สาววิศวะ กับ หนุ่มบริหาร (NC 18+)

สาววิศวะ กับ หนุ่มบริหาร (NC 18+)

last updateDernière mise à jour : 2025-08-16
Langue: Thai
goodnovel18goodnovel
10
1 Note. 1 commentaire
60Chapitres
8.9KVues
Lire
Bibliothèque

Partager:  

Report
Overview
Catalog
Scanner le code pour lire sur l'application

เมื่อสาวห้าวใส่เสื้อช็อปคลุกฝุ่นคลุกดิน ที่ใครๆก็คิดว่าเธอเป็นทอม ต้องโคจรมาเจอกับหนุ่มหล่อเดือนมหาลัย ผู้สำอางสุดๆ ความเนี้ยบไม่ต้องพูดถึง 10 เต็ม 10 เค้ากับเธอจะลงเอยกันได้ไหมต้องติดตาม ลมหนาว... สาวห้าวปี 2 จากคณะวิศวะคอม... ที่ใครก็มองว่าเธอทอมบอย มีเพื่อนสนิทสาวสวยชื่อปลายฝน คนภายนอกคงคิดว่าลมหนาวและปลายฝนเป็นทอมและดี้ ไม่เว้นแต่พี่ชายตัวดีของปลายฝน

Voir plus

Chapitre 1

คำโปรย

Three days later, I woke up.

The first thing I heard was the family doctor reporting.

"Don Moretti, that was too risky. Forcing a termination at eight months and removing her uterus at the same time... we almost lost the Donna."

Vincenzo's voice was indifferent.

"I promised Giuliana that I would only have one child in this lifetime, and that's hers. The safest way was to have Elena's uterus removed. No more kids, no more risk. "

His eyes swept over and met mine.

Vincenzo didn't panic at all. He reached over and tucked the blanket around me.

"You heard that? I have no choice. Giuliana said the only way she'd agree to an adoption was if you couldn't have kids. So I figured I'd take the uterus out at the same time. Save you another cut."

He saw the tears in my eyes and gently wiped them away.

"I didn't expect a hysterectomy during pregnancy to cause that much bleeding. Lucky for you, the private doctors I hired for Giuliana were all staying at the estate. You should thank Giuliana for saving your life. "

I was shaking all over. I gathered every ounce of strength and swung my hand at his face.

"Vincenzo Moretti, you are not human."

Vincenzo dodged it.

Then a small figure came running in screaming and slapped me across the face.

I fell back onto the bed and looked at the woman in front of me.

A young girl stood in front of Vincenzo, tears in her eyes, shouting at me.

"How dare you! Do you even know he waited outside your room for three whole days? If I hadn't brought him food every day, he would have collapsed."

"This man means everything to me... why should he be your punching bag?"

I didn't miss the flicker of tenderness in Vincenzo's eyes.

I had seen that look before.

The first time was when I got alcohol poisoning covering his drinks and lost our first child.

The second time was when a rival family wanted him dead, and I begged my father to save him.

I had done so much for him.

But in the end, it wasn't worth a single tear from his mistress.

It felt like a dull knife stabbing into my chest, one inch at a time.

I pushed myself up, looked at the two of them being so affectionate, and gave a bitter smile.

"So what? I'm supposed to be grateful? Grateful that he killed my full term baby to make room for yours? That he secretly cut out my uterus and nearly let me die on the table? "

Giuliana's tears fell like a broken string.

She glared at me stubbornly.

"I messed up! Let me make it up to you! "

She shoved Vincenzo aside like a madwoman, grabbed a fruit knife from the table, and stabbed it toward her own stomach.

"I'll cut my child and my uterus out right now to pay you back!"

Vincenzo wrapped his arms around her, one hand gripping the blade. Blood ran through his fingers.

He looked up at me, cold and angry.

"Is this what you wanted, Elena? "

He carefully lifted the unconscious Giuliana into his arms and walked away without looking back.

He left only one sentence behind.

"I guess I've been too good to you. You've started to think you can do whatever you want. Fine. I am taking back my affection for you. "

I watched his back and smiled through my tears.

The man who once promised to spoil me forever and never let me suffer.

He was dead.

Vincenzo's bodyguard coldly grabbed me, dragged me up, and threw me out the door.

"From today, everything the Don gave you will be taken back. If you want to keep staying in this room..."

I gave a bitter smile, turned, and walked out.

"Never mind. I don't want anything that belongs to Vincenzo Moretti."

My phone and wallet were all taken.

Because everything was given to me by Vincenzo.

I stood on the street with nothing. I tried to flag down a car to go home.

But every time a kind person stopped, Vincenzo's bodyguard would dutifully say, "If you're not afraid of crossing the Moretti family, go ahead and let her in."

Those people would shake their heads at me and drive away.

The bodyguard watched my unsteady body and spoke coldly.

"The Don asked me to pass a message. This is what happens when you cross him. If you're willing to apologize to Miss Giuliana and agree to take care of her during her pregnancy, he'll send me to drive you back."

I didn't care. I just started walking. Step by step, toward home.

Blood dripped down my thighs onto the asphalt. People stared.

But I was completely numb.

I walked step by step until dark, until I finally reached the estate gate.

The lit windows pushed back the cold of the late night.

I raised my frozen fingers and typed in the code.

The only response was an error beep.

I typed it in with difficulty, gritting my teeth. Each time, the system told me it was wrong.

Finally the butler got annoyed enough to come open the door. He looked at me coldly.

"Donna, stop. As long as you don't apologize to the Don, you don't get to use the Don's things."

"This estate was bought by the Don. No apology, no entry."

He looked me up and down and let out a sneer.

"If you ask me, just apologize already. There are plenty of women lining up to take your place. Look at you. Your family has fallen. You're not young anymore. You can't have kids."

"He's got a woman on the side who's pregnant, and he still won't divorce you. That's already very generous of him. What more do you want to fight for?"

I interrupted him quietly.

"I'm not coming in. I just want one thing."

The butler was speechless for a second.

"Everything you own was bought by the Don. What could possibly be yours? Don't tell me you're here to steal his jewelry and bags. "

I said calmly, "I just want to pick up my medical report. Is that not allowed?"

The butler rolled his eyes, went inside, and came back with a brown paper envelope. He threw it at me.

I picked up the envelope and looked inside.

It read: Vincenzo Moretti's low sperm count report.
Déplier
Chapitre suivant
Télécharger

Dernier chapitre

Plus de chapitres

commentaires

Supattra Radchakid
Supattra Radchakid
อ่านแล้วสนุกดี น่ารัก
2025-10-22 22:39:40
1
0
60
คำโปรย
เมื่อสาวห้าวใส่เสื้อช็อปคลุกฝุ่นคลุกดิน ที่ใครๆก็คิดว่าเธอเป็นทอม ต้องโคจรมาเจอกับหนุ่มหล่อเดือนมหาลัย ผู้สำอางสุดๆ ความเนี้ยบไม่ต้องพูดถึง 10 เต็ม 10 เค้ากับเธอจะลงเอยกันได้ไหมต้องติดตามลมหนาว... สาวห้าวปี 2 จากคณะวิศวะคอม... ที่ใครก็มองว่าเธอทอมบอย มีเพื่อนสนิทสาวสวยชื่อปลายฝน คนภายนอกคงคิดว่าลมหนาวและปลายฝนเป็นทอมและดี้ ไม่เว้นแต่พี่ชายตัวดีของปลายฝนสายฟ้า พี่ชายสุดเนี๊ยบของปลายฝน.. รุ่นพี่ปี 4 คณะบริหารธุรกิจ ที่สุดจะเฟอร์เฟค หล่อเนี๊ยบตามสไตล์หนุ่มบริหาร ที่ต้องยอมลดตัวมาจีบยายทอมบอยเพราะว่าคำขอร้องแม่ตัวเองที่อยากจะกันลมหนาวออกจากปลายฝนความรักวุ่นๆของเค้าสองคนจะเป็นอย่างไรต้องติดตาม...=================================นิยายใน ซีรีส์1.ลุงรหัสที่รัก2.สาววิศวะ กับ หนุ่มบริหาร3.สายรักสายรหัส=======สายฟ้า talksผมสายฟ้า ประทานพรศิริ นิสิตปีสี่ คณะบริหารธุรกิจ ความหล่อรับประกันด้วยตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัย ความแซ่บไม่ต้องพูดถึง คนฟอลโลว์ไอจีระดับล้านฟอลโลเวอร์ ความรวยก็ใช่ย่อย เพราะผมดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัทลงทุนยักษ์ใหญ่แห่งเอเชียตั้งแต่ยังเรียนไม่จบเราจะเน้นลงทุนกับบริ
Read More
บทที่ 1
สายฟ้า talksผมสายฟ้า ประทานพรศิริ นิสิตปีสี่ คณะบริหารธุรกิจ ความหล่อรับประกันด้วยตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัย ความแซ่บไม่ต้องพูดถึง คนฟอลโลว์ไอจีระดับล้านฟอลโลเวอร์ ความรวยก็ใช่ย่อย เพราะผมดำรงตำแหน่งเป็นรองประธานบริษัทลงทุนยักษ์ใหญ่แห่งเอเชียตั้งแต่ยังเรียนไม่จบเราจะเน้นลงทุนกับบริษัทที่เป็นบริษัทซอฟแวร์พวกสตาร์ตอัปเป็นหลัก เพราะเรามองว่าเรื่องของอินเทอร์เน็ตและเทคโนโลยียังเปิดกว้างได้อีกเยอะทำงานหนัก เที่ยวหนัก...ผู้หญิงก็หนัก แต่ส่วนมากจะซื้อกินมากกว่าเพราะไม่อยากผูกพัน มันก็กิจกรรมอย่างหนึ่งของมนุษย์ที่ไม่จำเป็นต้องมีความรักมาเกี่ยวข้อง น้ำแตกก็แยกทาง...เหมือนเราไปฟิตเนสทำให้เหงื่อออกเยอะแล้วกลับบ้านแบบนั้นและแล้ววันหนึ่งก็มีคำสั่งแบบสายฟ้าแลบเหมือนสวรรค์ลงโทษ เพราะแม่มาขอร้องให้ผมช่วยจีบยายทอมที่มาติดพันน้องสาวอยู่ แม่ไม่อยากให้น้องเป็นดี้ เลยขอให้ผมช่วยทำให้ยายทอมนั่นหันมาสนใจผู้ชายแทน แต่เพราะแม่รักยายทอมนั่นเหมือนลูก แม่จึงไม่กล้าให้คนอื่นมาจีบ แม่บอกว่าถ้าผมจีบติดและทำให้ยายนั่นกลายเป็นผู้หญิงเต็มตัวได้ แม่จะให้ผมเป็นประธานบริษัททันทีที่ผมเรียนจบประธานบริษัทผมก็อยากเป็นนะ แต
Read More
บทที่ 2
เฮ้อ หรือผมจะไม่เอาดีวะตำแหน่งประธานเนี่ย กลุ้ม!“ลมหนาว หนูขับรถเก่งใช่ไหม เห็นปลายฝนบอกแม่”“ค่ะคุณแม่ ก็ขับได้ค่ะ”“งั้นดีเลย หนูช่วยนั่งเป็นเพื่อนเฮียฟ้าข้างหน้านะ เดี๋ยวแม่กับปลายฝนนั่งข้างหลังเอง แม่กับปลายฝนนั่งรถทีไรเป็นหลับตลอดทาง หนูช่วยดูทางเป็นเพื่อนเฮียฟ้าหน่อยนะจ๊ะ”เป็นไงล่ะคุณหญิงแม่ของผม เจ้ากรมวางแผนแห่งประเทศไทย แม่จบปริญญาตรีวรรณกรรมไง เลยมีชีวิตติดนิยายเยอะเสร็จสรรพ...ผมก็นั่งหน้าคู่กับยายทอม นี่จะเริ่มบทสนทนายังไงดีวะเนี่ย“พี่สายฟ้าเรียนหนักไหมคะ” ยายนี่คงอึดอัดก็เลยเปิดฉากถามผมก่อนเลย“ไม่ค่อยหนักครับ อ่า เพราะปีสี่มีฝึกงานแล้วก็เรียนอีกไม่กี่ตัวค่ะ” ถ้าพูดกับผู้หญิงต้องพูดค่ะ ผู้หญิงจะชอบผู้ชายที่พูดจานุ่มนวล อันนี้คุณหญิงแม่สอนมา“อ๋อค่ะ หนาวอยากฝึกงานบ้างจัง”“ลมหนาวไม่ต้องเรียกพี่สายฟ้าก็ได้ เต็มยศเชียว เรียกเฮียเหมือนปลายฝนก็ได้ค่ะ” ผมนำเสนอเพราะแม่บอกเรียกเฮียคือคนสนิท จะได้รีบสนิทไว ๆ“เอ่อ...ก็ได้ค่ะ พี่...เอ๊ย เฮียฟ้า งั้นเฮียเรียกหนาวเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเรียกลมหนาวเต็มยศหรอก”โห ยายนี่ทันคนนะเนี่ย“จ้า ฮ่า ๆ ๆ ๆ หนาว...หนาวไหม”“ไม่หนาวค่ะ ฮ่า ๆ ๆ
Read More
บทที่ 3
“หนาวเอามะม่วงให้เฮียหน่อย เฮียอยากกิน” ผมก็เพิ่งเคยนะขับรถไปกินไป เพลินดีเหมือนกัน มีคนป้อนไปด้วยคุยไปด้วย 😊“เฮีย..อีกไกลไหมคะ”“ก็น่าจะอีกสักชั่วโมงนะ หนาวง่วงก็นอนได้ค่ะ เฮียขับได้ หนาวหยิบกาแฟให้เฮียหน่อย” จะหลับได้ไงยายหนาว ป้อนของกินฉันก่อน รู้ไหมเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันขับรถให้นั่งข้าง ๆ นะ ตำแหน่งนี้มีคนอยากนั่งมาก ยังไม่มีใครได้นั่งเลย“หนาวไม่ได้ง่วงค่ะ หนาวกลัวเฮียเหนื่อย ให้หนาวขับแทนก็ได้นะคะ”โชว์แมนอีกละ เธอจะคอยปกป้องทุกคนเลยหรือไง“เฮียไม่เหนื่อยจริง ๆ ค่ะหนาว” ผมพูดพร้อมยิ้มหวานละลายใจให้เธอไปหนึ่งที“เฮียกินอะไรอีกไหม หรือเอาถั่ว หนาวแกะให้”“ค่ะ เอาถั่วก็ได้”เธอจะรู้ไหมว่าผมจูบฝ่ามือเธอไปกี่ครั้งระหว่างป้อนถั่ว ป้อนถั่วมันต้องใช้ฝ่ามือแล้วเทเข้าปาก คนป้อนหกบ้างอะไรบ้างก็สนุกดี มันเป็นการขับรถที่ไม่น่าเบื่อเลย“เออ หนาว นามบัตรเฮียอยู่ตรงนั้นนะคะ กล่องใส่นามบัตร หนาวเมมเบอร์เฮียแล้วยิงเบอร์หนาวมาให้เฮียหน่อย วันไหนเฮียเข้าบริษัทจะได้โทรบอกหนาวได้” ไงล่ะ เนียนไหม...ต้องมีเบอร์ถึงจะได้ไปต่ออีกขั้น“ได้ค่ะเฮีย..หนาวจะว่างทุกวันพุธเพราะไม่มีเรียน ถ้าเฮียเข้าบริษัทวั
Read More
บทที่ 4
ห่วงหวงกันจัง หมั่นไส้ อาการนี้คือผมหวงน้องใช่ไหม“เฮียฟ้าใจดี ไม่แกล้งเราหรอก”ตอนนี้ยายลมหนาวสนิทกับผมแล้ว เป็นไปตามแผน“เออ รีบไปรีบกลับ” ผมรีบตัดบทหลังจากที่น้องและแม่ของผมออกไปแล้ว ลมหนาวก็ทำท่าบิดขี้เกียจแล้วหันมาบอกผม“เฮียฟ้า งั้นหนาวไปนอนก่อนนะคะ นั่งรถมาเมื่อยจัง”จ้า...คนขับไม่เมื่อยกว่าเหรอ“อือ เฮียก็เมื่อย ปวดไหล่ไปหมด ได้นอนพักคงหาย” ผมทำท่าทุบไหล่ตัวเอง“หนาว นวดให้เฮียก็ได้นะคะ ปกติอยู่บ้านหนาวก็นวดให้พ่อ” ยายนี่ไม่กลัวเสืออย่างผมเลยเหรอ“ไม่เป็นไรหรอก...หนาวไม่เมื่อยเหรอ ไปนอนเถอะ อือ”ปากผมก็แกล้งปฏิเสธ แต่ท่าทางการเดินบ่งบอกว่าปวดเมื่อยเหลือเกินผมล้มตัวลงนอนที่เตียง ลมทะเลเย็น ๆ พัดเข้ามาทางระเบียง อากาศที่สดชื่น สูดลมหายใจได้เต็มปอด“เฮีย ขออนุญาตค่ะ”“เข้ามาสิ หนาวว่าไงคะ”ยายนี่คงอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้ว เพราะใส่เสื้อยืดสีดำตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้น“เฮียยังปวดเมื่อยอยู่ไหมคะ หนาวเอายาหม่องมานวดให้เฮียน่ะค่ะ” ยายหนาวมาพร้อมขวดยาหม่องเขียว“ก็ดีเหมือนกัน นวดตรงไหนดีล่ะ”“ตรงเตียงก็ได้ค่ะ เฮียง่วงก็หลับเลยนะคะ หนาวนวดให้พ่อ พ่อหลับตลอดเลย รับรองเฮียหลับสบาย”เออ เห็นกู
Read More
บทที่ 5
จากนั้นภายในรถก็มีแต่ความอึมครึมอึดอัด ฉันกับเฮียไม่มีคำพูดต่อกัน ต่างคนต่างเงียบงันอยู่ในความคิดของตนเอง กระทั่งรถเคลื่อนออกจากแยกไฟแดง แล้วตรงกลับบ้านของฉัน“ถึงบ้านหนาวแล้วค่ะ ขอบคุณที่มาส่งนะคะ”ฉันลงจากรถโดยไม่ได้มองหน้าเฮียด้วยซ้ำ และเดินขึ้นบ้านด้วยหัวใจที่เหนื่อยล้า ขาไม่มีแรงแม้แต่จะยืนได้ น้ำตาที่ไม่สามารถไหลออกมาทางตา แต่ตอนนี้น้ำตานั้นมันท่วมใจฉันที่อยู่ข้างใน ทำไมต้องมาเจอกันด้วย แทนที่จะต่างคนต่างอยู่ไป ทำเหมือนเมื่อก่อนแค่นั้นเองเจ็ดนาฬิกา เช้าวันต่อมา“เฮีย มาได้ไง”“อ้าว หนาวลงมาแล้วเหรอลูก เฮียฟ้ามารับหนูไปเรียน บอกว่าปลายฝนฝากหนาวให้เฮียคอยรับส่ง” แม่ฉันดูจะดีใจเหลือเกินที่เห็นผู้ชายมารับลูกถึงบ้าน“หนาวไปเองได้ค่ะ ไม่ต้องมีใครมารับส่ง” ฉันขึ้นรถเมล์ยังดีกว่าไปนั่งในรถของเขาและใช้อากาศร่วมกับเขาติ๊ง! เสียงข้อความมือถือเข้ามา และตอนนี้ฉันอยากฆ่าเขามากกว่าใครในโลกนี้‘จะให้เฮียบอกแม่หนูไหม’“หนูไปกับเฮียก็ได้ค่ะ” ฉันหน้างอเดินไปขึ้นรถ ส่วนเขายิ้มหน้าบานแบบผู้ชนะหน้ามหาวิทยาลัย M“จอดตรงนี้แหละค่ะ เดี๋ยวหนาวเดินเข้าไปเอง”“ทำไม มากับเฮียมันน่าอายเหรอ เฮียจะไปส่งที่ค
Read More
บทที่ 6
ตอนที่ 4 เข้าใจจริง ๆ ไหมลมหนาว talksสี่โมงเย็นหน้าคณะบริหาร“หนาวอยู่ไหน เฮียเรียนเสร็จแล้ว”อีเฮียโทรมาตามจิกจากไลน์เหมือนฉันเป็นคนขับรถส่วนตัวเลย คงเพราะส่งข้อความมาแล้วฉันไม่ตอบ“อือ เดี๋ยวไปรับหน้าตึก” ทำไมฉันต้องมารอเฮียบ้านี้ด้วย ทั้ง ๆ ที่ไม่อยากจะเห็นหน้าเลยแท้ ๆ ฉันขับรถไปถึงที่บ้าน และเมื่อทำท่าจะลงจากรถ เขาก็ถามขึ้นมา“ทำไมไม่ตอบไลน์เฮีย”“ก็ไม่มีอะไรต้องตอบ”“โกรธเฮียเหรอ” เขาถามเสียงอ่อน แต่ฉันไม่อยากให้เขาพูดถึงเรื่องวันนั้นที่หัวหินอีก“เฮียไม่ต้องพูดได้ปะ” ฉันตวาดกลับ แต่ภาพความทรงจำของวันนั้นกลับผุดขึ้นมาแทนย้อนไปที่หัวหิน ก่อนหน้านี้วันนั้นฉันอาสานวดไหล่ให้เขาเพราะเขาปวดเมื่อย แต่อยู่ดี ๆ เขาก็ดึงฉันไปกอดและพรมจูบฉันไม่ยอมหยุด ฉันยังจำความรู้สึกของท่อนแข็งที่เสียดสีกับต้นขาฉันได้เป็นอย่างดี‘เฮียจะบ้าเหรอ...ทำอะไรหนาว’‘เฮีย...อยาก’‘เฮียจะบ้าเหรอ หนาวไม่ใช่แฟนเฮีย เฮียจะมาทำแบบนี้ไม่ได้นะ’‘ผู้ชายน่ะ ไม่ใช่แฟนก็ทำได้’‘เฮีย แม่งเลวว่ะ!’ฉันตบหน้าเขาเสียงดังเพียะสนั่นห้องถึงอย่างนั้นเขาก็ยังคงบดจูบริมฝีปากของฉันไม่ยอมผละออก ความที่ฉันไม่เคยสัมผัสกับรสจูบแบบนี
Read More
บทที่ 7
“เฮียสายฟ้า พี่ชายปลายฝน”“มึงมากับพี่เมียมึงได้ไง” ไอ้นัทถาม เพราะอย่างที่รู้ ใคร ๆ ก็คิดว่าฉันเป็นทอม บางครั้งฉันก็เกือบลืมนึกไปว่าถ้าไม่ใช่เพราะวันนั้นมีอะไรกับเฮีย ฉันก็อาจจะเป็นทอมจริง ๆ ไปแล้วก็ได้ เพราะฟังพวกมันพูดกรอกหูอยู่ทุกวันจนชิน“เขาเรียนที่นี่ คณะบริหาร บ้านอยู่ทางเดียวกัน กูเลยมาด้วยน่ะ” ฉันตอบพวกมันไปแบบรำคาญ“พี่ชายปลายฝนหล่อเน้อ เป็นเดือนมหา’ลัยใช่ไหม” ฟ้าใสเอ่ยถาม“คงใช่มั้ง หล่อตายเลย หล่อตรงไหน หน้าตาก็จืดชืด ซีดอย่างกับผีดิบ” ฉันรีบค้านเพราะไม่เห็นด้วยอย่างแรง“มึงเป็นทอม ไม่เข้าใจหรอก”ฟ้าใส...นี่เพื่อนเอง ทำไมเล่นเพื่อนซะแล้ว“ตอนเย็นไปกินหมูกระทะแล้วก็เบียร์ที่ลานเบียร์ตลาดไนต์กันไหม เขามีโปรอยู่” ไอ้วัฒเอ่ยชวน“เออ ไปสิ” ฉันก็เบื่อไม่อยากกลับบ้านกับอีเฮียสายฟ้าเหมือนกัน อยากไปกินเบียร์มั่งสายฟ้า talksบ่ายสี่โมงครึ่ง“ว่าไงหนาว เฮียรออยู่ลานเกียร์แล้ว” ผมโทรหาหนาว“หนาวไม่ได้กลับด้วยนะคะ เฮียกลับก่อนเลย หนาวแวะมากินเบียร์กับเพื่อน”หูผมไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม เมียไปกินเบียร์“หนาว หนูยังเด็กอยู่ ทำไมไปกินเบียร์ล่ะ”“เฮีย หนาวอายุยี่สิบแล้วนะคะ กินเบียร์ได้ ปกติเร
Read More
บทที่ 8
“วันนี้ลมหนาวแต่งตัวสวยนะครับ”สวยตรงไหน นี่ชุดนักศึกษาไหม เพียงแต่วันนี้ฉันใส่กระโปรงกับเสื้อนิสิตเพราะต้องไปดูงานที่บริษัทเขา ฉันอยากแต่งตัวเรียบร้อยเพื่อให้เกียรติสถานที่“ชุดนักศึกษาไหม สวยตรงไหน” ฉันเบ้ปากมองบนใส่คนพูดนิดหนึ่ง“ปกติเฮียเห็นแต่หนาวใส่กางเกงกับ...ไม่ใส่อะไรเลย” เขาแอบพูดคำหลังเบา ๆ จนฉันหน้าร้อนผ่าว“ทะลึ่ง แม่อยู่”“อ๋อ ถ้าแม่ไม่อยู่พูดได้ใช่เปล่า”ไอ้เฮียบ้า! ฉันโดนแทะโลมแบบนี้ทุกวัน...จนตอนนี้ฉันเริ่มจะทำใจได้บ้างแล้วสายฟ้า talksวันนี้ผมต้องพาลมหนาวไปดูงานที่บริษัท ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเราเริ่มพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น ถึงความสัมพันธ์อย่างอื่นเราจะข้ามขั้นไปบ้าง แต่เราก็อยากจะดำเนินไปในทางที่มันควรจะเป็น ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเหมือนมันจะดูเร็ว แต่ด้วยเหตุที่เราเจอกันทุกวัน วันไหนที่ผมไม่ได้เจอลมหนาว ผมรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง เพื่อแม่อะนะ ผมเลยต้องทำ“วันนี้ลมหนาวแต่งตัวสวยนะครับ” ผมไม่เคยเห็นเธอใส่กระโปรงเลย เพราะส่วนมากเธอจะใส่กางเกงพร้อมเสื้อช็อปเสียมากกว่า พอใส่แบบนี้แล้ว เธอดูเป็นผู้หญิงขึ้นมาก ผมอยากให้เธอเป็นผู้หญิงจริง ๆ ไม่ใช่แค่กาย อยากให้เป็นที่ใจ
Read More
บทที่ 9
“ริสามาแล้วค่ะ” คุณเลขาก็เข้ามาทันทีหลังจากเคาะห้องขออนุญาตแล้ว“เดี๋ยวคุณพาลมหนาวไปทัวร์บริษัทนะ แล้วตอนเที่ยงสั่งอาหารให้ผมกับลมหนาวด้วย ขอบคุณครับ”“ค่ะ คุณสายฟ้า คุณลมหนาวเชิญค่ะ”“พี่ริสา ไม่ต้องเรียกหนาวว่าคุณก็ได้ค่ะ หนาวไม่ชิน”“ได้ค่ะ น้องลมหนาว เดี๋ยวพี่ขอสั่งอาหารให้คุณสายฟ้าก่อนนะคะ น้องลมหนาวไม่กินอะไรบ้างคะ”“หนาวกินได้ทุกอย่างค่ะ”“ดีจังนะคะ ท่านรองไม่กินหลายอย่างเลยค่ะ ผักชี คะน้า ถั่วฝักยาว ถั่วงอก ต้นหอม ผงชูรส”“ไม่นะ ก็เห็นเฮียฟ้ากินทุกอย่างนี่” ที่พี่ริสาพูดมาเฮียฟ้าก็กินทุกอย่าง แล้วกินแบบอร่อยด้วยนะ จะไม่ชอบได้ไง“แล้วคุณสายฟ้านะเนี้ยบมากทั้งการแต่งตัว ทรงผม เสื้อยืดถ้าไม่ได้รีดก็จะไม่ยอมใส่ออกจากบ้าน” พี่ริสายังพูดต่อถึงความเรื่องมากของเฮียฟ้า“ก็ไม่นะ เฮียฟ้ายังใส่เสื้อยืดยับ ๆ กางเกงขาสั้นไปหาฉันในวันเสาร์อาทิตย์เลย” ลมหนาวบ่นพึมพำคนเดียวไม่เชื่อสิ่งที่ริสาพูด“อีกอย่าง คุณสายฟ้าหวงสูทมาก ไม่จำเป็นไม่ค่อยถอดหรอก เพราะว่ากลัวยับ กลัวเปื้อน” ริสายังคงนินทาเจ้านายต่อไปอีก“ไม่นะ เมื่อเช้าเฮียฟ้ายังถอดสูทมาคลุมขาเราเลย” ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองตอนที่ 6 หึงเมียสายฟ้
Read More
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status