Awakened as the Billionaire's Wife

Hindi niya inaasahang masasaktan siya nang ganito.

Ang akala niya handa na siya. Akala niya ay kaya niya na. Pero nagkamali siya dahil kahit ilang beses niyang sabihin sa sarili niya na wala ka na siyang pakialam, may isang pangyayari pa rin na kayang wasakin ang lahat ng pinipilit niyang buuin.

Siya.

Ang isang taong inaakala niyang mananatili sa tabi niya at lalaking akala niya ay mamahalin siya habang buhay.

At hindi siya nag-iisa.

Nakatayo siya sa kabilang side ng kalsada, hawak ang cellphone niya, nanginginig ang mga daliri habang nakatitig sa lalaking minsan niyang tinawag na tahanan. Si Marcus ang boyfriend niya na tanging minahal niya sa loob ng limang taon. Nakangiti ito habang hawak ang kamay ng ibang babae. Masyadong malapit. Masyadong pamilyar. Parang siya ang intruder sa eksenang dapat ay siya ang bida.

Tumatawa ang babae. Tumagilid ang ulo nito nakikinig sa ibinubulong ni Marcus sa tainga niya.

‘Ganiyan din siya sa akin noon.’

Parang piniga ang puso niya sa nakikita. Nakaramdam siya ng hilo at napahawak siya sa tiyan niya. Pero kahit masakit, naglakad pa rin siya palapit. Alam niyang katangahan ang gagawin niya. Pero umaasa pa rin siya na may paliwanag siyang makukuha mula kay Marcus. Kahit alam niyang wala ng saysay ang kahit anong paliwanag.

“Marcus.”

Hindi ko alam kung gaano kalakas ang boses niya. Pero sapat na iyon para mapalingon sa kanya si Marcus.

At sa sandaling nagtagpo ang mga mata nila, doon niya nakita ang isang bagay na mas masakit pa sa pagtataksil—

Hindi takot.

Hindi pagsisisi.

Hindi guilt.

Kundi ang malamig nitong tingin na dati ay puno ng pagmamahal para sa kanya.

“Elena…” bigkas nito, mabilis na binitawan ang kamay ng babae.

“A-anong ginagawa mo dito?”

Parang biro ang tanong niya.

“Pwede mo bang ulitin ‘yan?” pilit niyang pinatatag ang boses niya kahit pakiramdam niya’y unti-unting nagkakapira-piraso ang puso niya. “Ako dapat ang magtanong sa’yo niyan.”

Tumahimik ito.

Nagtaass naman ng kilay ang babae sa tabi niya, tila ba sinasabi nitong istorbo lang siya sa kanilang dalawa.

“Marcus,” pagtawag ng babae sa kanya.

“Sino siya?” Kahit alam na niya ang sagot ay tinanong niya pa rin. Gusto niyang marinig mula sa lalaki ang sagot.

Hindi niya ito sumagot agad. At sa dahil sa pananahimik nito ay doon niya tuluyang naintindihan.

Wala na siyang lugar sa buhay nito.

“Let’s talk somewhere else,” sabi ni Marcus, hinila ang braso niya palayo sa babae. “Huwag dito.”

Tinanggal niya ang kamay nito. “Hindi. Dito. Ngayon.”

Nagbuntong-hininga ito, halatang naiinis. “Elena, hindi mo naiintindihan—”

“Ano ba ang hindi ko naiintindihan?” napatawa siya. “Na may kasama kang iba? Na hawak-hawak mo siya na parang—”

“Enough,” pagputol nito, tumingin sa paligid. “Gumagawa ka ng eksena.”

Eksena.

Limang taon. Tinawag niyang eksena.

“Matagal na ‘to,” bigla nitong sabi, mas mababa na ang boses. “Matagal ko ng gustong tapusin ang relasyon natin.”

Pakiramdam niya ay para bang hinampas siya ng malaking bitak ng yelo.

“Pero hindi mo ginawa,” sabi niya. “Pinili mong magsinungaling.”

Napailing ito. “Kasi alam kong ganito ka magre-react.”

“Kasalanan ko pa?” nanginginig na tanong niya.

“Hindi lahat tungkol sa’yo,” sagot nito, malamig na. “Move on.”

Isang hakbang ang ginawa nito palapit sa kanya. Hindi niya napansin na nasa gilid na pala sila ng isang elevated walkway sa ilalim ay madilim na kalsada, maliwanag lang sa mga ilaw ng sasakyan.

“Ganito na lang?” tanong niya. “Wala man lang sorry?”

Tumawa ito isang maikling tawa na parang pagod na pagod na.

“Sorry?” pag-ulit nito. “For what? For choosing myself?”

May kung anong naputol sa loob niya.

“Minahal kita,” bulong niya.

“At nagsawa ako,” sagot nito.

Hindi niya alam kung ano ang mas masakit ang sinabi nito, o ang paraan ng pagkakasabi nito. Parang wala na siyang halaga. Parang limang taon nilang relasyon ay isang abalang gusto na nitong kalimutan.

Humakbang ito palayo, halatang gusto nang tapusin ang usapan. Sa desperasyon, hinawakan niya ang braso ni Marcus.

“Marcus—”

“Bitawan mo ‘ko.”

Hindi niya agad nagawa.

At doon nangyari ang lahat.

Isang mabilis, marahas na galaw. Itinulak siya nito hindi malakas, hindi galit pero sapat para mawalan siya ng balanse.

Isang maling hakbang.

Isang sigaw na hindi niya na natapos.

Nararamdaman niya ang hangin habang unti-unting siyang bumabagsak. Ang mga ilaw ay umiikot. Ang tunog ng mundo ay parang unti-unting nilulunod ng katahimikan.

Hindi dapat ganito.

Isang malakas na impact.

Isang matinding sakit.

Tapos, wala.

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nakahiga roon. Naririnig niya ang malalayong sigaw. May tumatawag ng tulong. May umiiyak. Pero hindi niya na kayang igalaw ang katawan niya. Napahawak siya sa tiyan niya ng maramdaman niya ang pagkirot noon.

‘Patawad anak. Hindi mo man lang masisilayan ang mundo.’ sambit niya sa kanyang isipan habang ang kamay ay pilit na nilalagay sa tiyan.

Ang huli niyang nakita ay si Marcus nakatayo sa gilid, maputla, nanginginig, nakatitig sa kanya na parang multong ayaw nitong paniwalaan.

Gusto niyang magsalita.

Sabihin sa lalaki na natatakot siya.

Na masakit.

Na hindi pa siya handang mamatay.

Pero walang lumabas sa bibig niya.

Sa huling sandali, isang tanong lang ang pumasok sa isip niya—

‘Ganito ba talaga nagtatapos ang lahat?’

Sa pagtataksil.

Sa isang pagtulak.

At habang unti-unting nagdidilim ang paningin niya, doon niya naramdaman ang isang kakaibang kapayapaan.

Parang pagbitaw. Parang pagtatapos. Hindi niya inakala na ang lalaking minahal niya sa loob ng ilang taon, ang magiging dahilan ng pagkawala niya. Hindi lang siya ang pinagkaitan nitong mabuhay. Kundi pati ang batang nasa sinapupunan niya. Ang gusto lang naman niya ay magkaroon ng kumpletong pamilya ang anak. Muli niyang binalingan ng tingin ang lalaking minahal, ang lalaking pinagkatiwalaan niya. Ang lalaking ama ng batang nasa sinapupunan niya. Ang dahilan kung bakit siya ngayon nakahiga sa malamig na kalsada at naliligo sa sariling dugo.

‘Sana sa susunod na buhay ko ay maging masaya na ako. Gusto ko lang naman maranasan ang mahalin at pahalagahan.’ Unti-unti ng bumibigat ang pakiramdam niya. Tuluyan na niyang pinikit ang mga mata.

At doon… namatay si Elena Marquez.

Hindi niya alam noon na ito pala ang simula ng panibagong buhay.

“Gising na siya,”