บททั้งหมดของ Awakened as the Billionaire's Wife: บทที่ 1 - บทที่ 10

Ang unang pumasok sa isip niya ay malamig. Hindi yung klase ng lamig na dala ng aircon o ulan kundi yung lamig na parang galing sa loob ng katawan, gumagapang sa mga ugat niya, at dahan-dahang humihigop ng init ng buhay. Mabigat ang pakiramdam niya, parang matagal siyang nilunod sa tubig at ngayon pa lang pinapaahon. May mahinang tunog sa paligid. Paulit-ulit. Beep… beep… beep… ‘Buhay siya?’ unang tanong na sumagi sa isipan niya. Gusto niyang igalaw ang mga daliri, pero hindi niya pa kaya. Hindi ito sumusunod sa gusto niyang mangyari. Ang mga mata niya ay ayaw ding bumukas. Parang may makapal na aninong nakapatong sa talukap niya, pinipigilan siyang makita ang mundo. ‘Patay na ba ako?’ pero naririnig niya ang pagtunog ng mga machine at amoy gamot ang paligid. Huling alaala niya ay ang pagtulak sa kanya ni Marcus, ang liwanag ng headlights, ang malakas na preno, at ang pakiramdam ng biglang pagbagsak—kasunod ang isang matalim na sakit sa dibdib. Elena. Iyon ang pangal

Lumipas ang ilang araw.Hindi agad napansin ni Amara kung kailan eksaktong nagbago ang pakiramdam niya kung kailan huminto ang hilo sa tuwing iminumulat niya ang mga mata, kung kailan hindi na parang binabagsakan ng bato ang dibdib niya sa bawat paghinga. Ang alam lang niya, isang umaga ay nagising siyang mas magaan ang katawan, mas malinaw ang isip, at mas buo ang loob.At doon nagsimula ang lahat.“Let’s try standing today,” mahinahong sabi ng physical therapist na si Nurse Claire, habang inaayos ang walker sa harap niya.Tumango si Amara, kahit sa loob-loob niya ay may kaba. Hindi ito ang unang beses na susubukan niyang tumayo, pero ito ang unang beses na pakiramdam niya ay baka… kaya na niya.Dahan-dahan niyang ibinaba ang mga paa sa sahig.Malamig.Isang simpleng sensasyon pero para kay Elena, na nasa loob ng katawang iyon, parang paalala iyon na buhay siya. Na may lupa pa rin sa ilalim ng mga paa niya, kahit hindi niya alam kung saan patungo ang landas.“Okay,” sabi ni Nurse Cla

Hindi agad nakatulog si Amara noong gabing iyon.Tahimik ang kwarto masyadong tahimik para sa isang lugar na dapat ay tinatawag na “tahanan.” Nakahiga siya sa kama, nakatingin sa kisame, habang ang ilaw mula sa hardin ay bahagyang sumisilip sa pagitan ng kurtina. Sa tabi niya, naroon si Sebastian, nakahiga rin, nakatalikod sa kanya.Magkalapit ang katawan nila, pero parang may invisible na distansya isang puwang na hindi kayang punuan ng isang kama lang.Naririnig niya ang mahinang paghinga nito. Mabagal. Kontrolado. Parang sanay laging magbantay, kahit sa pagtulog.Dahan-dahan siyang gumalaw, maingat na parang takot siyang magising ito. Napaupo siya sa kama, hinila ang kumot sa balikat. May kirot pa rin sa katawan niya kapag masyadong matagal sa isang posisyon.“Hindi ka ba makatulog?” Napapitlag siya.Hindi pala tulog si Sebastian.“Sorry,” mahina niyang sabi. “I didn’t mean to wake you.”Umangat siya nang kaunti, sumandal sa headboard. Nakasuot siya ng simpleng shirt, walang coat,

“Good Morning.” Napatingin naman sila sa babaeng kadarating lang malawak ang ngiti nito sa labi habang nakatingin kay Sebastian. ‘She looks familiar. I think I've seen her somewhere. Hmmmm… Saan nga ba?’ “What are you doing here, Selene?” tanong naman ni Seb. Pero hindi niya tinapunan ng tingin ang babae. Patuloy lang ito sa pagkain. Naglakad naman si Selene palapit kay Sebastian at umupo ito sa tabi ng lalaki.Hindi alam ni Amara kung hindi ba talaga siya nakikita ng babae o sadyang di lang siya nito pinapansin. Nakatuon ang atensyon nito sa asawa. Napataas naman ang kilay niya ng inilingkis ng babae ang kamay sa braso ng asawa. Lihim naman siyang napangiti nang tanggalin ni Sebastian ang kamay ni Selene. “Ahemmmm! HUBBY,” nilambingan ni Amara ang boses niya. Nakuha naman nito ang atensyon ni Selene. “Kumain ka pa o baka kasi mangayayat ka nakapitan ka pa naman ng bacteria.” nakangiti niyang turan. “Butler,” binalingan nito ng tingin ang butler. “Pakikuha ako ng alcohol.” Tumang

Napangiti na lang siya ng hilaw nang makita ang madilim na mukha ni Sebastian.‘Brown out ata! Ang dilim ng mood niya.’“Bakit ka naman nanggugulat mahal kong asawa?” Nilambingan pa niya ang boses niya. Ngunit mas lalo lang sumama ang mood ni Sebastian.‘Now you're calling me mahal kong asawa. When you're clearly thinking of someone else.’“Mahal mong asawa? Really?”Nanlaki naman ang mata ni Amara nang ilapit ni Sebastian ang mukha nito sa kanya. Ilang beses siyang napakurap nang matitigan nito ang mukha ng lalaki.“Ang pogi.” Wala sa sarili niyang sambit.Narinig naman ni Sebastian ang sinabi ni Amara.“So, you think, I'm handsome?”Amoy na amoy ni Amara ang hininga nito. Amoy mint na parang may cool air sensation.“Yeah, so handsome.” Para siyang nahihipnotismo. Pero totoo rin naman ang mga sinabi niya. Napatingin naman siya sa labi ng lalaki.‘Shocks! Ano kaya pakiramdam mahalikan niyan.’“Tsk!”Nabalik naman siya sa huwisyo dahil sa pag-asik nito.“Bakit ka pala nandito?” tanong