2 l จุดที่ต้องทำ

2

จุดที่ต้องทำ

ภายในบาร์แห่งนี้มองเผิน ๆ ก็เหมือนกับบาร์ทั่วไป มีเหล่านักราตรีชายหญิงเเต่ละกลุ่มกำลังดื่มสังสรรค์ พวกเขาใช้สถานที่แห่งนี้ในการคลายทุกข์ ชายหนุ่มมองบาร์แห่งนี้ โดยใช้สายตาสำรวจไปเรื่อย ๆ คนไม่เคยเข้าสถานที่บำเรอใจ ชีวิตเขาไม่เคยว่างไม่เคยได้สัมผัสว่าการออกมาเที่ยวดื่มด่ำกับเพื่อนมันมีความสุขมากขนาดนี้เชียวหรือ ช่วงหลังเลิกเรียนชีวิตมีแต่การแข่งขัน หากวันไหนอาจารย์ปล่อยช้าวันนั้นเหมือนโลกของเขาว่างเปล่า

“ป่ะ กูซื้อบัตรเข้างานให้แล้ว” ลอฟเดินมากับเดวิด ตอนเเรกเขาจะมากับอาโลสองคน แต่ในระหว่างที่คุยเดวิดผ่านมาได้ยินพอดี เลยขอรุ่นน้องในที่ทำงานไปด้วย

“ผมขอทยอยจ่ายนะพี่” รุ่นน้องหนุ่มรับบัตรเข้ามาถือ

“เห้ย บอกว่าไม่เป็นไร” “ถือเสียว่าของขวัญเด็กดี ที่ช่วยงานกูดีมาตลอด” เดวิดรวมเงินช่วยออกค่าบัตรเข้าชมงานวีไอพีกับลอฟไป เพราะภายในงานลูกค้าเข้าประมูลได้จะเป็นเพียงเเค่ผู้หญิงเท่านั้น ส่วนผู้ชายอย่างเราจะเข้าไปอยู่ในห้องกระจกพิเศษด้านบนเป็นผู้ชมแทน เเละบัตรเข้าชมพิเศษนี้จะมีเเค่ลูกค้าที่ต้องรู้จักกับเจ้าของบาร์เท่านั้นที่จะสามารถซื้อเข้าชมได้

ผมก็ได้เดินตามรุ่นพี่สองคนเข้าไป เราเดินผ่านผู้คนมากมาย พอสายตาของเขาปะทะเข้ากับผู้หญิงราตรีกลับต้องรีบหลบสายตามองแผ่นหลังหนารุ่นพี่แทน เพราะผู้หญิงพวกนั้นมองมาที่เขาด้วยสายตาเชื้อเชิญ บางคนก็แทบจะลากเขาเข้าไปกลืนกิน

ตามทางเดินมีไฟส่องสลัวสีฟ้าครึ้ม เราสามคนผ่านประตูช่องแคบเข้ามา เป็นช่องทางเดินสำหรับเดินทางเดียว มีการ์ดใช้เครื่องสแกนบัตรก่อนเข้างาน บรรยากาศเย็นเฉียบเสียงเพลงเปิดคลอเบา ๆ สร้างอารมณ์ตื่นเต้นให้แก่เหล่าท่านประมูลงานพิเศษในค่ำคืนนี้ งานนี้จัดเพียงแค่เจ็ดวันเท่านั้น กิจกรรมของบาร์ก็จะสับเปลี่ยนกันไปเรื่อย ทำให้ลูกค้าชอบเเละติดใจ รอกิจกรรมต่อไปอยู่เสมอ

ผ่านไปไม่นานเเสงไฟที่สว่างก็ดับมืด ผู้คนด้านล่างในงานมีเเต่ผู้หญิงวัยรุ่นไปจนถึงสาวใหญ่ บนเวทีมีทั้งเสา อุปกรณ์การโชว์ต่าง ๆ เเค่เห็นภาพนั้นเขาก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาเป็นระยะ

“มึงดูไปเลยนะ กูขนลุก” “ขอนั่งดื่มก็พอ” เดวิดทำท่ากลัวภาพด้านล่าง มันไม่ใช่แนวตัวเอง หากดูต่อได้อ้วกออกมาแน่ ๆ

“ก็แปลกแหวกแนวดีนะพี่” ลอฟขำก๊ากออกมา เขาก็ไม่ได้ชอบดูผู้ชายเปื่อยเยอะขนาดนี้ เขาชอบสาวนมโตไร้เทียมทานมากกว่า

“เป็นไงมึง” “นี่คืองานที่มึงต้องทำ” ไหล่หนาของรุ่นพี่หนุ่มกระแทกมาที่ไหล่ของอาโล

ส่วนคนที่ร้อนเงินก็เก็บรายละเอียดการทำงานที่ไม่คิดว่าจะทำเข้าสู่สมอง

“ผมจะทำ” เสียงเข้มเอ่ยออกมาด้วยความหนักแน่น

“เออ เดี๋ยวพาไปสมัคร” “แต่กูไม่มาดูมึงหรอกนะ” รุ่นพี่หนุ่มบอกเสียงชัดแจ๋ว เขาทำใจมาดูรุ่นน้องตรงหน้าโชว์จับกล้วยตัวเองไม่ไหว

“เริ่มต้นที่ 200 ดอลลาร์ออสเตรีย”

“บิดครับ”

“700 ดอลลาร์ออสเตรีย”

“700 ครั้งที่หนึ่ง”

ชายหนุ่มฟังเสียงการประมูลด้านล่างที่ดุเดือด ‘แค่ครั้งเดียวมึงอย่าไปกลัวอาโล ก็แค่มีอะไรกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก’

แต่หารู้ไม่ มันเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล

อีกด้าน

“มันดีมากเลยอ่า” จินรีบเดินเข้ามาโอ้อวดเพื่อนสาวชาวไทย

“ผู้ชายกล้ามเป็นมัด ๆ” “ดีจนรู้สึกเสีย-ตรงนั้นออกมาเลย” เกรซปิดปากแทบจะกรี๊ดออกมา

“ดีจริง ๆ นะแพรว” “แล้วก็คืนนี้มีแต่ผู้ชายงานดีไปไหม” มีอาเดินเข้ามาชวนอย่างจริงจัง ไม่เพียงเท่านั้นหญิงสาวยังยื่นเปิดรูปภาพผู้ชายเรียกได้ว่าเกือบจะโป๊ออกมาให้ดู

“หื้ม พวกเธอเขาแทบไม่ใส่เสื้อผ้าเลย” ฉันเอ่ยออกมาพร้อมกับหรี่ตาเล็กลงเพราะภาพมันวาบหวิวมากจริง ๆ

“นี่แหละ กำไรลูกกะตา” เกรซทำท่าสั่นเนื้อเต้นใส่

“นะนะ ไปเถอะสักครั้งในชีวิต” จินอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร

“อืม ไปก็ไป” จากนั้นฉันเลยตอบตกลงเพื่อนไป ใจก็อยากลองเปิดโลกเหมือนกัน แต่การไปสถานที่แบบนี้เธอห้ามลงโซเชี่ยลเด็ดขาด หากพ่อเธอรู้ เธอก็ไม่รู้ว่าคุณพ่อจะโกรธขนาดไหน เหมือนพี่ลลินพี่สาวต่างแม่เธอหรือเปล่า เธอไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลยสักครั้ง นี่คือครั้งแรก

“เย้”

เราเข้ามาในงานก่อนเวลาสิบนาที ฉันรู้ใจเต้นแรงตั้งแต่ยังไม่เข้าด้านในคลับ

“เป็นไงน่าตื่นเต้นเว่อร์” มีอาตบมือตบแขนซนไปเรื่อยเหมือนเด็กได้ของขวัญชิ้นโบว์แดง

“เก็บอาการหน่อยมีอา”

“เธอก็ใช่ย่อยเกรซ”

“เลิกเถียงกัน เดินเข้าไปด้านในได้แล้วจ้าสาว” จินต้องรีบห้ามศึกครั้งนี้ ส่วนคนที่เดินรั้งท้ายอย่างฉันก็ได้แต่หัวเราะส่ายหน้าไปตามหลัง

ตอนนี้เราสี่คนเข้ามานั่งประจำโต๊ะที่ได้ทำการจองโดยเพื่อนที่เก่งกาจเรื่องนี้มากสุดคือเกรซ เป็นโต๊ะเก้าอี้ทรงกลมจำกัดจำนวนคนต่อโต๊ะ โต๊ะละไม่เกินสี่คนซึ่งครบพอดี

และตอนนี้ไฟในงานก็เริ่มดับลงจนมืดสนิท แปรเปลี่ยนเป็นสปอร์ตไลท์สอดส่องไปที่ผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ หล่อเดินโชว์ตัวออกมาทีละคน หนุ่มหล่อเดินเรียงแถวหน้ากระดาน ด้านบนไม่สวมเสื้อโชว์มัดกล้าม อกกำยำ ด้านล่างใส่กางเกงชิโน ทำให้ลุคนี้ดูแพงน่าประมูล

เสียงผู้คนในงานส่งเสียงเชียร์กระหน่ำเมื่อเจอคนที่ตัวเองถูกใจ และฉันล่ะถูกใจใครเหรอ

“เธอมีสเปกไหม?”

“มีเรียนเก่ง สุภาพบุรุษ เป็นคนดี”

“โอ๊ย! ยายแพรวมาหาพ่อพระที่นี่น่ะเหรอ” “หมายถึงบนเวทีย่ะ” เกรซยื่นหน้าเข้ามาถาม พอได้ยินคำตอบเพื่อนแล้วก็ได้แต่ถอนหายก่อนจะมองบน

“หมายถึงบนเวทีชอบคนไหน” เมื่อเพื่อนยื่นปากไปด้านบนเวทีฉันก็ทำหน้าครุ่นคิดไล่สายตามองไปทีละคน คนแรกออกลุคฝรั่งจ๋าเลย ฉันไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ คนถัดมาก็ตี๋ไปคนนี้จินน่าจะชอบไม่เอาดีกว่า คนที่สามเหมือนจะเป็นลูกครึ่งมีความพอดีและถูกใจ...

“ชอบคนนั้น”

“คนไหน/คนไหน/คนไหน” เพื่อนทั้งสามตอบพร้อมกันอย่างสนใจ เพราะอยากรู้ว่าเพื่อนเรียบร้อยสุดในกลุ่มชอบลุคไหน

“คนที่สาม”

“ตาถึงนะ เขาได้เป็นดาวในการประมูลครั้งนี้ด้วย” ดาวประมูลคือจะมีเรตการที่สูงกว่าคนอื่น ๆ บนเวทีมีผู้ชายจำนวนสิบคนมีเพียงสามคน เรตสูง ซึ่งหากฉันได้ประมูลคงเลือกผู้ชายคนนั้น

แต่ฉันไม่คิดจะประมูลอยู่แล้ว แค่อยากมาเปิดโลกซึมซับรรยากาศกับเพื่อนเฉย ๆ

“ประมูลที ฉันให้เธอ” จู่ ๆ เกรซก็ยัดบัตรประมูลใส่มือฉัน

“ไม่เอา” “เธอประมูลเลย” ฉันรีบเอาคืนทันที

“รอบนี้พวกฉันช่วย อยากให้เธอลองอะไรใหม่ ๆ” ดู ๆ พูดยัดเยียดการได้ผู้ชายสุด ๆ

“คนที่สามใช่ไหม เต็มที่เลยนะพวกเราจ่ายไหว” เพื่อนอีกสองคนก็ใช่ย่อย จินนี่ชูสองนิ้วส่งเสริมไปด้วยอีกคน

“อะไรของพวกเธอเนี่ย”

บนเวที

ตอนนี้ผมกำลังยืนมองผู้หญิงที่เป็นแขกด้านล่างมองมาบนเวที บางคนก็ชี้มาที่ตัวเองสนใจ ซึ่งการกระทำแบบนี้พวกเราก็ไม่ต่างอะไรกับสินค้า บางคนมองว่าหน้าเงินก็ต้องยอม เเต่ทว่ามันเป็นจุดที่ต้องทำ

และการประมูลก็ได้เริ่มต้นขึ้น...