FAZER LOGINALEXANDRA’S POV Dahan-dahang dumulas ang tuwalya mula sa katawan ko, at sa ilalim ng malambot na liwanag ng mga kandila, ramdam ko ang titig ni Xian, puno ng pagnanasa na parang gustong kainin ng mga mata niya ang bawat pulgada ko. Nang dumapo siya sa ibabaw ko, sabay kaming huminga nang malalim; in that split second, the chaotic noise inside my head finally silenced itself. Tanging ang init ng aming mga katawan at ang matinding pagnanasa ang natira. He's not rushing things pero ang bawat dampi ng palad niya ay nakakapaso—parang apoy na gumagapang sa balat ko. I felt my skin ignite under his touch, bawat ugat ay nagliyab sa sarap. Idinikit niya ang labi niya sa leeg ko, dinidilaan ang mabilis na pintig ko habang ang palad niya ay mariing humahaplos sa kurba ng bewang ko pababa sa hita. "You drive me absolutely crazy, Alexandra..." bulong niya sa paos na boses, ang hininga niya ay nakakapaso sa balat ko. "You have no idea how much I crave you. Every inch of you is pure perfecti
XIAN’S POV Paglubog ng araw, dahan-dahan kaming naglakad pabalik sa villa. The long hours on the road had taken their toll—ramdam ko sa bawat paghakbang niya ang pagod, at kahit ako ay gustong-gusto na ring magpahinga. We decided to turn in early; marami pa kaming nakahandang activities para bukas, at ayokong maubos agad ang lakas namin. After a sumptuous dinner by the terrace, we curled up on the couch with a romantic movie, letting the soft sound of the ocean blend with the dialogue on screen.Wala na akong mahihiling pa. Totoo pala na kahit ganitong simpleng panunuod ng movie, sobra ang saya ko na dahil kasama ko ang babaeng mahak na mahal ko. Yung movie hindi naman siya romantic pero kami na nanunuod, halos langgamin na sa sobrang sweet. And honestly, hindi ko na nga naintindihan yung story ng movie. mas naka focus kasi ako sa kayamap ko. I looked at her with a tender smile and reached for her hand. "Come with me. Let’s wash away the weariness together. Mas masarap ang tulog k
XIAN’S POV Days kept passing, but that distant look in her eyes never seemed to fade. Parang pagod na pagod siya sa mga klase ng pagngiti niya. I tried everything I could think of—showering her with gifts, giving her everything she could ever want, making sure she never lacked anything financially or materially. Yet no matter what I gave, no matter how much I tried to spoil her, there was always something missing. It felt like she was physically here, but her mind was miles away, trapped in thoughts I couldn’t reach. I’d catch her staring blankly at walls or out windows, lost in a world I couldn’t enter. Even when we were together, eating dinner or lying in bed, there was a quiet heaviness between us. Anong iniisip mo? I wanted to ask. Bakit kahit anong gawin ko, parang hindi kita mapasakin nang buo? But the words always got stuck in my throat, afraid of what answers I might get. Then it hit me—maybe what she needs isn’t something I can buy. baka bored na siya dito sa mansyon. M
ALEXANDRA’S POV Nagsimula ang lahat sa haplos niya—malambing, mainit, parang alam niya kung saan ako sasaya. Bawat halik niya ay parang sinasabing akin lang siya, at walang ibang pwedeng humawak sa akin nang ganito. Sinusubukan kong ibigay ang buong sarili ko sa kanya, sinisikap kong isipin lang siya—ang lambing niya, ang pag-aaruga niya, ang lahat ng ibinibigay niya para sa akin. Sumasagot ako sa bawat haplos niya, ibinubulong ang pangalan niya, hinahayaang dalhin ako ng sarap na dulot niya. Pero sa gitna ng lahat ng iyon… biglang pumasok sa isip ko ang mukha ni Edward. Out of nowhere, biglang si Edward yung naalala ko. Parang biglang may pumasok na hangin na nagpalamig sa balat ko. Habang nararamdaman ko ang bigat at init ni Xian sa ibabaw ko, sa isip ko ay biglang lumitaw ang imahe ni Edward—yung paraan ng pagtingin niya sa akin noon, yung mga halik na akala ko ay pang-habambuhay, yung bawat galaw niya na parang kami lang dalawa ang tao sa mundo. Biglang naghahalo ang lahat. N
ALEXANDRA’S POVHindi ko maipaliwanag kung gaano kasarap ang pakiramdam ko ngayon. Araw-araw parang pangarap lang ang lahat. Xian never fails to give me everything I could ever ask for—hindi lang para sa sarili ko, kundi pati na rin sa pamilya ko. Sagot niya lahat ng gastusin sa bahay, binibigay niya ang lahat ng kailangan ng mga magulang ko, at siniguro niyang magiging maayos ang pag-aaral ng mga kapatid ko hanggang sa makatapos sila. Kahit yung mga simpleng luho ko, hindi niya ipinagkakait. Parang isa akong prinsesa na inaalagaan nang buong-buo, at busog na busog ang puso ko sa pagmamahal na ibinibigay niya araw-araw.At kahit sa pagitan namin sa gabi, hindi rin siya nagpapahuli. Every night he makes me feel wanted, loved, and cherished. Hindi lang basta pagtatalik—ito yung paraan niya ng pagsasabi na akin lang siya at ako lang ang mahal niya. Bawat gabi ay lalo kaming nagkakaintindihan, at laging buo ang pagkatao ko pagkatapos ng bawat sandali naming magkasama. Akala ko ay ganito n
Kung si Edward ay unti-unti nang sumasaya sa piling ni Chesca na Japansa, sa loob naman ng malawak na mansyon na ngayon ay puno na ng tawanan at init ng pagmamahal, ganun din ang nangyayari kina Xian at Alexandra. Ang takot at pag-aalinlangan na dating bumibigat sa dibdib ni Alexandra ay tuluyan na niyang isinuko—kasama ang kanyang puso, buo at walang natitirang bahagi para sa iba. She had let go of every yesterday that held her back, and handed every piece of herself to Xian, knowing he would treasure it like the most precious thing in the world. Bawat umagang gigising siya sa piling niya ay parang panibagong regalo, bawat salitang binibitawan niya ay patunay na ang paghihintay ay sulit pa lang gawin. Sila ay nagsisimula ng bagong kabanata at tanging nakatingin lamang sa magandang bukas na gagawin nilang dalawa. Provided ni Xian ang lahat. Mula sa gastusin ng pamilya ni Alexandra at pati pag-aaral ng mga kapatid nito. Lahat ng yon ay kusang ibinibigay ni Xian dahil mahal niya ang n
Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tata
Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na sala
Alexandra POV Nakahiga ako sa upuan gawa sa kawayan, tahimik ang paligid at malalim akong nag-iisip. Bawat tunog ng tiyan ko dahil sa gutom, bawat tingin ko sa payat na katawan ng mga kapatid ko, at bawat hininga ni Nanay na parang pasan ang buong mundo—lahat ‘yon ay parang tinik na tumutusok sa
Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang







