Chapter 4

Lumipas ang ilang araw.

Hindi agad napansin ni Amara kung kailan eksaktong nagbago ang pakiramdam niya kung kailan huminto ang hilo sa tuwing iminumulat niya ang mga mata, kung kailan hindi na parang binabagsakan ng bato ang dibdib niya sa bawat paghinga. Ang alam lang niya, isang umaga ay nagising siyang mas magaan ang katawan, mas malinaw ang isip, at mas buo ang loob.

At doon nagsimula ang lahat.

“Let’s try standing today,” mahinahong sabi ng physical therapist na si Nurse Claire, habang inaayos ang walker sa harap niya.

Tumango si Amara, kahit sa loob-loob niya ay may kaba. Hindi ito ang unang beses na susubukan niyang tumayo, pero ito ang unang beses na pakiramdam niya ay baka… kaya na niya.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang mga paa sa sahig.

Malamig.

Isang simpleng sensasyon pero para kay Elena, na nasa loob ng katawang iyon, parang paalala iyon na buhay siya. Na may lupa pa rin sa ilalim ng mga paa niya, kahit hindi niya alam kung saan patungo ang landas.

“Okay,” sabi ni Nurse Claire. “Hold the bars. Don’t rush.”

Huminga nang malalim si Amara at dahan-dahang itinayo ang katawan niya. Nanikip ang mga binti niya, parang may humihila pababa, parang may pumipigil sa kanya. Umalog ang tuhod niya, at saglit siyang nawalan ng balanse.

Pero hindi siya bumagsak.

“There you go,” masayang sabi ng nurse. “That’s it.”

Napapikit si Amara. May kung anong kumirot sa mata niya hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa bigat ng emosyon. Isang bagay na napakaliit para sa iba, pero para sa kanya, parang isang malaking tagumpay.

“I’m standing,” mahina niyang sabi.

“Yes,” sagot ng nurse. “You are.”

Sa loob niya, si Elena ay napangiti isang ngiting may halong pait. Dahil habang natututo ang katawang ito na muling tumayo, alam niyang may isang bahagi ng sarili niya na kailanman ay hindi na makakabangon mula sa pagkakahulog.

Mula noon, naging bahagi na ng araw-araw ni Amara ang rehab.

Sa umaga physical therapy. Sa hapon occupational therapy. Mga simpleng galaw na kailangang ulit-ulitin paghawak ng bola, pag-angat ng kamay, paglakad ng ilang hakbang nang hindi sumasandal.

Nakakapagod.

May mga araw na gusto na lang niyang sumuko, humiga, at hayaang bumalik ang katahimikan. Pero sa tuwing makikita niya ang mga magulang ni Amara sa gilid ng kwarto nakangiti, umaasa, parang bawat maliit na progreso ay isang himala pinipilit niyang magpatuloy.

Para sa kanila.

At para sa sarili niyang konsensya. Ayaw man niya ay wala siyang magagawa kundi mamuhay bilang Amara. Hindi niya alam kung bakit, pero baka ito na ang pagkakataon niya para magkaroon ng panibagong simula.

“Memory still blank?” tanong ng doktor isang hapon habang tinitingnan ang chart niya.

“Yes,” sagot ni Amara, kalmado na ang boses. “I still can’t remember anything.”

Tumango ang doktor, parang ine-expect na iyon. “Post-traumatic amnesia. Common in cases like yours.”

At doon tuluyang nabuo ang paniniwala ng lahat—

Na wala siyang alaala.

Na hindi niya kilala ang sarili niya.

Na ang babaeng nagising mula sa coma ay isang blangkong papel na kailangang sulatan muli.

At para kay Elena, iyon ang naging kaligtasan niya.

Dahil sa likod ng katahimikan niya, sa likod ng mga sagot na “I don’t remember,” ay ang isang isip na laging alert, laging nag-oobserba.

Pinapanood niya ang mga tao sa paligid.

Kung paano umiwas ng tingin ang ilang nurse kapag nababanggit ang aksidente. Kung paano palaging may tension sa tuwing papasok si Sebastian sa kwarto tahimik, kontrolado, pero parang may laging sinusukat.

At kung paano nagbabago ang ekspresyon ng mga magulang ni Amara sa tuwing may tanong tungkol sa nakaraan.

“You don’t have to force yourself,” sabi ng ina niya isang gabi, habang inaayos ang kumot. “We’re just happy you’re here.”

Ngumiti si Amara. “I know.”

Pero sa loob niya, may tanong na paulit-ulit na bumabagabag. Kung talagang masaya sila na buhay siya… bakit parang may takot sa mga mata nila?

Isang hapon, matapos ang rehab, pinaupo si Amara sa wheelchair at inilabas sa maliit na garden ng ospital. Mainit ang sikat ng araw, at sa unang pagkakataon mula nang magising siya, nakaramdam siya ng konting normalcy.

Umupo si Sebastian sa bench sa tapat niya.

Tahimik lang siya, gaya ng dati.

“How’s the rehab?” tanong nito, parang casual, pero may layo.

“Better,” sagot ni Amara. “I can stand now.”

Tumango siya. “Good.”

Walang “I’m proud of you.” Walang ngiti. Pero may bahagyang pagluwag sa balikat niya isang detalyeng hindi nakaligtas kay Elena.

“You still don’t remember anything?” tanong niya.

Umiling si Amara. “No.”

Matagal siyang tinitigan ni Sebastian, parang may hinahanap sa mukha niya. Parang may gustong makita o baka may kinatatakutan siyang makita.

“Maybe that’s for the best,” sabi nito sa wakas.

Nanikip ang dibdib ni Amara. “Why?”

Sumandig si Sebastian sa bench, tumingin sa malayo. “Some memories are… heavy.”

Hindi na siya nagtanong pa.

Pero doon lalo naging malinaw kay Elena na ang amnesia ay hindi lang kondisyon.

Isa rin itong proteksyon.

Sa mga sumunod na araw, mas naging confident si Amara sa rehab. Nakakalakad na siya ng ilang hakbang nang walang walker. Kaya na niyang humawak ng kutsara, magbukas ng pinto, magsuklay ng buhok.

At sa bawat galaw, pakiramdam niya ay unti-unti niyang inaangkin ang katawang ito kahit alam niyang hindi ito kailanman magiging tunay na kanya.

Isang gabi, mag-isa siya sa kwarto, nakaupo sa gilid ng kama. Tinitigan niya ang mga kamay niya makinis, may peklat na hindi niya alam kung saan galing.

“These hands lived a life,” bulong niya.

Isang buhay na hindi niya naranasan.

Isang buhay na kailangan niyang ipagpatuloy.

Sa salamin, nakita niya ang repleksyon ni Amara matatag, tahimik, parang laging may itinatagong emosyon. Hindi na siya katulad ng babaeng bumagsak sa dilim noong gabing iyon.

Pero sa loob-loob niya, buhay na buhay pa rin si Elena Marquez.

Ang babaeng tinulak.

Ang babaeng namatay.

At ang babaeng ngayon ay natutong maglakad muli sa isang mundong hindi kanya, sa isang kasinungalingang kailangan niyang panindigan.

Habang pinapatay niya ang ilaw, isang bagay ang malinaw sa isip niya. Kung may dahilan man kung bakit siya nabuhay muli, hindi iyon aksidente.

At balang araw, kapag handa na siya.

Lalakad siya hindi lang para mabuhay.

Kundi para alamin ang buong katotohanan.