LOGIN3
จุดอยากลอง “900 ดอลลาร์ออสเตรียครับ” “900 ครั้งที่หนึ่ง” “900 ครั้งที่สอง” “คุณโซเฟียได้ผู้ชายคนที่สองไป” “ยินดีด้วยครับ” พิธีกรประกาศชื่อหญิงสาวประมูลผู้ชายคนที่สองไปได้ และแล้วก็มาถึงผู้ชายที่ฉันสนใจเขา หากฉันไม่ได้เขาก็จะไม่ประมูล ผู้หญิงรอบ ๆ ใกล้ตัวฉันอยากได้ผู้ชายคนที่สามเหมือนกัน “มาแล้ว ๆ” “หล่อเนาะ ลูกครึ่งผสมละมุนสุด” ผู้หญิงรูปร่างสมส่วนหน้าอกของเธอนั้นล้นเสื้อเกาะอกสีแดง สะดือเจาะจิวผีเสื้อเล็ก ๆ มีรอยสักจิ๋วรูปดอกไม้ หากมองความเป็นศิลปะถือว่าเธอนั้นแต่งลุคออกมาดูดีเหมาะสมกับสถานที่เลย ฉันละสายตากลับมามองตัวเองตั้งแต่รองเท้าผ้าใบ กางเกงยีสน์ขายาว เสื้อเชิ้ตแขนยาวอีก ผมยาวรวบหางม้า ช่างต่างกันมากเหลือเกิน แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นที่ต้องสนใจ เพราะเธอต้องการผู้ชายคนที่สามเท่านั้น! “เธอพร้อมไหมแพรว?” จินถาม แต่ทว่าแพรวกลับจ้องไปบนเวที “...” ไม่มีเสียงตอบรับ “แพรว!” จินตัดสินใจตะโกนเสียงดังกว่าเมื่อครู่ เพราะคิดว่าเสียงเพลงดังทำให้เพื่อนสาวไม่ได้ยิน “พร้อม!” คนเหม่อลอยเอาแต่จ้องไปด้านบนนั้น ก็ต้องสะดุ้งออกมาและรีบตอบเพื่อนไปทันที จนจินสะดุ้งกลับเมื่อเพื่อนของเธอเสียงดังใส่ แต่แล้วเวลาที่เธอรอคอยก็มาถึง “ผู้ชายคนที่สามนะครับ เป็นเบอร์ตอง” “เรตเริ่มต้น 500 ดอลครับ” สิ้นเสียงพิธีกร “900 ดอลค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นรีบยกป้ายประมูล มูลค่าที่เธอเอ่ยนั้นสูงมากทีเดียวสำหรับบิดแรก เรียกเสียงฮือฮาคนแถวนั้นได้มากเลยทีเดียว “1000 ดอลค่ะ” เสียงเล็กของฉันบิดต่อ เพื่อนทั้งสามส่งเสียงเชียร์เมามัน ทำให้ผู้หญิงที่มีเป้าหมายเดียวกันกับเธอหันมาถลึงตาใส่ แต่ฉันหาได้สนใจ “1300” “เอาอีกแพรว ฉันยังไหว” เกรซรีบบอกเชียร์ให้ประมูลต่อ “1500” การประมูลยิ่งดุเดือด สองสาวมากันเป็นกลุ่มเปลี่ยนมาเป็นแบ่งฝั่งชัดเจน ผู้คนต่างส่งเสียงเชียร์อย่างเมามัน “2500 ดอลค่ะ” เสียงฮือฮาดังสนั่น สายตาคมกริบจ้องมองสองสาวด้านล่างที่สไตล์ต่างกันชัดเจนมาก คนนึงสาวลุคเซ็กซี่มั่นใจ ส่วนอีกคนเรียบง่าย ‘ไม่น่ามางานแบบนี้เลย’ เขาได้แต่เสียดายในใจ เพราะเธอสวย ดูดี ไม่เหมาะที่จะมาคลุกคลี่กับสถานที่แห่งนี้ ปากหยักยิ้มออกมามุมปาก นี่ตัวเขาเป็นสินค้าชั้นดีมากขนาดนี้เลยหรือ ผู้หญิงแย่งประมูลจนเขามีมูลค่าเกือบสามพันดอล “3000 ดอลค่ะ” แพรวยังไม่หยุดประมูล เสียงดังแข่งจำนวนราคาขิงใส่ผู้หญิงคนนั้นไปอีกครั้ง จนเธอคนนั้นมีเพื่อนเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างจึงคล้ายกับจะหยุดประมูลลง “3000 ครั้งที่หนึ่ง” “สอง” “สาม” “คุณแพรวได้ผู้ชายคนที่สามเบอร์ตองไปครับ” “ขอบคุณสำหรับการประมูลครับ” “ดีใจด้วย เธอมันสุดจะเริศ!” เกรซเดินเข้ามาหลังจากเราสี่คนรวมเงินกันจ่ายค่าประมูลผู้ชายหน้าหล่อคนนั้น แน่นอนฉันจ่ายน้อยสุด “ฉันประมูลให้แล้ว เธอเอาไปสิ” “ไม่เอา ฉันยกให้เธอ” เพื่อนสาวสุดมั่นใจทำท่าโบกมือไปมา สีหน้าเซ็งที่เพื่อนไม่ยอมง่าย ๆ “ไม่ ฉันก็ไม่เอา” “เอาเถอะ ลองสักครั้ง” “ลองทั้งทีต้องไปให้สุด” จินกับมีอาเดินเข้ามาช่วยพูดจนฉันไม่สามารถปฏิเสธเพื่อนที่แสนจะร้ายกาจได้เลย เอาก็ได้ว่ะ ค่อยไปเจรจากับนายนั่นอีกที “ฉันไปก่อนนะ” “จะให้มารับก็โทรมา” มีอาบอกเพียงเท่านั้นก่อนเพื่อนสาวต่างเชื้อชาติจะพากันเดินออกไป แต่ก็ต้องดีใจเมื่อจินเดินกลับมา “เธอจะ..” ยังไม่ทันจะพูด “ฉันให้ เผื่อเธอไม่มี” กล่องสี่เหลี่ยมเล็กขนาดไซส์ห้าสิบหก! อ๊ายยายจินเพื่อนไม่รักดี ไม่ทันทีเธอจะเถียงกลับ คนตัวเล็กก็วิ่งออกตามเพื่อนอีกสองคนไป ฉันก็ได้แต่เลิกลั่กมองซ้ายขวาว่าควรจะทำอะไรต่อดี ก่อนจะหันหลังไปเห็นผู้ชายที่ตัวเองประมูลกำลังยืนมองอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหรือไม่ “เอ่อ” “คือฉัน” แพรวไม่กล้าสบตาได้แต่อ่ำอึ้ง สมองไม่ประมวณความคิด ทั้งที่เราก็ไม่ได้จะซัมติงกับเขาทำไมต้องเกิดอาการประหม่าด้วยนะ “ไปห้องเราดีกว่าครับ” จากนั้นหนุ่มลูกครึ่งก็เดินขึ้นไปชั้นสองทันที “เดี๋ยวคุณ!!” ร่างบางรีบเดินตามคนตัวสูงไปทันที สองเท้ารีบวิ่งตามไปเขาก็ไม่ได้เดินเร็วอะไร แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าเขาเดินเร็วจนมาถึงชั้นที่มีแสงไฟอันน้อยนิด ห้องเรียงแถวจำนวนยี่สิบห้องเหมือนโรงแรมที่เขาเอาไว้ใช้ทำเรื่องอย่างว่าเหมือนในหนังเลย แอ๊ด... เสียงประตูเปิดหลังจากที่เขาใช้การ์ดแตะ ที่นี่เป็นบาร์กึ่งโรงแรมไม่แปลกราคาค่อนข้างสูง ฉันเคยเห็นแค่ในละครไม่เคยได้เข้ามาสัมผัสสถานที่จริงแบบนี้ “เข้ามาสิคุณ” ฉันค่อย ๆ เดินเข้าไปตามเสียงเรียกของเขาอย่างง่ายดาย แปลกจัง คนไม่เคยไว้ใจใครทำไมถึงง่ายแบบนี้ไปได้ ขนาดพี่ซันเธอยังไม่เคยแม้แต่อยู่ในที่ลับตาคนสองต่อสองเลย เมื่อเข้ามาในห้องที่เตียงขนาดหกฟุต มีมินิบาร์เล็ก ๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นซองฝอยสีเงิน บ่งบอกว่าห้องนี้พร้อมสำหรับการร่วมรักกัน “เริ่มเลยไหมครับ” “ฉัน ฉัน” “คุณกลัวหรือ?” “ผมไม่ทำก็ได้นะ” “แต่คุณต้องจ่ายค่าตัวผมเหมือนเดิม” เขาตอบกลับไป เขาก็ไม่ได้อยากมาทำอะไรแบบนี้ แต่เขาต้องการเงินด่วนเพื่อไปจ่ายค่าเทอมปีการศึกษาสุดท้าย และอยากสำรองเงินไว้เผื่อเป็นค่าวิจัยจบอีกต่างหาก งานไหนที่ได้เงินดี เร็ว ถึงใจไม่อยากที่จะทำแต่กลับได้หาปฏิเสธ เพราะชีวิตเขาไม่ได้มีตัวเลือกมากนัก หากเลือกมาก คงอดตาย! มันถึงจุดที่ต้องทำ แต่เหมือนเขาจะโชคดีที่คนตรงหน้าก็ไม่ได้อยากทำ ซึ่งเท่ากับว่าเขาจะได้เงินฟรี “…” แพรวครุ่นคิดสิ่งที่คนตรงหน้าพูด เธอตั้งใจจะลองมีเซ็กส์ครั้งแรก เธอก็ไม่ต่างอะไรกับวัยรุ่นแตกสาวเหมือนคนอื่น ๆ แต่เธอมีพ่อคอยคุมจับตาดูตลอด ตอนนี้เป็นโอกาสทองแล้ว จะให้มาล้มเลิกมันก็คงขาดทุน “ไม่ ฉันจะทำ” “แต่ขอแบบไม่สอดใส่ก่อนนะ” “ฉันยังไม่พร้อม” เสียงหวานพูดเหตุผลบอกชายหนุ่มไปตรง ๆ ตอนประมูลเธอถูกใจเขาไม่ต่างอะไรกับ ‘รักแรก’ นอกจากความหล่อเขาดูมีเสน่ห์ นัยต์ตาใสซื่อต่างจากคนอื่น ๆ “ครับ” “เลี- ชัก ซุกไซร้” “ก็เสร็จได้เหมือนกัน” คนหล่อพยักหน้าตอบด้วยความเข้าใจ และไม่ลืมสิ่งที่จะบำเรอให้สาวน้อยตรงหน้าเต็มความสามารถ ถึงแม้เขาจะไม่มีประสบการณ์แต่สัญชาติญาณผู้ชายยังคงมีอยู่เต็มตัว...53ตอนพิเศษ ลูกสาวมาเฟีย ลูกชายยากูซ่า บ้านโมเซอร์ถูกปรับเปลี่ยนเป็นพื้นที่ซ้อมยิงปืน บนชั้นอะลูมิเนียมถูกเปิดออกในนั้นมีลำปืนหลายกระบอกตั้งแต่ปืนพก ปืนยาว รวมไปถึงวัตถุทำลายล้างสูง ระเบิดแรงต่ำ ระเบิดแรงสูงและนิวเคลียร์ ลูกสาววัยยี่สิบสามอยู่ในชุดออกกำลังกายสีดำขลับชุดมันรัดสัดส่วนทำให้ดูออกเลยว่าหญิงสาวรักษารูปร่างตัวเองมากเป็นอย่างดี ตอนนี้โจรินโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง เธอชอบการเล่นกีฬาโลดโผนหนึ่งในนั้นคือยิงปืนปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนยังคงดังต่อเนื่อง ถึงคุณพ่อห้ามเธอแต่ก็ไม่มีผลลูกสาวมาเฟียเสียอย่างทำไมต้องกลัว สิ่งตรงหน้าก็เปรียบเสมือนปลาย่างมีเธอเป็นแมวค่อยย่องเข้ามากินเล่น หมายถึงลูกปืน! “เติมมาอีก” เสียงแหลมเอ่ยสั่งขณะสายตาจับจ้องศัตรูตรงหน้าซึ่งก็เป็นการ์ดคอยคุ้มกันเธอ “ครับคุณหนู” ฮันเตอร์รีบเติมกระสุนให้เจ้านายของตัวเองด้วยความคล่องแคล่ว แม้เจ้านายเบื้องบนจะสั่งเขาว่าให้ขัดใจห้ามตามใจ แต่เขาก็ทำให้ไม่ได้เพราะหากไม่ทำเขาก็จะโดนเจ้านายน้อยสั่งสอน ‘ฮันเตอร์เครียด’ ส่วนคู่ต่อสู้อีกฝ่ายถือปืนสั่นพร่า จะไม่ให้เขา
52ตอนพิเศษ จุดภาพฝัน เช้าวันที่สองสามครอบครัวมีกิจกรรมทำร่วมกันคนเป็นพ่อเป็นแม่ให้ความสำคัญกับลูก ๆ จึงลงความเห็นกันว่าเราจะไปแหลมพันวา สถานแสดงสัตว์น้ำจังหวัดภูเก็ต ภูผา พายุ ตั้งแต่เล็กจนอายุสี่ขวบก็ยังไม่เคยมาเที่ยว มีเพียงมาพักผ่อนบ้านพักตากอากาศระหว่างรออาโลทำงาน “แอ๊ะ” เสียงเด็กเล็กโจรินลูกสาวของฮามิชส่งเสียงดีใจเมื่อเห็นหน้าพี่ ๆ “โจรินน้ำลายไหล” ภูผาชี้และน้ำหน้างงเล็กน้อยเมื่อน้องเล็กตรงหน้าขณะที่เขากำลังเดินขึ้นรถน้ำลายไหลออกมาลงพื้นรถ “เดี๋ยวน้าจูนรีบเช็ดจ๊ะ” “ขอบใจนะ” หญิงสาวยิ้มให้กับความไร้เดียงสานั้นแต่ไม่ทันที่เธอได้เอื้อมมือหยิบผ้าไปเช็ค ฮามิชเห็นเพราะเขายืนอยู่ข้างหลังทำแทนเธอแล้ว รถตู้คันใหญ่ดีไซส์พิเศษสำหรับครอบครัวมีหน้าจอทีวีสำหรับดูฆ่าเวลา ตอนนี้ถูกฉายเป็นสารคดีสัตว์เด็กหญิงเด็กชายบนรถจ้องมองด้วยความสนใจ เหล่าพ่อแม่ก็มองดูตามลูก ๆ จนกระทั่งมือของพวกรีบปิดหน้าเด็ก ๆ กันเป็นพัลวัน “พ่อปิดตาพายุทำไมครับ” พายุไม่ได้เอามือพ่อของเขาออกจากตาตัวเองแต่เพียงไม่เข้ามาว่าพ่อเขาปิดตาตนเองทำไม “เมื่อกี้ม้าสี
51ตอนพิเศษ จุดลงเอย บ้านหลังใหญ่เมื่อก่อนมีแต่ความตึงเครียดการ์ดมาเฟียยืนสุขุมนิ่งเงียบไม่ต่างจากหุ่นยนต์ ตอนนี้เปลี่ยนความใหญ่โตนี้มีแต่เสียงหัวเราะ เสียงเด็กเล็ก เสียงเท้าวิ่งเตาะแตะ กลุ่มมาเฟียโมเซอร์กลับมาเงียบสงบไร้ศัตรูแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ต้องระวังอะไรอีก ทุกอย่างยังคงดำเนินการไปตามระบบของมัน ทีมไอทียังคงพัฒนาระบบหลังบ้านอยู่ตลอดเวลาเพราะใคร ๆ ก็อยากขึ้นมาเป็นผู้มีอำนาจเหมือนกันทั้งนั้น “หอมจังเลยครับ” อาโลเดินเข้ามาสวมกอดเมียที่ตอนนี้ขึ้นแท่นเมียมาเฟียอย่างสมบรูณ์ สายตาของทั้งสองมองไปยังลูก ๆ ที่จะต้องสืบทอดกลุ่มต่อไป “หอมทุกวันอยู่แล้วนี่คะ” เธอตอบวันนี้สามีปากหวานจนต้องหันไปมอง “มีอะไรคะ” “แพรวไม่ลืมที่สัญญากับพี่” “วันนี้มีสอบ” สอบในที่นี้หมายถึงกลุ่มมาเฟียทุกคนที่เข้ารับสายต้องผ่านแบบทดสอบร่างกาย ทักษะต่อสู้ รวมถึงการใช้อาวุธแต่ละประเภท “พร้อมสอบค่ะ” หญิงสาวนึกเสียว่าเรื่องอะไรทำให้เจ้าพ่ออาโลมาออเซอะเธอถึงเพียงนี้ เพราะเมื่อคืนวานบนเตียงเขาพร่ำบอกเธอทุกเวลาว่าหากไม่ผ่านการทดสอบต้องยอมสยบเขาบนเต
50Hamit & June จุดครอบครัวที่ตามหา วันนี้มีกินเลี้ยงสังสรรค์เราทั้งสองจะเตรียมซื้อวัตถุดิบไปเพิ่ม ฉันรู้สึกประหม่าเมื่อต้องพบปะผู้คนเยอะ ๆ แถมเธอยังไม่เคยได้พูดคุยด้วยจะมีแต่ชายหนุ่มตรงหน้าเขาบอกเธอทุกครั้งที่มีโอกาสว่าครอบครัวของเขาใจดีและอยากเจอเธอมาก ตอนนี้เราแวะตลาดสดตอนเย็นคราแรกฮามิชอยากพาเธอแวะห้างจะได้ไม่ร้อน แต่ฉันบอกเขาว่านี่คือทางผ่านและอยากลองพาเขาเดินตลาดด้วย “แตงโมไหมจ๊ะสิบบาท สิบบาทเลยจ๊ะ” เสียงแม่ค้าเรียกลูกค้าแหบแห้งเรียกฉันให้หันไปตามเสียง มือบางเอื้อมกระตุกเสื้อผ้าเนื้อดีอย่างแรง “ซื้อแตงโมค่ะ” เขาพยักหน้ายืนซ้อนด้านหลังก่อนจะเปลี่ยนเป็นมายืนข้าง ๆ เมื่อเขาเห็นเธอลูบสัมผัสผิวแตงโมคนเกิดมาจวบจนอายุสี่สิบสามยังไม่เคยมาเลือกแตงโมด้วยตัวเอง “อันนั้นยังไม่ค่อยสุกจ๊ะพ่อหนุ่ม” “ครับ” เขารีบละมือออกเมื่อแม้ค้าแตงโมว่าอย่างงั้น “นี่ค่ะ แบบนี้นะคะสุกหวานฉ่ำแน่นอน” แตงโมที่สุกท้องแตงโมจะมีสีเหลืองเข้ม ขั้วของมันจะม้วนงอและผิวจะด้านไม่วาว เธอเลือกอีกหนึ่งลูกเพราะเห็นฮามิชบอกว่ามีคนร่วมโต๊ะประมาณห้าคน
49Hamit & June จุดละเมอฝัน NC ท้องฟ้ามืดมิดก็เปลี่ยนเป็นแดดจ้าแต่ทว่าคนโดนเล่นร่างกายยังคงหลับตาพริ้มไม่มีท่าทีว่าจะตื่น มีเพียงร่างหนาปลดปล่อยพลังกายใส่คนตัวเล็กจนเขาเองก็เพลียเช่นกัน แต่ถึงอย่างงั้นก็ไม่ได้ทำให้เขากังวลอะไรนอกจากรู้สึกมีความสุขที่ได้ครอบครองร่างนี้ เขาพลิกตัวตะแครงหน้าเข้าหาเธอใช้มือปัดปอยผมที่มาปรกหน้าเธอออก “เด็กขี้เซา” ยอมรับเลยว่าเมื่อคืนเขาแอบลงโทษคนไม่ได้สติไปพร้อมด้วย พอมีสติก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้แต่ยังไงเขาก็ไม่ผิด เขาเลื่อนมือไปแตะอังตามหน้าผากมน ซอกคอและข้างแก้มสำรวจว่าคนนอนนานมีไข้หรือเปล่า “ปกติ” “อื้อ” มือบางเอื้อมมาปัดมือหนาเขาออกคล้ายรำคาญเมื่อโดนกวนในการนอนหลับ การขยับตัวของเธอทำให้ผ้าห่มที่กำลังปกปิดเต้าอวบรนร่วงลงมาเผื่อให้เห็นยอดดอกที่ชูชันเบ่งบาน ใครจะทนไหว “จ๊วบ” เขาโน้มตัวถดลงมาใช้ปากครอบครองเม็ดบัวสีชมพูกลิ่นสาบสาวปลุกอารมณ์ชายขึ้นมาอย่างง่ายดาย ลิ้นสากปัดป่ายเล่นจนเธอแอ่นอกรับสัมผัสนั้น “อื้ม” จูนเม้มปากเข้าหากันแต่ตาของเธอยังคงปิดสนิท ในห้วงของความฝันเธอได้รับสัมผัสนี้อีกแล้ว
48Hamit & June จุดใครก็ทำแทนไม่ได้ NC ชายหนุ่มร่างหนาค่อย ๆ ประคองร่างเล็กหลานรหัสที่ตนเฝ้ามองมานานหลายปี แต่กฎของคณะคือห้ามชอบสายรหัสตัวเอง คนลองดีอย่างเขามีหรือจะกลัวพี่รหัสหรือหลานรหัสของสายดอกมะลิ ฐิตาก็โดนเขากินมาแล้ว “ซื้ด จูนปวด ปวดตรงนั้น” มือบางพยายามกำสาบเสื้อเชิ้ตแน่นจนมันกลายเป็นผ้าซับเหงื่อจากมือเธอได้ หญิงสาวบิดเร้าตัวความรู้สึกแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง “มากไหมครับ” ดินถามร่างบางเสียงแหบพร่าเขาปวดตรงกลางกายตัวเอง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากแชมพูกลิ่นนี้มันคือของแพงเขาเคยได้สูดดมจากฐิตาบ่อย ๆ เขาชอบมากไม่คิดว่าหลานรหัสของตนจะใช้เหมือนกัน “มากเลยค่ะ” “จูนอายไม่คิดว่าเป็นอื้อ แบบนี้ได้” หญิงสาวหลับตาข่มความรู้สึกเนียมอายนี้ คนไม่มีประสีประสาได้แต่ตามน้ำ “พี่ช่วยจูนเอาไหม” เขากระซิบถามข้างแก้มไล้ปากหยักไม่คิดว่าคนธรรมดาอย่างเธอคนนี้จะกระชากใจเขาได้ เขาอยากฟันเธอตั้งแต่เธอเรียนปีหนึ่งแต่ติดความเป็นเด็กดีของเธอมันช่วยฉุดรั้งกายหยาบของเขา “ชะช่วยแบบไหนคะ” “ถ้าอ๊ะมันหายจูนโอเค” เสียงเล็กบอกด้วยน้ำเสียงกระเซ้า เธอทรมานอ







