Lahat ng Kabanata ng Awakened as the Billionaire's Wife: Kabanata 1 - Kabanata 5

Hindi niya inaasahang masasaktan siya nang ganito.Ang akala niya handa na siya. Akala niya ay kaya niya na. Pero nagkamali siya dahil kahit ilang beses niyang sabihin sa sarili niya na wala ka na siyang pakialam, may isang pangyayari pa rin na kayang wasakin ang lahat ng pinipilit niyang buuin.Siya.Ang isang taong inaakala niyang mananatili sa tabi niya at lalaking akala niya ay mamahalin siya habang buhay.At hindi siya nag-iisa.Nakatayo siya sa kabilang side ng kalsada, hawak ang cellphone niya, nanginginig ang mga daliri habang nakatitig sa lalaking minsan niyang tinawag na tahanan. Si Marcus ang boyfriend niya na tanging minahal niya sa loob ng limang taon. Nakangiti ito habang hawak ang kamay ng ibang babae. Masyadong malapit. Masyadong pamilyar. Parang siya ang intruder sa eksenang dapat ay siya ang bida. Tumatawa ang babae. Tumagilid ang ulo nito nakikinig sa ibinubulong ni Marcus sa tainga niya.‘Ganiyan din siya sa akin noon.’Parang piniga ang puso niya sa nakikita.

Tahimik ang silid.Ang tanging maririnig ay ang mahinang tunog ng mga makina regular, paulit-ulit, parang orasan na walang pakialam kung may gising na kaluluwa sa loob ng kwartong iyon. Nakahiga si Amara sa kama, nakatitig sa kisame, pilit inuunawa ang bigat sa dibdib niya isang bigat na hindi galing sa sakit ng katawan, kundi sa katotohanang hindi niya alam kung sino siya sa mundong ito.Sa loob ng katawang iyon, si Elena ay gising na gising.Alam niyang buhay siya. Alam niyang humihinga siya. Ngunit wala ni isang piraso ng buhay na ‘to ang pamilyar sa kanya.Mahinang bumukas ang pinto.Napapitlag si Amara. Agad niyang ibinaling ang tingin sa pintuan, ang mga daliri ay bahagyang kumapit sa kumot. May pumasok na dalawang tao isang babaeng nasa late fifties, elegante pa rin kahit may bakas ng pagod sa mukha, at isang lalaking matangkad, tuwid ang tindig, ngunit halatang may pinipigilang emosyon.Tumigil sila sa may pintuan.Parang natatakot lumapit.Parang natatakot na baka kapag masya

Dumating ang araw na matagal nang hinihintay ng lahat.Ang araw ng paglabas ni Amara sa ospital.Maagang gumising ang buong floor. May mga nurse na pabalik-balik sa kwarto niya, inaayos ang mga papeles, chine-check ang vital signs, at paulit-ulit na nagpapaalala ng mga dapat at hindi dapat gawin. Para sa kanila, isa itong tagumpay isang pasyenteng dalawang taon nasa coma, ngayon ay pauuwiin na.Para kay Amara, isa itong simula na hindi niya alam kung handa na ba siyang harapin.Nakatayo siya sa harap ng salamin, maingat na inaayos ang coat na ibinigay ng ina niya. Hindi pa rin siya sanay sa sariling repleksyon. May mga araw na parang tanggap na niya ang mukha sa salamin, may mga araw namang pakiramdam niya ay nakatingin siya sa isang estranghera.“Comfortable ka ba?” tanong ng ina niya, nakatayo sa likuran.Tumango si Amara. “Yes, Mom.”Isang simpleng sagot. Isang salitang natutunan na lang niyang gamitin kahit hindi pa rin ganap na kanya.Pumasok si Sebastian ilang sandali matapos iy