Chapter 3

Tahimik ang silid.

Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng mga makina regular, paulit-ulit, parang orasan na walang pakialam kung may gising na kaluluwa sa loob ng kwartong iyon. Nakahiga si Amara sa kama, nakatitig sa kisame, pilit inuunawa ang bigat sa dibdib niya isang bigat na hindi galing sa sakit ng katawan, kundi sa katotohanang hindi niya alam kung sino siya sa mundong ito.

Sa loob ng katawang iyon, si Elena ay gising na gising.

Alam niyang buhay siya. Alam niyang humihinga siya. Ngunit wala ni isang piraso ng buhay na ‘to ang pamilyar sa kanya.

Mahinang bumukas ang pinto.

Napapitlag si Amara. Agad niyang ibinaling ang tingin sa pintuan, ang mga daliri ay bahagyang kumapit sa kumot. May pumasok na dalawang tao isang babaeng nasa late fifties, elegante pa rin kahit may bakas ng pagod sa mukha, at isang lalaking matangkad, tuwid ang tindig, ngunit halatang may pinipigilang emosyon.

Tumigil sila sa may pintuan.

Parang natatakot lumapit.

Parang natatakot na baka kapag masyado silang umasa, muling mawawala ang babaeng dalawang taon nilang hinintay.

“Amara…”

Basag ang boses ng babae. Isang pangalan na hindi kailanman tumunog na kanya, ngunit ngayon ay diretsong tumama sa dibdib ni Elena.

Dahan-dahang lumapit ang mag-asawa. Ang babae ang unang umupo sa tabi ng kama. Nanginginig ang kamay nito habang dahan-dahang hinawakan ang kamay ni Amara parang baka kapag hinigpitan niya ang hawak, maglaho ito.

“You’re awake,” bulong nito. “You’re really awake…”

Namasa ang mga mata ng lalaki. Hindi siya agad nagsalita. Tumayo lang siya sa gilid ng kama, nakatingin sa anak na halos dalawang taon niyang kinausap kahit hindi siya sinasagot.

“Mom?” paos na tanong ni Amara.

Isang salitang hindi niya alam kung bakit niya nasabi.

Biglang humagulgol ang babae. Tinakpan nito ang bibig niya, pilit pinipigilan ang hikbi, pero hindi niya napigilan ang mga luha.

“Oh God… she remembers,” sabi nito, halos pabulong. “She remembers us…”

Pero hindi iyon totoo.

Hindi sila naaalala ni Elena.

Hindi niya kilala ang babaeng umiiyak sa harap niya, ni ang lalaking pilit pinipigilan ang emosyon. Ang alam lang niya ay may isang instinct sa loob niya, isang likas na pakiramdam na nagsasabing mahalaga sila. Na kahit hindi niya sila kilala, may parte ng katawang ito na nakakakilala sa kanila.

Hindi dahil alaala.

Kundi dahil dugo.

“Amara,” mahinang sabi ng lalaki sa wakas. “Ako ‘to… si Daddy.”

Nanikip ang dibdib ni Elena. Gusto niyang magsinungaling. Gusto niyang umoo. Gusto niyang gampanan ang papel na hinihintay nilang makita.

Pero ang katahimikan ang nanalo.

“I’m… sorry,” marahan niyang sabi. “My head feels… empty.”

Tumigil ang pag-iyak ng babae.

“Empty?” ulit nito, pilit ngumiti. “That’s okay, sweetheart. Normal lang ‘yan. Sabi ng doctors, pwedeng mangyari ‘yan.”

Ngumiti rin ang lalaki, kahit bakas ang sakit sa mga mata nito. “What matters is you’re here. You’re alive.”

Alive.

Isang salitang masakit pakinggan.

Kung alam lang nila.

Kung alam lang nila na ang babaeng minamahal nila ang anak nila ay hindi na bumalik. Na ang kaluluwang nasa loob ng katawang ito ay isang estranghera.

Isang babaeng namatay sa ibang pangalan.

“Do you remember anything?” tanong ng babae, marahan, parang takot na takot sa sagot.

Umiling si Amara.

“Not yet,” sagot niya. At iyon lang ang katotohanang kaya niyang ibigay.

Nagkwento ang babae. Tungkol sa pagkabata ni Amara. Tungkol sa mga hilig daw nito katulad ng pagpipinta, palaging din daw itong tahimik ngunit matalas mag-obserba. Kung paano nito pinaglaban ang pag-ibig niya kahit hindi sila agad sumang-ayon.

Tahimik lang si Elena sa loob ng katawan ni Amara. Nakikinig. Nagtatala sa isip. Parang nag-aaral ng papel na kailangan niyang gampanan. Tinatandan niya ang mga kunting impormasyon tungkol kay Amara.

“Your accident…” biglang sabi ng lalaki, saka huminto. “We’ll talk about it when you’re ready.”

May kung anong kumirot sa dibdib ni Elena.

Accident.

Hindi niya alam kung bakit, pero ang salitang iyon ay parang may bigat na masyadong mabigat para sa isang simpleng paliwanag. Alam niyang ang tinutukoy ng ama ni Amara ay ang aksidente na nangyari sa anak. Ngunit hindi niya maiwasang isipin ang aksidenteng dahilan kung bakit siya nasa katawan ni Amara ngayon.

“Sebastian knows?” tanong ng babae. “na gising ka na?”

Bahagyang tumigas ang ekspresyon ng lalaki. “Yes. He was here earlier.”

Napansin iyon ni Elena. Ang pagbabago sa tono. Ang bahagyang tensyon.

Hindi pala lahat ay maayos sa pamilyang ito.

May katahimikang bumalot sa kwarto. Isang katahimikan na puno ng mga bagay na hindi sinasabi.

Maya-maya, tumayo ang babae. “We’ll let you rest,” sabi nito, pinisil ang kamay ni Amara. “We’re just outside.”

Pagkaalis nila, bumalik ang katahimikan.

Pero ngayon, mas mabigat na.

Pumikit si Elena. Sa likod ng talukap niya, muling bumalik ang alaala ang mga ilaw ng sasakyan, ang sigaw, ang pagbagsak.

At ang mukha ni Marcus.

Hindi niya alam kung anong mas masakit ang mamatay sa pagtataksil, o ang mabuhay sa katawang may pamilyang umaasang babalik ang anak nilang hindi na kailanman magigising.

Dahan-dahang dumaloy ang luha sa gilid ng mata ni Amara.

Hindi niya alam kung para kanino ang luha.

Para ba kay Elena?

O para kay Amara?

O para sa dalawang magulang na naniniwalang nabawi na nila ang anak nila?

Sa labas ng kwarto, magkatabing nakatayo ang mga magulang ni Amara. Hawak ng babae ang braso ng asawa niya, nanginginig.

“She feels different,” bulong nito. “Parang… may nagbago.”

Tumango ang lalaki. “Pero buhay siya.”

“Natural lang ang pagbabago niya dahil hindi niya tayo masyadong maalala. Ang mahalaga buhay ang anak natin.” sabi ng ginoo sa kanyang asawa.

At sa mundong ilang taon na silang nabuhay sa pag-asa at paghihintay, sapat na muna iyon. Sa pagkakataong ito ay pinangako niya sa sarili na poprotektahan niya anak kahit pa kailangan niyang kalabanin ang pamilya ng asawa nito.

Sa loob ng kwarto, iminulat ni Elena ang mga mata niya.

At sa unang pagkakataon mula nang magising siya. Napagtanto niyang ang buhay na ito ay hindi lang tungkol sa kanya. Ito ay tungkol sa mga taong mawawasak kapag nalaman ang katotohanan.

At sa mga kasinungalingang kailangan niyang panindigan… para lang manatiling buhay.