All Chapters of Ang mga lalaki sa buhay ni Alexandra : Chapter 1 - Chapter 10

Ako si Alexandra De Vera, labing-walong taong gulang, pangalawa sa apat na magkakapatid. Mula noong bata pa ako, alam ko na ang puwesto ko sa buhay—isa lang akong anak sa labas, walang karapatang humingi ng ano man, lalo na ng respeto at pagmamahal. Kami ng kuya ko ang nakatira sa bahay ng tatay namin, habang ang dalawa kong nakababatang kapatid ay kasama ang nanay namin doon sa maliit na bahay sa tabi ng ilog. Hindi kami dinala doon kasi mahal kami ng tatay ko—kundi dahil ayaw lang niyang maging pabigat kami sa nanay ko na halos wala namang pambuhay sa sarili niya. Ang asawa ng tatay ko at mga kapatid ko sa ama, mula pa noong maliit ako, ipinaparamdam sa amin na hindi kami kabilang doon. Bisita lang daw kami, at kahit kailan ay hindi magiging tunay na pamilya. "Ayoko silang kasabay na kumain! hindi ko sila tanggap! Anak mo sila sa pagkakasala mo sa akin kaya hindi ko kayang maging mabait sa kanila! Magpasalamat ka na lang na tinanggap ko sila rito!" wika ng asawa ni Daddy haban

Umuwi ako sa bahay at suwerte na walang tao maliban kay kuya na kanina pa ako hinihintay. "Saan ka galing? Anong oras na, ha? uwi pa ba yan ng estudyante?" sita niya sa akin. Dito sa bahay, kami lang ng Kuya ko ang magkakampi palibhasa ay pareho kaming sampid dito pero this time, kailangan kong magsinungaling sa kaniya. Alam kong tutol siya na mag-boyfriend ako dahil ang pinangako namin sa isa't isa ay magtatapos kami ng pag-aaral para makaalis na sa bahay na ito. "Kuya, nag-research kasi kami. Pasensya na." pagsisinungaling ko. Hindi ako makatingin ng diretso sa mata niya dahil baka maghinala siya. "Nasaan nga pala ang mga tao rito? Nasaan sila Daddy?" pag-iiba ko ng usapan. "kumain ka na ba?" "Wala sila. nasa Boracay. 4 na araw daw sila doon. Magpasalamat ka at wala sila kung hindi yari ka na naman." Kinuha ni Kuya ang pagkain ko at inilatag sa lamesa. "May tiwala naman ako sa 'yo. Alam kong hindi ka gagawa ng mga bagay na sisira sa pangarap mo at sa pangarap natin para sa atin

Alexandra POV Wala akong dala kundi ang sarili ko at ang maliit na supot na naglalaman ng iilang damit. Walang ibang kasama kundi ang bigat ng dibdib ko at ang batang dinadala ko. Nilakad ko ang daan pabalik sa tanging ibang bahay na matatawag kong sarili—ang bahay ng nanay ko sa tabi ng ilog. Ang bahay na matagal ko nang hindi nauuwian, ang buhay na akala ko’y tuluyan ko nang naiwan at nakalimutan. Pagdating ko roon, tila ba bumalik ako sa nakaraan. Pareho pa rin ang tanawin—mga bahay na dikit-dikit, gawa sa magagaspang na materyales, at ang ilog na minsan ay malinaw pero ngayon ay tila sumasalamin sa dumi at hirap ng buhay dito. Ito ang buhay na pilit inilayo sa akin ni Daddy. Ito ang buhay na hiyang-hiya ako noon, pero ngayon, ito na lang ang tanging takbuhan ko. Pagkakita sa akin ni Nanay at ng mga kapatid ko, agad silang lumapit. Hindi sila nagtanong agad kung bakit ako naroon, nakita lang nila ang pagod at lungkot sa mukha ko kaya’t sinalubong nila ako ng mahigpit na yakap.

Alexandra POV Hindi ko mapigilan ang pamumula ng mukha ko habang suot ko ang ibinigay nilang uniporme. Isang simpleng puting polo shirt na bahagyang maluwag sa akin, at isang itim na palda na sadyang napakaikli—halos umabot lang sa itaas ng tuhod ko. Tinitigan ko ang sarili ko sa maliit na salamin sa paligid. Hindi ako sanay. Hindi ito ang uri ng damit na suot ko noon kapag pumapasok ako sa eskwelahan o lumalabas kasama ang pamilya ko. Nakakahiya. Parang ibang tao ang nakikita ko sa salamin. Hindi ko akalain na dahil lang sa isang pagkakamali, dahil lang sa pagiging bulag ko sa pagmamahal, ay dadalhin ako ng kapalaran sa ganitong uri ng trabaho, sa ganitong uri ng lugar, at sa ganitong paraan ng pamumuhay. Yung dating Alexandra na puno ng pangarap at dangal, parang napalitan na ng babaeng kailangang ibaba ang sarili para lang mabuhay. Huminga ako nang malalim at pinilit kong pakalmahin ang sarili ko. "Para sa kanila, Alexandra. Para kay Nanay, para sa mga kapatid mo, at para sa

Alexandra POVSa nagdaang isang linggo ko sa pagtratrabaho sa club bilang waitress, nakaipon ako ng 8000. labas na yung araw-araw na gastos namin. Yung pagkain, baon ko, tapos baon ng dalawa kong kapatid, labas na din. basta may 8000 na agad akong ipon. Sa maiksing panahon lang hindi ko akalain na makakaipon agad ako ng ganitong kalaki.Akala ko noong una, unti-unti na akong nasasanay at nalilibang sa trabahong ito. Akala ko, dahil nakakabili na ako ng masasarap na pagkain para sa pamilya ko, dahil nakikita ko na silang busog at nakangiti, ay doon na matatapos ang lahat ng pagdurusa ko at magiging masaya na ako nang lubusan.Pero mali ako. Hindi pa rin maalis sa puso at isipan ko si Artur. Hanggang ngayon, iniintindi ko siya. Hanggat maaari iintayin ko siya. Siya pa rin ang may-ari ng puso ko. Lagi kong hinihiling na sana ay matauhan siya at pananagutan niya ako. Tahimik pa rin akong umiiyak sa paghihiwalay namin. Nakatago sa likod ng bawat ngiti ko, sa ilalim ng makapal na kolore