บทที่ 02 ตรงสเปค

ทุกคนพากันหันมองไปมองผู้ชายกลุ่มนึงเดินเข้ามาในโรงอาหารสวมเสื้อปฏิบัติการของคณะวิศวะหรือที่เรียกว่าเสื้อช็อป สงสัยก็คงจะเป็นรุ่นพี่เพราะฉันไม่เคยเห็นหน้าเลยสักครั้ง และไม่ใช่รุ่นพี่ปีสองด้วยฉันไม่คุ้นหน้าเลย แต่ละคนราวกับเบ้าหน้าฟ้าประทาน หล่อทั้งกลุ่มย่างกรายกันมาสี่คน และมีหนึ่งในนั้นที่ตรงสเปคฉันเสียทุกอย่าง หล่อ ขรึม จมูกโด่ง หุ่นดีที่ราวกับออกกำลังกายทั้งวัน ทำเอาฉันมองชะงักมองตาค้างไม่กระพริบ เพราะไม่เคยคิดว่าจะมีคนที่ตรงสเปคฉันเสียทุกอย่างแบบนี้ แต่ไม่นานก็ต้องดึงสติตัวเองด้วยเหตุผลที่ว่า เบาไว้ชะเอมเธอมีแฟนแล้ว

"แกพี่ปีสามไง กรี๊ดดดด"

เสียงนินทาดังเข้ามาในโสตประสาทของฉัน...อ๋อ พี่ปีสาม

"หล่อลากมากเลยค่ะ บิวตี้อยากได้อะ" บิวตี้พูดพลางจ้องกลุ่มรุ่นพี่นั้นแบบไม่วางตา

"เช็ดน้ำลายหน่อยบิวตี้" ขณะที่มีอีกคนดับฝันใช้กระดาษซับยัดปากจนผู้หญิงใจบางต้องหันมาถลึงตาใส่

"พี่คนนั้นสเปคมึงเลยเอม" ยัยจีน่าพูดขึ้นมา ยัยนี้รู้ใจเพื่อนจริง ๆ

"สปงสเปคอะไร กูมีบอสแล้วนะ ไม่มองคนอื่นหรอกย่ะ" เหรอเอมเหรอ...ได้ข่าวว่าเพิ่งชมพี่เขาในใจเมื่อกี้นี้เองหนิ แต่ก็แค่คิดแหละ...ยังไงฉันก็ไม่นอกใจบอสอยู่แล้ว

"มึงมีแฟนด้วยเหรอวะเอม กูนึกว่าห้าว ๆ แบบมึงไม่มีใครเอาละ" ไอเลย์พูดพลางยักคิ้วกวนตีนให้ ฉันไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเองหากเพื่อนไม่ถาม แต่คำพูดของเลย์น่าโดนเตะสิ้นดีเลย ห้าวแต่สวย แปลกอะไรที่ฉันจะมีแฟนเหมือนคนอื่นเขาบ้าง

"สักยกไหมไอเลย์ กับผู้ชายกูก็ไม่กลัวนะ" หมั่นไส้มัน ชอบแขวะฉันอยู่เรื่อย

"ฮ่า ๆ กลัวแล้วค้าบเพื่อนเอม" ใบหน้ามันตอนนี้ไม่เหมือนกับคำที่มันพูดออกมาเลยสักนิด 

"พี่ดิน สวัสดีครับ ไม่เจอกันนานเลยนะ เป็นไงมั้งพี่" ไม่นานมันก็เลิกสนใจฉันก่อนที่จะหันไปทักพี่หนึ่งในกลุ่มรุ่นพี่ที่เดินเข้ามาเมื่อครู่

"สบายดี กูชวนมาแดกเหล้าก็ไม่มา" กลุ่มหล่อลากหยุดเดินแล้วหันคุยกับไอเลย์ เรียกสายตาของสาว ๆ ทั้งโรงอาหารต่างมองมาที่กลุ่มฉันด้วยความอิจฉา

"โฮ...แค่เรียนกับรับน้องก็ไม่มีเวลาแล้วปะพี่" เลย์พูดต่อ

"แน่ใจเหรอว่าแค่นั้น ไม่ใช่ติดสาวจนลืมพี่ลืมน้องแล้วเหรอมึงอะ" พี่อีกคนในกลุ่มพูดสวนขึ้นมา ดูจะสนิทกันไม่น้อยเพราะรู้นิสัยไอเลย์ดี เลย์ได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เขาพูดความจริงแล้วไปต่อไม่ถูก เช่นเดียวกับพวกฉันที่ได้แต่มองนิ่ง ๆ เพราะไม่มีใครรู้จักกันสักคนยกเว้นไอเลย์

"เออพวกกูนั่งด้วยดิ โต๊ะเต็มหมดเลยว่ะ" พี่ปีสามกวาดสายตามองรอบโรงอาหาร ก่อนที่จะเอ่ยบอกเพราะเวลานี้คนเริ่มแน่นจนไม่มีที่นั่งจริง ๆ

"เอาดิพี่ นั่งเลย ๆ" ฟาสพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเลย์หันมาขอความเห็น เพราะกลัวจะรู้สึกเกรงใจจึงตอบสวนขึ้นก่อน โดยไม่ถามความเห็นเพื่อน ๆ คนอื่นสักนิด โดยเฉพาะฉัน 

เพราะทนรับดาเมจความหล่อไม่ไหว นั่งใกล้แบบนี้หัวใจเต้นแปลก ๆ

"เออพวกมึงนี่พี่ดินลูกพี่ลูกน้องกูเอง ส่วนนี่พี่รอน พี่พี แล้วก็พี่เอิร์ธ เพื่อนพี่เขา อยู่ปีสามคณะเราแหละ" เลย์แนะนำพี่ ๆ เขาให้รู้จักทีละคน แน่นอนว่าพวกฉันก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ส่วนพวกพี่เขาก็พากันยิ้มตอบพร้อมรับไหว้ แต่มันจะมีอยู่คนนึง นั่งนิ่งเป็นโขดหิน ทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ตลอดเวลา คนเดียวกับที่ตรงสเปกฉัน ชื่อเอิร์ธหน้าตาหล่อลากทว่ามนุษย์สัมพันธ์แย่สิ้นดี ขอปัดตกจากการเป็นสเปกไว้แค่นี้

 "เออพี่นี่ฟาส บอล จีน่า ชะเอม เพื่อนผมครับ" แล้วเลย์ก็แนะนำพวกเราต่อ ไม่ต้องสงสัยทำไมมันถึงแนะนำบิวตี้ว่าบอล เพราะมันกำลังแอ๊บแมนเพื่อเนียนอยู่ใกล้ผู้ชายยัยนี่น่ากลัวที่สุดเลย

"เออพี่บ่ายนี้ไปดูพวกผมรับน้องปะ" เลย์พูดขึ้น

"ว่าจะไป เมื่อวานไม่ได้เข้าไปดู วันนี้พวกกูไม่น่าพลาดแหละ" พี่รอนพูดขึ้น พี่คนนี้ก็หล่อ ตี๋ ขาวด้วย พูดพลางมองยัยจีน่าแล้วยิ้ม สายตาคู่คมดูออกได้อย่างชัดเจนว่ากำลังต้องการหว่านเสน่ห์เพื่อนสนิทของฉัน

"ไปดูใครเป็นพิเศษป่าวพี่ ผมรู้นะ" เลย์แซว ๆ พี่เขาเมื่อเห็นว่าพี่รอนยิ้มให้จีน่าตลอดเวลา สายตาไม่ธรรมดาเลยสักนิดกลุ่มนี้คือเสือดี ๆ นี่เอง

"ว่าแต่น้องชะเอมเมื่อวานรับน้องเป็นยังไงบ้างครับ" พี่ดินพูดขึ้นพลางยิ้มให้กับฉัน พี่ดินก็หล่อ ออกแนวลูกครึ่งฝรั่ง ไม่เหมาะกับชื่อ แต่ก็ดูเสือใช่เล่นเหมือนกัน

"ไอสัสดิน น้องอยู่ตั้งหลายคนมึงถามแค่น้องชะเอมคนเดียวเลยนะ น้องชะเอมไม่ต้องคุยกับมันหรอก คุยกับพี่ดีกว่า" พี่พีอีกคนในกลุ่ม ขี้เล่น หล่อแบบลูกครึ่งคล้ายพี่ดีน ทว่าคนนี้ท่าจะเสือกว่าเยอะ

"พี่สองคนหยุดเลย ไม่ต้องไปจีบมัน ชะเอมมันมีแฟนแล้ว มันไม่สนใจพวกพี่หรอก" ในที่สุดเลย์ก็ทำหน้าที่เพื่อนรักพิทักษ์ชะเอม เพราะฉันรู้สึกอึดอัดที่ต้องมาคุยกับคนที่ไม่ค่อยสนิทด้วย ด้วยความนิสัยเข้ากับคนยากของฉันจึงทำได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้พวกพี่เขา

จนบทสนทนาพากันคุยกันเรื่อยเปื่อย พลาง ๆ รอเวลารับน้องที่จะถึงในไม่ช้า ตลอดเวลาการนั่งที่ฉันรู้สึกอึดอัดกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะรุ่นพี่ที่คุยกันอย่างออกรส ทว่ารู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่เหมือนจะมองฉันตลอด เขานั่งเงียบไม่พูดคุยกับคนอื่นเหมือนกับฉัน คนเดียวกับที่ไม่มีมนุษย์สัมพันธ์ ซึ่งพอฉันหันไปสายตาคู่คมก็ผละมองไปทางอื่น หรือฉันอาจจะคิดไปเอง

ไม่นานก็ถึงเวลารับน้องของรุ่นพวกเราไม่รอช้าที่จะไปจัดแถวรอพวกพี่ปีสองที่ลานเกียร์เช่นเดิม ทว่าวันนี้เพิ่มเติมคือมีกลุ่มพวกพี่ดินมาดูด้วย เรียกสาว ๆ ให้พากันมองแล้วกรี๊ดกันยกใหญ่ ไม่รู้จะกรี๊ดอะไรขนาดนั้น ก็แค่หล่อเท่านั้นเอง...โดยเฉพาะพี่เอิร์ธ

-_-*

กิจกรรมรับน้องผ่านไปด้วยดี แต่ที่สำคัญคือวันนี้ฉันถูกเรียกตัวให้ประกวดดาวของคณะ ทั้งที่มีคนหน้าตาดีกว่าฉันเต็มไปหมด แต่ไม่วายที่ยังถูกรุ่นพี่สั่งให้ลงเข้าประกวด ทั้งที่ไม่เต็มใจเลยสักนิด

"สวัสดีชะเอม เราเก้านะ ลงประกวดเดือนคู่กับชะเอมอะ" ฉันหันไปมองคนที่ทัก ใบหน้าดูดียกยิ้มขึ้น ขณะที่ฉันยกยิ้มบาง ๆ ตอบกลับเป็นมารยาทตามประสาคนที่เข้ากับคนอื่นไม่ค่อยเป็น

"รู้จักเราด้วยเหรอ?" เรายังไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ รู้จักกันได้ยังไง?

"รู้จักสิ ในคณะชะเอมดังจะตาย" ฉันดังตอนไหน...ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

"เราสองคนรู้จักแล้วใช่ไหม ดีเลย ๆ พี่จะได้ไม่ต้องแนะนำ" อยู่ ๆ เสียงผู้หญิงที่เดินเข้ามาก็ดังขึ้น เป็นพี่ฟ้าดาวคณะปีที่แล้วเมื่อเห็นเราสองคนคุยกันก็พลอยดีใจที่ไม่ต้องทำความคุ้นเคย ทั้งที่ฉันยังไม่คุ้นเคยกันเลย...

"นี่พี่เอิร์ธเดือนมหาลัยเมื่อสองปีที่แล้ว" พี่เขามาตอนไหน...ไม่เห็นตอนเดินมาเลย ว่าแต่ทำไมเขาถึงได้เก๊กตลอดเวลา คนอะไรหน้านิ่งได้ตลอด ขณะที่ฉันเอาแต่นินทาเขาในใจ ร่างสูงก็หันมองแวบหนึ่งก่อนที่จะเบือนหน้าหนีใส่ฉัน

อะไรของเขา!

"สวัสดีครับน้อง ๆ โดนเลือกแล้วก็ทำเต็มทีนะ" นั้นคือสิ่งที่เขาพูดตลอดการปรากฏตัว ว่าจบร่างสูงก็เดินจ้ำอ้าวออกไป ทิ้งให้อีกหลายชีวิตที่กำลังยืนงงไม่หาย

"พี่เขาก็เป็นแบบนี้แหละ พูดน้อย" พี่ฟ้าอาสาตอบแทน แล้วอธิบายกิจกรรมการประกวดคร่าว ๆ ว่าต้องทำยังไง อะไรบ้าง ซ้อมการแสดง บลา ๆ ฉันห่าวไปหลายตลบกว่าจะจบ แน่นอนว่าทุกอย่างเสร็จสิ้นฉันก็รีบหนีกลับในทันที

@คอนโด

ฉันที่นอนเล่นอยู่บนเตียงว่าง ๆ ก็นึกคิดถึงบอสขึ้นมาเลยโทรไปสักหน่อยดีกว่า บอสคงว่างแหละ ปกติก็ถึงเวลาเลิกเรียนของทุกคนแล้ว

"ฮัลโหลบอส ทำอะไรอยู่ คิดถึงจัง" ทันทีที่รับสายฉันก็ไม่รอช้าที่จะกรอกเสียงใส่ทันที

(เพิ่งถึงคอนโด เดี๋ยวต้องอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานกลุ่มกับเพื่อนต่อ) ทำงานอีกแล้ว ทำไมสถาปัตย์งานเยอะจัง

แต่ก็ได้แต่บ่นในใจ เพราะไม่อยากให้แฟนมองว่าเป็นคนงี่เง่า

"งั้นเค้าวางสายก่อนก็ได้ เค้ารักบอสนะ" ได้คุยแค่นี้ก็โอเคแล้ว คืนนี้ก่อนนอนค่อยวิดีโอคอลไป รักทางไกลก็แบบนี้ สิ่งเดียวที่ควรมีให้มากคือการไว้ใจเชื่อใจกันและกัน

ฉันก็นั่งปั่นงานบ้าง ทำความสะอาดคอนโดบ้างปะปนกันไป ก่อนที่จะลงมือทำกับข้าวเอง ถึงจะนิสัยห้าว ๆ แต่ก็มีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนสูงเพราะถูกแม่สอนมาดี เว้นแต่เรื่องหนึ่ง...การตื่นนอนสายที่เหมือนจะเป็นชีวิตประจำวันที่ แก้ยากแล้ว เพราะฉันชอบอ่านหนังสือ ทำการบ้านตอนดึก ยิ่งดึกยิ่งมีสมาธิ ยิ่งถ้างานไหนยาก ๆ ก็ต้องอาศัยจังหวะกลางดึกสมองถึงจะแล่น จึงเป็นธรรมดาที่นอนดึกก็ต้องตื่นสาย

"สามทุ่มแล้ว วิดีโอคอลหาบอสหน่อยดีกว่า" ฉันว่าจบก็กดโทรออกในทันที สายแรกไม่รับ สายที่สองก็ไม่รับ สงสัยบอสคงทำงานกลุ่มไม่เสร็จ ช่างดีกว่าค่อยคุยพรุ่งนี้ก็ได้ คิดได้ดังนั้นฉันก็ปิดหนังสือทันที คืนนี้ฉันสัญญากับตัวเองเลยจะไม่นอนดึก เพราะพรุ่งนี้ฉันต้องไม่ตื่นสาย