Chapter 2

Ang unang pumasok sa isip niya ay malamig.

Hindi yung klase ng lamig na dala ng aircon o ulan kundi yung lamig na parang galing sa loob ng katawan, gumagapang sa mga ugat niya, at dahan-dahang humihigop ng init ng buhay. Mabigat ang pakiramdam niya, parang matagal siyang nilunod sa tubig at ngayon pa lang pinapaahon.

May mahinang tunog sa paligid. Paulit-ulit. Beep… beep… beep…

‘Buhay siya?’ unang tanong na sumagi sa isipan niya.

Gusto niyang igalaw ang mga daliri, pero hindi niya pa kaya. Hindi ito sumusunod sa gusto niyang mangyari. Ang mga mata niya ay ayaw ding bumukas. Parang may makapal na aninong nakapatong sa talukap niya, pinipigilan siyang makita ang mundo.

‘Patay na ba ako?’ pero naririnig niya ang pagtunog ng mga machine at amoy gamot ang paligid.

Huling alaala niya ay ang pagtulak sa kanya ni Marcus, ang liwanag ng headlights, ang malakas na preno, at ang pakiramdam ng biglang pagbagsak—kasunod ang isang matalim na sakit sa dibdib.

Elena.

Iyon ang pangalan niya. Sigurado siya roon.

Kaya bakit—

“Aurelia… oh my God… Aurelia, gising ka na ba?”

Isang boses ang pumasok sa pandinig niya. Babae. Nanginginig. May halong iyak at takot. Sinubukan niyang magsalita, pero ang tanging lumabas sa bibig niya ay isang mahinang ungol.

Biglang nagkagulo ang paligid.

“Doctor! Nurse! She’s awake!”

“She moved—I swear, she moved!”

Parang may mga yabag na nagmamadali, mga kamay na humahawak sa braso niya, sa pulso, sa noo. Ang dibdib niya ay biglang bumigat, parang may malaking batong nakadagan dito.

Unti-unti niyang minulat ang mata, isang nakakasilaw na liwanag ang bumungad sa kanya. Dahilan para mapapikit siya ulit. Minulat niya ulit ang mga mata. Hindi naman niya maigalaw ang ulo. This time sigurado na siya na nasa ospital siya.

Puting kisame.

Maliwanag na ilaw.

Amoy ng disinfectant.

At mga mukhang hindi niya kilala ngunit nakatingin sa kanya na para bang siya ang pinakamahalagang taong nakita nila sa buong buhay nila.

“Mrs. Deveraux,” sabi ng isang lalaking naka-puting amerikana. “Can you hear me?”

‘Mrs. Deveraux? Sino yun?’

Sinubukan niyang iginalaw ang ulo, pero bahagya lang ang kinaya. Tumango siya, sinubukan niya man lang.

May isang babaeng tuluyang humagulgol sa tabi niya.“Thank God… two years… two years kaming naghintay…”

‘Two years?’

Gusto niyang magsalita. Sabihin sa kanila na nagkakamali sila. Hindi siya si Mrs. Deveraux. Ang pangalan niya ay Elena Marquez.

Pero nang bumuka ang bibig niya, paos at mahina ang tinig na lumabas.

“Tubig…”

Nagkatinginan sila, parang nakakita ng himala.

Habang inilalapit ang baso sa labi niya, nakita niya ang repleksyon niya sa salamin sa gilid ng kama.

At doon tuluyang tumigil ang mundo.

Hindi iyon ang mukha niya.

Mas maputi ang bala, matangos ang ilong. Ang buhok ay mahaba, makintab, kulay tsokolate. May peklat sa gilid ng kilay, maliit pero halatang matagal na nandoon.

Nanlaki ang mga mata niya.

‘Hindi ako ‘to.’

Naramdaman niya ang pagbilis ng tibok ng puso niya. Ang mga tunog ng makina ay parang lalong lumakas, parang sumisigaw ng babala.

“Relax,” mabilis na sabi ng doktor. “Normal lang ‘yan. Kakagising mo lang.”

‘Pero hindi normal ang pakiramdam na ito. Hindi normal ang katawan na ‘to.Hindi normal ang pangalan na ibinibigay nila sa akin.’ sigaw niya sa kanyang isipan.

Lumipas ang ilang oras o baka araw, hindi niya alam. Nawalan ng saysay ang oras sa pagitan ng tulog at gising. Sa bawat pagmulat niya ng mata, may bagong detalye siyang napapansin. Ang kwarto ay masyadong malaki para sa isang ordinaryong ospital. May mga bulaklak na sariwa araw-araw. May mga taong pumapasok na tila sanay mag-utos at masanay sundin.

At palaging may isang bakanteng upuan sa tabi ng kama niya.

Hanggang isang gabi, hindi na ito bakante.

Narinig niya ang mahinang pagbukas ng pinto. Hindi siya natutulog nagpapanggap lang. Natutunan niya nang gawin iyon, mas ligtas ang manahimik kaysa magsalita baka magkamali pa siya.

May presensyang pumasok sa kwarto. Tahimik, mabigat. Parang hangin bago ang bagyo.

Huminto ito sa tabi ng kama niya.

“Doctor said you opened your eyes today.”

Mababa ang boses. Malamig. Walang emosyon.

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata at doon ay nakita niya siya.

Matangkad. Broad ang balikat. Nakasuot ng itim na coat na parang kakalabas lang sa meeting jo sa libing. Ang mga mata niya ay kulay abo, matalim, at puno ng mga bagay na hindi niya kayang basahin.

Pero isang bagay ang malinaw. Hindi siya masaya. Hindi siya relieved. Parang… nag-iingat.

“Aurelia,” sabi nito, parang sinusukat ang pangalan sa dila niya. “Do you recognize me?”

Tumitig lang siya sa kanya. Hindi niya alam kung ano ang isasagot. Kung magsisinungaling ba siya, baka mabuking. Kung magsasabi ng totoo, baka isipin nilang nabaliw siya.

Kaya pinili niya ang gitna.

“Hindi… sigurado.”

May bahagyang pagbabago sa ekspresyon nito. Isang kisap ng emosyon—pero agad din niyang tinago.

“Sebastian Deveraux,” pagpapakilala nito. “Your husband.”

Parang may sumabog sa loob ng ulo niya.

Asawa.

‘Ako may asawa?’

‘Bilyonaryong asawa?’

Biglang nag-flash sa isip niya ang mga salitang narinig niya mula sa mga nurse, na nagbulungan sa hallway.

Deveraux Group.

Billionaire.

Power couple.

The wife who never woke up.

Siya ‘yon o… ang katawang ito.

Tumango siya, kunwari nauunawaan.

Lumapit ito ng kaunti. Hindi niya hinawakan ang kamay niya. Hindi rin siya nito hinalikan sa noo. Wala ni isang galaw na magpapakitang matagal siya nitong hinintay.

Sa halip, tinitigan lang siya nito parang sinusuri.

“Get some rest,” sabi nito sa wakas. “We’ll talk when you’re stronger.”

Pagkatapos ay tumalikod na ito at naglakad palabas ng kwarto, iniwan siyang nakatitig sa kisame, humahabol sa hininga.

Sa katahimikan ng gabi, doon niya tuluyang inamin sa sarili niya ang katotohanan.

Siya ay patay na.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, nagising siya sa katawan ng isang babaeng may asawang bilyonaryo—isang lalaking hindi sigurado kung siya pa ba ang babaeng pinakasalan nito.

At kung may isang bagay siyang sigurado.

Ang buhay na ito ay hindi aksidente.

At ang paggising niya … ay simula pa lamang.

Nagulat naman siya ng may pumasok sa loob ng silid.

“So it's true you're awake.”