katotohanan ng pagkakaroon nila ng anak.

"Paano nakapangasawa muli ang isang lalaking may legal na maybahay?" bulungan at usisa ng mga taong dumalo.

Ipinaskil pa sa malaking screen ang pag-uusap ni David na nagpapakita ng kanyang pagtataksil, dahilan upang maumay at kutyain siya ng lahat.

"Ano? Ibig sabihin, iniwan niya ang kanyang asawang mataba at pangit para lang sa sekretarya? Napakatusong lalaki!" hiyaw ng mga naroroon.

"Patayin ninyo ang mga bidyong iyan! Itigil ninyo!" sigaw ni David sa tindi ng hihiya.