เข้าสู่ระบบ3
จุดอยากลอง “900 ดอลลาร์ออสเตรียครับ” “900 ครั้งที่หนึ่ง” “900 ครั้งที่สอง” “คุณโซเฟียได้ผู้ชายคนที่สองไป” “ยินดีด้วยครับ” พิธีกรประกาศชื่อหญิงสาวประมูลผู้ชายคนที่สองไปได้ และแล้วก็มาถึงผู้ชายที่ฉันสนใจเขา หากฉันไม่ได้เขาก็จะไม่ประมูล ผู้หญิงรอบ ๆ ใกล้ตัวฉันอยากได้ผู้ชายคนที่สามเหมือนกัน “มาแล้ว ๆ” “หล่อเนาะ ลูกครึ่งผสมละมุนสุด” ผู้หญิงรูปร่างสมส่วนหน้าอกของเธอนั้นล้นเสื้อเกาะอกสีแดง สะดือเจาะจิวผีเสื้อเล็ก ๆ มีรอยสักจิ๋วรูปดอกไม้ หากมองความเป็นศิลปะถือว่าเธอนั้นแต่งลุคออกมาดูดีเหมาะสมกับสถานที่เลย ฉันละสายตากลับมามองตัวเองตั้งแต่รองเท้าผ้าใบ กางเกงยีสน์ขายาว เสื้อเชิ้ตแขนยาวอีก ผมยาวรวบหางม้า ช่างต่างกันมากเหลือเกิน แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นที่ต้องสนใจ เพราะเธอต้องการผู้ชายคนที่สามเท่านั้น! “เธอพร้อมไหมแพรว?” จินถาม แต่ทว่าแพรวกลับจ้องไปบนเวที “...” ไม่มีเสียงตอบรับ “แพรว!” จินตัดสินใจตะโกนเสียงดังกว่าเมื่อครู่ เพราะคิดว่าเสียงเพลงดังทำให้เพื่อนสาวไม่ได้ยิน “พร้อม!” คนเหม่อลอยเอาแต่จ้องไปด้านบนนั้น ก็ต้องสะดุ้งออกมาและรีบตอบเพื่อนไปทันที จนจินสะดุ้งกลับเมื่อเพื่อนของเธอเสียงดังใส่ แต่แล้วเวลาที่เธอรอคอยก็มาถึง “ผู้ชายคนที่สามนะครับ เป็นเบอร์ตอง” “เรตเริ่มต้น 500 ดอลครับ” สิ้นเสียงพิธีกร “900 ดอลค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นรีบยกป้ายประมูล มูลค่าที่เธอเอ่ยนั้นสูงมากทีเดียวสำหรับบิดแรก เรียกเสียงฮือฮาคนแถวนั้นได้มากเลยทีเดียว “1000 ดอลค่ะ” เสียงเล็กของฉันบิดต่อ เพื่อนทั้งสามส่งเสียงเชียร์เมามัน ทำให้ผู้หญิงที่มีเป้าหมายเดียวกันกับเธอหันมาถลึงตาใส่ แต่ฉันหาได้สนใจ “1300” “เอาอีกแพรว ฉันยังไหว” เกรซรีบบอกเชียร์ให้ประมูลต่อ “1500” การประมูลยิ่งดุเดือด สองสาวมากันเป็นกลุ่มเปลี่ยนมาเป็นแบ่งฝั่งชัดเจน ผู้คนต่างส่งเสียงเชียร์อย่างเมามัน “2500 ดอลค่ะ” เสียงฮือฮาดังสนั่น สายตาคมกริบจ้องมองสองสาวด้านล่างที่สไตล์ต่างกันชัดเจนมาก คนนึงสาวลุคเซ็กซี่มั่นใจ ส่วนอีกคนเรียบง่าย ‘ไม่น่ามางานแบบนี้เลย’ เขาได้แต่เสียดายในใจ เพราะเธอสวย ดูดี ไม่เหมาะที่จะมาคลุกคลี่กับสถานที่แห่งนี้ ปากหยักยิ้มออกมามุมปาก นี่ตัวเขาเป็นสินค้าชั้นดีมากขนาดนี้เลยหรือ ผู้หญิงแย่งประมูลจนเขามีมูลค่าเกือบสามพันดอล “3000 ดอลค่ะ” แพรวยังไม่หยุดประมูล เสียงดังแข่งจำนวนราคาขิงใส่ผู้หญิงคนนั้นไปอีกครั้ง จนเธอคนนั้นมีเพื่อนเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างจึงคล้ายกับจะหยุดประมูลลง “3000 ครั้งที่หนึ่ง” “สอง” “สาม” “คุณแพรวได้ผู้ชายคนที่สามเบอร์ตองไปครับ” “ขอบคุณสำหรับการประมูลครับ” “ดีใจด้วย เธอมันสุดจะเริศ!” เกรซเดินเข้ามาหลังจากเราสี่คนรวมเงินกันจ่ายค่าประมูลผู้ชายหน้าหล่อคนนั้น แน่นอนฉันจ่ายน้อยสุด “ฉันประมูลให้แล้ว เธอเอาไปสิ” “ไม่เอา ฉันยกให้เธอ” เพื่อนสาวสุดมั่นใจทำท่าโบกมือไปมา สีหน้าเซ็งที่เพื่อนไม่ยอมง่าย ๆ “ไม่ ฉันก็ไม่เอา” “เอาเถอะ ลองสักครั้ง” “ลองทั้งทีต้องไปให้สุด” จินกับมีอาเดินเข้ามาช่วยพูดจนฉันไม่สามารถปฏิเสธเพื่อนที่แสนจะร้ายกาจได้เลย เอาก็ได้ว่ะ ค่อยไปเจรจากับนายนั่นอีกที “ฉันไปก่อนนะ” “จะให้มารับก็โทรมา” มีอาบอกเพียงเท่านั้นก่อนเพื่อนสาวต่างเชื้อชาติจะพากันเดินออกไป แต่ก็ต้องดีใจเมื่อจินเดินกลับมา “เธอจะ..” ยังไม่ทันจะพูด “ฉันให้ เผื่อเธอไม่มี” กล่องสี่เหลี่ยมเล็กขนาดไซส์ห้าสิบหก! อ๊ายยายจินเพื่อนไม่รักดี ไม่ทันทีเธอจะเถียงกลับ คนตัวเล็กก็วิ่งออกตามเพื่อนอีกสองคนไป ฉันก็ได้แต่เลิกลั่กมองซ้ายขวาว่าควรจะทำอะไรต่อดี ก่อนจะหันหลังไปเห็นผู้ชายที่ตัวเองประมูลกำลังยืนมองอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขาเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดหรือไม่ “เอ่อ” “คือฉัน” แพรวไม่กล้าสบตาได้แต่อ่ำอึ้ง สมองไม่ประมวณความคิด ทั้งที่เราก็ไม่ได้จะซัมติงกับเขาทำไมต้องเกิดอาการประหม่าด้วยนะ “ไปห้องเราดีกว่าครับ” จากนั้นหนุ่มลูกครึ่งก็เดินขึ้นไปชั้นสองทันที “เดี๋ยวคุณ!!” ร่างบางรีบเดินตามคนตัวสูงไปทันที สองเท้ารีบวิ่งตามไปเขาก็ไม่ได้เดินเร็วอะไร แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าเขาเดินเร็วจนมาถึงชั้นที่มีแสงไฟอันน้อยนิด ห้องเรียงแถวจำนวนยี่สิบห้องเหมือนโรงแรมที่เขาเอาไว้ใช้ทำเรื่องอย่างว่าเหมือนในหนังเลย แอ๊ด... เสียงประตูเปิดหลังจากที่เขาใช้การ์ดแตะ ที่นี่เป็นบาร์กึ่งโรงแรมไม่แปลกราคาค่อนข้างสูง ฉันเคยเห็นแค่ในละครไม่เคยได้เข้ามาสัมผัสสถานที่จริงแบบนี้ “เข้ามาสิคุณ” ฉันค่อย ๆ เดินเข้าไปตามเสียงเรียกของเขาอย่างง่ายดาย แปลกจัง คนไม่เคยไว้ใจใครทำไมถึงง่ายแบบนี้ไปได้ ขนาดพี่ซันเธอยังไม่เคยแม้แต่อยู่ในที่ลับตาคนสองต่อสองเลย เมื่อเข้ามาในห้องที่เตียงขนาดหกฟุต มีมินิบาร์เล็ก ๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นซองฝอยสีเงิน บ่งบอกว่าห้องนี้พร้อมสำหรับการร่วมรักกัน “เริ่มเลยไหมครับ” “ฉัน ฉัน” “คุณกลัวหรือ?” “ผมไม่ทำก็ได้นะ” “แต่คุณต้องจ่ายค่าตัวผมเหมือนเดิม” เขาตอบกลับไป เขาก็ไม่ได้อยากมาทำอะไรแบบนี้ แต่เขาต้องการเงินด่วนเพื่อไปจ่ายค่าเทอมปีการศึกษาสุดท้าย และอยากสำรองเงินไว้เผื่อเป็นค่าวิจัยจบอีกต่างหาก งานไหนที่ได้เงินดี เร็ว ถึงใจไม่อยากที่จะทำแต่กลับได้หาปฏิเสธ เพราะชีวิตเขาไม่ได้มีตัวเลือกมากนัก หากเลือกมาก คงอดตาย! มันถึงจุดที่ต้องทำ แต่เหมือนเขาจะโชคดีที่คนตรงหน้าก็ไม่ได้อยากทำ ซึ่งเท่ากับว่าเขาจะได้เงินฟรี “…” แพรวครุ่นคิดสิ่งที่คนตรงหน้าพูด เธอตั้งใจจะลองมีเซ็กส์ครั้งแรก เธอก็ไม่ต่างอะไรกับวัยรุ่นแตกสาวเหมือนคนอื่น ๆ แต่เธอมีพ่อคอยคุมจับตาดูตลอด ตอนนี้เป็นโอกาสทองแล้ว จะให้มาล้มเลิกมันก็คงขาดทุน “ไม่ ฉันจะทำ” “แต่ขอแบบไม่สอดใส่ก่อนนะ” “ฉันยังไม่พร้อม” เสียงหวานพูดเหตุผลบอกชายหนุ่มไปตรง ๆ ตอนประมูลเธอถูกใจเขาไม่ต่างอะไรกับ ‘รักแรก’ นอกจากความหล่อเขาดูมีเสน่ห์ นัยต์ตาใสซื่อต่างจากคนอื่น ๆ “ครับ” “เลี- ชัก ซุกไซร้” “ก็เสร็จได้เหมือนกัน” คนหล่อพยักหน้าตอบด้วยความเข้าใจ และไม่ลืมสิ่งที่จะบำเรอให้สาวน้อยตรงหน้าเต็มความสามารถ ถึงแม้เขาจะไม่มีประสบการณ์แต่สัญชาติญาณผู้ชายยังคงมีอยู่เต็มตัว...13จุดดีใจมือบางกำแท่งสีขาวเอาไว้แน่นสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดดันเกิดจนได้ ฮอร์โมนคุณแม่เริ่มพุ่งหนักเธอรู้สึกโกรธที่คนเป็นพ่อของเด็กไม่ยอมระวัง เธออายุสิบเจ็ดปลาย ๆ เท่ากับว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ สองขาค่อย ๆ ย่อลงนั่งลงบนพื้นห้องน้ำความสั่นกลัวเริ่มเข้ามาเธอจะบอกพ่ออย่างไรดี ผลตรวจอาจจะผิดก็ได้ เมื่อคิดแบบนั้นคนตัวเล็กก็รีบคว้ากระเป๋าออกไปโรงพยาบาล“ยินดีด้วยคุณพันธิตา ตอนนี้คุณตั้งครรภ์ได้สามสัปดาห์”“แต่ว่าอายุยังไม่ถึงเลย ไม่ทราบคุณแม่ตั้งใจท้องหรือถูกข่มขืนมาคะ” เนื่องจากตอนนี้มีคุณแม่วัยใสจำนวนมาก ทางโรงพยาบาลจึงมีการสอบถามกันตัวต่อตัว เพื่อจะได้ช่วยแก้ไขและลดปัญหาเด็กเกิดในครอบครัวไม่พร้อม และสามารถยุติการตั้งครรภ์ได้หากเป็นกรณีถูกข่มขืนหรือปัญหาทางร่างกายอย่างออทิสติกจะโดนข่มขืนก็ไม่ใช่เพราะเธอเองต่างหากที่สมยอม เธอไม่ผลักภาระโยนให้เขาแน่ ๆ“ตะตั้งใจค่ะ” หญิงสาวยกมือลูบหน้าท้องแบนราบตอบกลับคุณหมอสาวด้วยจิตใจเลื่อนลอย เพราะกำลังคิดว่าจะใช้เหตุผลอะไรไปอ้างคุณพ่อดี“หมอจะจ่ายยาบำรุงครรภ์ไปให้ทานนะ หลัก ๆจะเป็นโฟลิกตัวนี้ช่วยสร้างระบบประสาทและสมองของเด็กทานวันละหนึ่งเม็ด ห้ามขาดนะ”“
12จุดราบรื่นเขายังเป็นเด็กฝึกงานบริษัทก่อสร้างลึกลับแห่งนี้ งานที่เพิ่มมาคือตรวจเอกสารวัสดุก่อสร้างที่ฝ่ายจัดซื้อร้องคำขอมา เอกสารค่อนข้างต้องใช้สมาธิและความรอบคอบบวกกับประสบการณ์ เมื่อเห็นพี่มือซ้ายพี่มือขวาคุณฮามิชเข้ามา“สวัสดีครับพี่”“อืม” เรียมตอบในลำคอ“ดี” ฮัตสันยักคิ้วให้เขาลังเลว่าควรจะถามดีไหม หลังจากถกเถียงในหัวเขาว่าควรถามออกไปดีกว่า“พี่ครับ” “คือว่า…”“รีบพูดมาอาโลฉันมีงานต้องทำ” มือขวาอย่างเรียมรีบเอ่ยออกมาเสียงเข้ม เขาค่อนข้างหงุดหงิดนิดหน่อยเพราะต้องวางแผนรับมือกับมาเฟียกลุ่มบอสเนีย“งานเอกสารของผมรอบนี้” “มันงานของผมจริง ๆ ใช่ไหมครับ” ปากกาเขาถือวางลงรอคำตอบอนุมัติ“อืม งานมึงนั่นแหละ”“นายให้ทำ” “และนี่เอาไป!”ปึก! เสียงโยนวัตถุแข็งบางอย่างลงบนโต๊ะอย่างแม่นมือเพียงเท่านั้น อาโลแทบจะเกือบสติหลุดมันคือ ปืน!“ให้ผมทำไมครับ” ชายหนุ่มถามเสียงสั่นกลัว ว่าแล้วที่นี่มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น“เอาไว้ป้องกันตัว” “กูจะสอนให้” ฮัตสันพูดต่อจากมือขวาทันที หลังจากนั้นเราสามคนต่างทำงานภายในห้องทำงานไร้เสียง เขาไม่ได้ถามอะไรกลับเพราะกลัวปืนที่ตัวเองได้จะลั่นใส่กะบาลตัวเองและทุก
11จุดเป็นของกันและกัน 2 NCลิ้นเล็กค่อย ๆ แตะลงหัวมนตัดสีชมพูเคยเข้าใจว่าส่วนนี้ของมนุษย์นั้นสกปรก เเต่เมื่อได้สัมผัสมันของเขากลับดูดี มีแต่กลิ่นชายแท้เธอกลับรู้สึกตื่นเต้น“อ่า” ลิ้นเล็กแตะวนไปมาอย่างไม่รู้ภาษากวักลิ้นเข้าปากชิมน้ำสวาทของชายหนุ่มเมื่อได้ยินเสียงเขาครางกลับรู้สึกฮึกเหิมอยากลองอะไรมากกว่านี้ คลิปที่เปิดดูเมื่อช่วงกลางวันกับกลุ่มเพื่อนสาวเธอเห็นสาวชาวฝรั่งกำลังเอาลำแท่งเข้าปากพร้อมมือจับลำช่วย ตอนนี้เธอกำลังเรียนแบบในคลิป แต่ด้วยขนาดมือที่เล็กทำให้ต้องจับสองมือช่วยกันประคอง“ทำไมหนูเก่งจัง” เขาก้มมองคนตัวเล็กพยายามเอาตัวตนของเขาเข้าปากแต่ขนาดใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยเพราะเขาได้เชื้อพ่อชาวออสเตรียมามากกว่าแม่ เธอเอาเข้าลำบากจนเขาเห็นน้ำตาไหลออกมาจากหางตา“หนูทำดีไหม” “รู้สึกดีหรือเปล่า ฮึก” เธอผละออกมามองหน้าถาม“ดีครับ” “ดีมาก ดีเหมือนเคยทำให้คนอื่น” เขาก็ไม่รู้ว่าเธอเคยอะไรไม่เคยอะไรเลยพูดไปแบบนั้น จนคนด้านล่างจ้องมองด้วยสายตาง้องอน“ไม่เคยค่ะ” “หัดทำครั้งแรก” ก่อนคนตัวเล็กจะพูดยกยอตัวเอง จากนั้นเธอไม่ปล่อยให้เสียเวลาก้มลงละเลงลิ้นต่อ ตามด้วยเพิ่มสกิลโดยการดันมันเข้าปากเล
10จุดเป็นของกันและกัน NCชายหนุ่มรีบเดินเข้ามาในซอย ก่อนลุงร้านกุญแจรีบเดินเข้ามาหาเหมือนรอเขาอยู่ก่อนแล้ว“พ่อหนุ่ม” “นี่ ๆ วันนี้เมียลุงทำกับข้าวหลายอย่าง”“เอาไว้กินนะ” ชายสูงวัยร่างท้วมยื่นกับข้าวใส่กล่องแพ็คอย่างดีไว้สองอย่าง เขาสังเกตคนผ่านไปมาแถวนี้ตลอดก็พอรับรู้ว่าชายหนุ่มรูปหล่อนี้น่าสงสารและเข้มแข็งในการใช้ชีวิต“ขอบคุณครับลุง” “ผมซื้อน้ำเต้าหู้มา”“งั้นผมแลกกับอาหารลุงแล้วกัน” อาโลหยิบถุงน้ำเต้าหู้เตรียมจะยื่นไปให้“โอ๊ย ไม่เอา ๆ” “ลุงอิ่มแล้ว” มือหยาบกระด้างรีบดันถุงน้ำเต้าหู้อุ่น ๆ ออก เขาอยากให้คนตรงหน้ากินให้อิ่มนอนให้หลับก็พอ“วันนี้ลุงเห็นแฟนเราหอบของเต็มเลย” “รีบกลับไปเถอะ” จากนั้นคุณลุงก็เดินกลับเข้าไปในตัวร้านทันที เพราะมีลูกค้าเข้ามาให้ปั๊มกุญแจอีกสองเจ้าเมื่อได้ยินในสิ่งลุงพูดสองขาก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินจนผมปกหน้าผากปลิวไปตามแรงลม ‘ทำไมกูมีความสุขจังว่ะ’ แค่รู้ว่ากลับมาแล้วมีคนรอก๊อก ก๊อกนานหลายนาทีกว่าประตูจะเปิดจนมือเเกร่งตั้งท่าจะเคาะอีกครา เเต่แล้วประตูบานเก่าก็ค่อย ๆ แง้มออกช้า ๆ“พี่กลับมาแล้วครับ” ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาก่อนทว่าแสงสว่างในห้องไม่มีเลย มืดสนิ
9จุดเริ่มต้นชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีเดินเข้ามาในตึกผู้บริหาร นี่ไม่ใช่การทำงานครั้งแรก แต่เป็นงานที่เขารู้สึกประหม่ามากที่สุดความรู้สะสมในห้องเรียนมาจะถูกนำมาใช้ที่นี่“ชื่อวชิรวิทย์หรือเปล่า” เขาหันไปตามเสียงเรียกชื่อของเขาไม่ค่อยชัดนัก ก่อนจะรีบโค้งตัวทำความเคารพชายรูปร่างสูงกำยำสวมแว่นสีดำพร้อมกับมีไมค์ข้างหู เเละของตาเขาดันเหลือบเข้าไปเห็นปืนสั้นด้ามหลังที่ล้นขอบกางเกงขึ้นมา“ครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“อ่านงานในส่วนของเราเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มตรงหน้าถามย้ำอีกครั้ง“ผมอ่านเรียบร้อยครับ” “เชิญเข้าไปด้านใน” เขาเดินตามร่างเกรงขามเข้าไปในห้องประตูเหล็กหนาสวิงปิด เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับว่าโต๊ะทำงานคาดว่าน่าจะเป็นโต๊ะคุณฮามิช โมเซอร์ เจ้าของบริษัท Alpha Engineering เเต่ทว่าไม่พบกลับพบเพียงชายรูปร่างสูงใหญ่เหมือนคนเเรกแทน“คุณคือคนที่นายเลือก” “อย่าทำให้นายเราผิดหวัง”“นี่คืองานทั้งหมดของบริษัท” “เอาไปศึกษาอ่านทำความเข้าใจให้หมด”“เวลานายถามอะไรต้องตอบได้” “สงสัยอะไรถาม” “ผมชื่อเรียมมือขวาคุณฮามิช” คนอยู่ในห้องบอกชื่อก่อน ตามด้วย“ผมฮัตสันมือซ้าย” คนมารับผ
8จุดปรับตัว“แน่ใจนะคะว่าไม่ได้เป็นอะไร” หญิงสาวเเหงนหน้าเข้าไปถาม ก่อนจะต้องหลับตาปี๋เมื่อคนตัวสูงยื่นหน้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว“ครับหนู” เขาตอบเสียงเบาหวิว อมยิ้มเมื่อคนตรงหน้าทำปากจู๋กำลังรอเขาจุมพิตเเต่เเล้วเธอก็รอเก้อเมื่อไม่มีปากหนามาเเตะปากของเธอสักที“หนูนึกว่าพี่จะจุ้ปปากเสียอีก ชิ๊” เเพรวรีบถอยตัวกลับในมือเธอถือเพียงเเค่เครื่องสำอางค์ของตัวเอง ส่วนของที่เหลือคนตัวสูงเเย่งเธอถือไปหมดแล้ว“คนเยอะ” ผมมองซ้ายขวาวันนี้วันหยุดทำให้ในห้างคนค่อนข้างเยอะ เเต่หญิงสาวกระโดกกระเดกจนไม่ทันได้สังเกตคนรอบข้าง “ไม่เห็นแคร์เลย” “เขาไม่รู้จักเราเสียหน่อย” หญิงสาวพูดเชิงน้อยใจ ก่อนจะรีบหันไปข้างหน้าเดินนำผมไปก่อน ผมรู้ว่าเธอไม่ได้งอนจริงจัง เมื่อเห็นร่างบางเริ่มห่างออกไปสองขาก็เร่งความเร็วขึ้น ของมากมายอยู่ในมือเขารีบย้ายมันมาถือข้างเดียวเเละเอื้อมมือของตัวเองคว้าเข้าที่มือนุ่ม พอหันไปสบตาคนสวยตรงหน้าก็ส่งยิ้มมาให้เเละเราสองคนก็เข้ามาอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก“เป็นยังไงบอกเเล้วไม่เชื่อ” “ว่าห้องเล็ก”“ก็ตอนนั้นพอลองจินตนาการมันน่าจะไม่ได้เล็กขนาดนี้นี่นา” “หรือแพรวซื้อของเยอะ







