น้องสาวข้างบ้านคนนี้ เป็นคนโปรดของพี่วิศวะขี้หวง

น้องสาวข้างบ้านคนนี้ เป็นคนโปรดของพี่วิศวะขี้หวง

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-06-08
โดย:  มิลเลียนาห์จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
56บท
14.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ข้าวหอม เผลอเมาแล้วอ้อน ธีร์ พี่ชายข้างบ้านที่แอบรักมาตลอด จนเขาห้ามตัวเองไม่ไหวเผลอก้าวข้ามเส้น พอตื่นมาเขาบอกจะรับผิดชอบ แต่ยังไม่ทันตอบตกลงก็ดันได้ยินเขาพูดกับดาวมหาลัยว่า 'เธอก็เป็นแค่น้องสาวข้างบ้าน'

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ภารกิจที่ทำให้หัวใจวุ่นวาย

BENEDYKTA

All my choices have always been monitored by society, and whatever I did didn't shy away from the media.

Being the oldest kid of the Rebels made my life only difficult.

As the only girl in the family, I've always vowed to work hard and prove that I was capable of handling the company better than my brothers.

Let's just say that I wanted to be the first choice.

In the family, nothing really gets handed to you, especially with my grandfather around; he's probably the one guy you need to impress, and I plan on doing that.

There was a knock on the door, and I sighed deeply, keeping my gaze on the work I was typing.

"Come in."

A few seconds later, Monica walked in holding a few folders in her hands as she slowly made her way towards me.

I adjusted my reading glasses.

"What do you want?" I snapped.

I hated being disturbed while I was working.

My personal assistant looked timid, and it makes me wonder what I saw in her the day I chose to hire her.

She placed the documents on the table.

"Ma'am, these are documents about the upcoming meetings you have this week," she mumbled softly.

I chuckled darkly, and I could see the fear on her face.

"Get out."

She swallowed hard and nodded eagerly, sprinting out of my office.

I narrowed my eyes at the documents and noticed that one of the papers was sticking out.

I pulled it out and began to read the letter, and halfway through it, my blood ran cold.

It was him.

I moved out of the chair, debating my next move.

He was back.

I ran my fingers through my hair and began thinking of how to get rid of him other than murdering him.

There was only one man on earth who had gotten under my skin and into my head.

Zane Gray.

Was he back in the city?

My mind kept reeling back to those memories, and I opened a drawer and took out some anxiety medication.

This was my only shame.

A secret I had vowed to take to the grave with me no matter what.

Zane and I have history.

We were childhood sweethearts, and most people thought we'd get married someday, and that almost happened because years later he proposed to me after my graduation.

The timid me back then instantly agreed and didn't pay attention to the warning signs.

Fuck, I was in love, and I'd do anything to be with him, to the extent of sabotaging my family's company.

I slumped in my chair tiredly as tears filled me.

My collected demeanor slowly fading away as I returned to the vulnerable girl on that horrible night.

We were going to get married, and yes, there had been rumors of Zane sleeping around with one of my friends, and that was the last straw for me.

That person shamelessly sent me their hotel room number and location, and I went marching there like a bull and caught them in the act.

I beat up the girl so bad that she ran out of the hotel room half-naked.

Then I turned to Zane.

The man who was the bane of my existence.

I'd sacrificed so much to be with him and made sure that his father's company was always on top.

There was no remorse in his eyes.

I only saw anger.

A bed of roses seemed blissful at first glance, but it turned into a bloodbath.

A color of romance now turned into a shade of death and betrayal.

A safe house.

I thought I'd be safe in the arms of my beloved, but I was wrong.

I was just a pawn in his twisted game.

Frozen with fear, I was trapped with a monster.

This wasn't the man I fell in love with.

Hands pinned against my will, but I still tried to fight back.

My screams died out as the happy memories we shared this past year flashed before my eyes.

Those memories were mocking me.

With no remorse in his eyes, he tore my dress to shreds, leaving me vulnerable under his unforgiving gaze.

How did I fall in love with such a cruel monster?

Maybe I had turned a deaf ear to the warning signs.

He forced his way into my body, and I cried out in pain.

It felt wrong.

My body felt it too.

This wasn't love.

He was killing me.

I begged him to stop… nothing seemed to work.

I felt disappointed in myself.

I let this happen.

I let him do this to me.

I let him break me.

“Stop overreacting, Ben," were the only words he could say to silence my sobbing.

I felt used as he pulled away, staring at me in disgust because the sheets beneath me had turned crimson.

He took my virginity and didn't bother to even use protection.

I broke down crying, imagining what would happen to me if I got pregnant.

What would I tell my parents?

What about my dreams?

His face softened, and he wiped my tears away, claiming that he was sorry.

“I love you so much, Ben, but if you're going to be my wife, you need to know your place," he said, justifying his actions.

I didn't believe it.

I felt like I was on the verge of losing my mind.

He reached to his nightstand and placed some money into my hands like I was some wanton prostitute he picked up on the streets.

"Go to the pharmacy and get the pill."

He drove me home that evening as tears continued streaming down my cheeks.

I didn't report him to the police for what he did to me, but instead I chose to block him out of my life.

I called off the engagement, and my family hated me for it.

That horrible day still haunts my dreams.

I don't think I'll be able to give myself the chance to trust or fall in love with anyone ever again because deep down, something will always hold me back.

I don't know how to get past this.

I don't know how to get back on my feet without stumbling with every step I take.

I don't know what happiness feels like.

I'm drowning in an ocean of dark, scary thoughts, and no one even notices that I'm sinking.

We haven't spoken in six years, and the bastard decides to casually send me a love letter.

There was a knock on the door, and I snapped out of a trance and wiped my tears away.

I was back to being the cold-hearted bitch people always gossiped about behind my back.

"What?"

Monica's head popped in halfway, and I felt more pissed off than ever.

She was trembling.

"Your grandfather wants to see you, ma'am."

I stood up and opened the door wider.

"Who slipped a love letter into my documents?!" I yelled furiously.

She went pale, and I could see the fear in her eyes.

"I-I don't know, ma'am..."

I chuckled darkly.

"Consider yourself fired," I exclaimed sternly and walked past her, venturing to my grandfather's house.

I took a deep breath and opened the door. My grandfather looked up; he gestured for me to have a seat.

"It's nice to see you too, Grandpa."

He didn't seem amused.

"I have a proposal for you, Benedykta, and you're going to say yes if you want to redeem yourself."

I didn't like where this conversation was heading.

My grandfather was still holding a grudge against me because of the potential business ties we lost because I didn't marry Zane Gray.

I released the breath I was holding.

"Mr. Ambrose Esteban has offered to give a very tempting investment for our upcoming project and has promised to handle all the necessary funding."

I was trying my best to hide the shock, but it felt like there was a catch.

"What does he want in exchange for the investment?" I asked curiously and crossed my arms over my chest.

My grandfather smirked in amusement.

"This is why I like you, Benedykta, you're more intelligent than your brothers."

He pushed some documents towards me.

"Mr. Ambrose wants a stable, long-term relationship with our company and family, and what better way to strengthen the partnership than by getting you married to his son."

I could feel the color draining from my face.

"Why do I always have to be the scapegoat when it comes to making sacrifices for our company?"

My grandfather maintained his poker face and adjusted his reading glasses.

"You want me to marry some douchebag?!" Ben angrily yelled.

"He's a very respectable man, and I'm sure that you'll like him. I chose the man myself; all you have to do is marry him, and the company is yours."

That was all it took.

He knew how hard I've been working to become CEO, and now he was using it against me.

Only my signature was missing on the document, and the future husband took the liberty of signing it.

Filled with rage, I stormed out of the office and went to the parking lot.

I needed a drink.

My grandfather was going to have his way, and I was going to be stuck in some loveless contract marriage.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
56
ภารกิจที่ทำให้หัวใจวุ่นวาย
ใครจะไปคิดว่าการรับ-ส่งเด็กข้างบ้าน จะกลายเป็นภารกิจที่ทำให้หัวใจของธีร์วุ่นวายที่สุดในชีวิตธีร์ไม่ใช่คนตื่นเต้นง่าย โดยเฉพาะเรื่องไปมหาวิทยาลัย... ทั้งที่แค่จะไปมหา’ ลัย... ก็แค่เปิดเทอมวันแรกปีสุดท้ายของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่เช้านี้มันต่างออกไปเพราะเขาจะได้เจอ ‘ข้าวหอม’ ทุกวัน...และนั่นมันเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่เขาคิดแม้จะรู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ โตมาด้วยกันในซอยแคบๆที่เด็กวิ่งไล่จับกันแทบทุกเย็น แต่ตอนนี้ ‘เด็กข้างบ้าน’ คนนั้นไม่ใช่เด็กอีกแล้วเธอใส่ชุดนักศึกษา...และเธอก็น่ารักจนใจเขาโคตรจะไม่ปลอดภัยเขารีบคว้ากระเป๋าแล้วพุ่งตัวลงบันไดด้วยความเร็ว ใจมันรีบไปหาคนที่อยู่บ้านข้างๆ แต่เท้าเกือบสะดุดขั้นบันไดเพราะเสียงบางอย่าง เสียงที่ดังมาจากครัวเสียงพูด เสียงหัวเราะ... ที่หวานจนชวนเลี่ยนธีร์ชะงักฝีเท้าเบาลงโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ดวงตาจะหันไปเห็นภาพประจำบ้านที่ไม่มีวันชินแมนกับหมวย พ่อกับแม่ของเขา ตัวต้นแบบของคู่แต่งงานที่โลกไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างพ่อยังคงรัดเอวแม่ไว้แน่นจากด้านหลังในขณะที่แม่กำลังทอดไข่เจียวอยู่หน้ากระทะ กลิ่นไข่เจียวอาจจะหอม... ถ้าไม่ติดว่ามันมากับกลิ่
อ่านเพิ่มเติม
คนขี้แกล้ง
“ก็ช่วยให้ธีร์มันขยับสักทีไง” หมวยถอนหายใจ “พ่อไม่เห็นเหรอว่าลูกเราน่ะเป็นเอามาก แอบชอบข้าวหอมขนาดนั้น ยังไม่ยอมพูดอะไรเลย เดี๋ยวก็โดนคนอื่นคาบไปหรอก”แมนเลิกคิ้ว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด“อืม... จริงแฮะ มัวแต่เก็บไว้แบบนี้ เดี๋ยวก็อดแน่ๆ ใช้ไม่ได้เลยนะเจ้าลูกชายคนนี้ ต้องให้พ่อแม่ช่วยอีกแน่ะ”หมวยหัวเราะออกมากับท่าทีนั้น เธอเองก็รู้ดีว่าธีร์รู้สึกยังไงกับข้าวหอม แต่อีกฝ่ายก็เก็บอาการเก่งเกินไป“เด็กเฟรชชี่แบบข้าวหอมเนี่ยนะ นิสัยก็ดี หน้าตาก็น่ารัก แม่ว่าไม่เกินเดือน เดี๋ยวมีคนมาจีบแน่นอน”แมนแค่หัวเราะขำให้กับความเป็นห่วงลูกของหมวย“ปล่อยเด็กๆ ไปเถอะ อย่างเรายังจัดการกันได้เลย จริงไหม?”ว่าแล้วเขาก็โอบเมียเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ให้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ“แมน! จะทำอะไร... ว้าย!!” หมวยร้องลั่นเมื่อโดนสามีอุ้มขึ้นกลางอากาศดื้อๆ“อย่าดิ้นสิเมียจ๋า เดี๋ยวตก” แมนว่าอย่างอารมณ์ดี เดินดุ่มๆ พาเธอเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่สนเสียงประท้วงของเธอ“แมน! เดี๋ยวอาหารก็เย็นหมดหรอก!”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่ออุ่นให้ใหม่~”ประตูห้องปิดลง พร้อมกับเสียงเอ็ดของหมวยที่ดังขึ้นมาเป็นระลอก แต่ไม่นานนัก... เสีย
อ่านเพิ่มเติม
แล้วตัวเล็กเข้าใจผิดหรือเปล่าล่ะ?
ธีร์นั่งลงที่เบาะคนขับ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยอย่างหลวมๆ แต่มั่นคง มืออีกข้างเสียบกุญแจแล้วบิดสตาร์ทรถ ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ ไม่มีอะไรผิดแปลกจากทุกเช้า ยกเว้นแค่หัวใจของเขาที่ดันเต้นแรงขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ช่างเถอะ ไม่เห็นเป็นไร ก็แค่ไปมหา’ ลัยพร้อมข้าวหอมแค่นั้นเองเขาขับรถออกไปอย่างไม่เร่งรีบในขณะที่เสียงบ่นอุบอิบดังมาจากที่นั่งข้างๆ“พี่ธีร์! มายุ่งอะไรกับผมข้าวเนี่ย” ข้าวหอมบ่นออกมาอย่างหัวเสียพลางใช้มือจัดทรงผมตัวเองขณะมองกระจกหน้ารถ สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างจากลูกเจี๊ยบที่เพิ่งฟักออกจากไข่ ผมฟูยุ่งเหยิงไปหมดเพราะฝีมือของคนข้างๆธีร์ที่กำลังขับรถเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขำออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สา “พี่ช่วยเพิ่มวอลลุ่มให้ไง”ข้าวหอมหันขวับไปมองเขาตาขวาง “ใครขอให้พี่ช่วย!”ธีร์ไม่ได้ตอบในทันที เขายกมือขึ้นปรับกระจกมองหลังอย่างใจเย็นเหมือนไม่ได้ยินเสียงโวยวายของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ก็เห็นทำหน้างอแล้วมันสนุกดี เลยอยากแกล้ง”ข้าวหอมจ้องเขาอย่างไม่ไว้ใจ ท่าทางสบายๆ ของธีร์นั่นทำให้เธออดรู้สึกหมั่นไส้เขาไม่ได้“พี่นี่มัน... ว่างเกินไปใช่ไหม หือ?”“อืม... ก็อาจ
อ่านเพิ่มเติม
ความรู้สึกแปลกๆ
ความไม่แน่ใจทำให้ข้าวหอมขยับตัวเล็กน้อย เธอยกแขนขึ้นกอดอกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองที่มาหวั่นไหวกับคำพูดเล่นๆ ของเขาแบบนี้…เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว! เธอต้องเลิกใส่ใจคำพูดของเขาให้ได้!ดวงตาคมเหลือบมองเด็กสาวข้างๆ ที่ยังนั่งกอดอก หน้าบูดเหมือนกำลังข่มความว้าวุ่นใจไว้เต็มที่ ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้อึดอัด… แต่มันกลับทำให้ธีร์ต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกที่กำลังเอ่อล้นอยู่ในอก…บางทีเขาน่าจะแค่เงียบไปตั้งแต่แรก ไม่ควรเผลอพูดอะไรแบบนั้นออกไปเลยจริงๆรอยยิ้มของเขาก็จางลงเมื่อความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวแล้วถ้าเธอไม่ได้รู้สึกเหมือนเขาล่ะ?ถ้าเธอแค่เขินเพราะคำพูดกำกวม ไม่ใช่เพราะรู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับเขา…ธีร์กำมือที่จับพวงมาลัยแน่นโดยไม่รู้ตัว คำพูดเมื่อครู่มันหลุดออกไปตามสัญชาตญาณ เหมือนทุกครั้งที่เขามักแหย่เธอให้หน้าแดงเล่น แต่คราวนี้กลับรู้สึกไม่เหมือนเดิมบางที…เขาอาจจะพูดอะไรเกินไปจริงๆถ้าเขาปล่อยให้ตัวเองเผลอแสดงอะไรออกไปมากกว่านี้ล่ะ?ถ้าเธอจับได้… แล้วถอยห่างออกไปล่ะ?คิดได้ดังนั้น เขาก็แค่หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเลือกที่จะเงียบไป เหมือนไม่ได้ตั้
อ่านเพิ่มเติม
ตัวเล็กของพี่
ธีร์ไม่ได้ตอบรับ เพียงแค่ยกยิ้มบางๆ ก่อนจะพูด“ไม่ดีกว่า พี่ไม่สะดวกน่ะ”คำตอบสั้นๆ ของเขาทำให้บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ นักศึกษาสาวกลุ่มนั้นแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาชัดเจน แต่ยังไม่วายพยายามต่อ“เอ๊ะ... แล้วนั่นใครเหรอคะ?” หนึ่งในนั้นเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ข้าวหอม สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น“น้องสาวเหรอ?”ข้าวหอมชะงัก รู้สึกเหมือนถูกเพ่งเล็งขึ้นมาทันที เธอกำลังจะอ้าปากตอบอะไรบางอย่าง แต่ไม่ทันได้พูด ธีร์ก็เอื้อมมือมาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น นิ้วสอดประสานกันอย่างแนบสนิทข้าวหอมตกตะลึง หัวใจเต้นแรงราวกับเพิ่งวิ่งรอบสนามสักห้ารอบ เธอพยายามดึงมือออกตามสัญชาตญาณ แต่ธีร์กลับบีบไว้แน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย“ก็น่าจะ...ประมาณนั้นล่ะมั้งครับ”เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างคลุมเครือ กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันทีกลุ่มนักศึกษาสาวที่มองธีร์ด้วยสายตาชื่นชอบถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ บางคนขมวดคิ้ว บางคนเม้มริมฝีปากอย่างขัดใจ และบางคนถึงกับถอนหายใจแรงราวกับพยายามระงับอารมณ์ สายตาหลายคู่ตวัดมามองข้าวหอมอย่างเห็นได้ชัด เต็มไปด้วยความอิจฉาปนสงสัยข้าวหอมรู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตาเห
อ่านเพิ่มเติม
พี่ชายนี่ขี้หวงหรือเปล่า?
ธีร์ไม่ได้ปล่อยมือเธอ แม้ข้าวหอมจะพยายามขยับข้อมือหนี เขาก็ยังจับไว้แน่น ราวกับต้องการประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าเธอเป็นของเขา ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะไม่มีสิทธิ์คิดแบบนั้นก็ตามเขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นสายตาของนักศึกษาหนุ่มที่เหลือบมองข้าวหอมด้วยความสนใจแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ใจหนึ่งก็หงุดหงิด อีกใจหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะหวง ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์หวงเธอในแบบนั้นธีร์เดินมาส่งข้าวหอมจนถึงหน้าคณะศิลปศาสตร์ มือของเขายังคงกอบกุมมือของเธอไว้ตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงจุดที่ต้องแยกกัน เขาถึงได้คลายมือออกช้าๆ ทิ้งไว้เพียงไออุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวแต่ดูเหมือนว่าไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนที่รับรู้ถึงสัมผัสนั้น รอบตัวเต็มไปด้วยสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆ ที่หันมามองกันเป็นแถว บ้างแอบมองผ่านหางตา บ้างกระซิบกระซาบกันเบาๆ ข้าวหอมรู้สึกถึงแรงกดดันทันที“พี่ธีร์…” เธอเงยหน้ามองเขา คล้ายจะถามว่า ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแยะ?! แต่ธีร์กลับแค่ยิ้มขำๆ เหมือนไม่ได้สนใจอะไรเลย“ส่งถึงที่แล้วนะตัวเล็ก” เขาพูดพลางล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนมองเธออย่างใจเย็น ผิดกับข้าวหอมที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเป็นเป้าส
อ่านเพิ่มเติม
หรือว่าคิดจะเดินวนเล่นให้ใครบางคนมาส่งแทน?
พวกมันสองคนหัวเราะอย่างสนุกสนานกับมุกที่โยนมาใส่เขา แต่ธีร์กลับไม่ขำด้วยเลยสักนิดรอยยิ้มที่เคยมีกระตุกไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าอย่างช้าๆบรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮาเงียบลงไปชั่วขณะโดยปกติแล้ว ธีร์เป็นคนเฟรนด์ลี่ ขี้เล่น และมักเป็นศูนย์กลางของกลุ่ม ต่อให้ถูกเพื่อนแซวแรงแค่ไหน เขาก็มักจะรับมือได้ด้วยมุกกวนๆ หรือรอยยิ้มสบายๆ แต่ครั้งนี้... เขาไม่ได้ตั้งใจเล่นไปตามมุกของพวกมันเลยธีร์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมจัดตวัดมองเพื่อนสนิทช้าๆ ไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยว ไม่มีคำพูดเถียงกลับ แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างประหลาดเขาเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างที่ไม่เคย"น้องสาวกู ห้ามยุ่ง จำไว้เลย"น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้น แต่กลับกดต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย คำพูดของเขาฟังดูเรียบนิ่ง ไม่มีคำหยาบคาย ไม่มีโทนเสียงแข็งกร้าว มีเพียงแววตาเย็นเฉียบที่ส่งผ่านความหมายบางอย่างให้พวกมันรับรู้บอลกับเบสที่เมื่อครู่ยังหัวเราะกันสนุกสนานเผลอหยุดไปชั่วขณะ มองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างรู้ตัวว่าเผลอเล่นผิดเรื่องแล้ว"เอ้า ใจเย็นดิวะ กูแค่แซวเล่น" บอลรีบยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ พยายามทำใ
อ่านเพิ่มเติม
งั้นก็ลบซะ จะได้ไม่มีปัญหา
ธีร์รูดซิปกระเป๋าเป้ขึ้นก่อนจะสะพายมันพาดไหล่ ก้าวยาวๆออกจากห้องประชุมของคณะด้วยท่าทีที่ดูปกติ แต่ก็ปกติแค่ภายนอกเท่านั้นพอมาถึงลานจอดรถ ธีร์หยุดยืนพิงรถตัวเอง มือควักกุญแจออกมาหมุนเล่นระหว่างรอ ไม่ถึงห้านาทีหลังจากนั้น เสียงฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของลาน“หูย พี่ธีร์มาก่อนจริงๆด้วย” ข้าวหอมยิ้มแป้นเข้ามาหาเขา พลางปัดปอยผมที่ร่วงลงมาปิดแก้มออกลวกๆ “รอนานยังอ่ะพี่ธีร์ ดีที่ข้าวไม่ช้า”ธีร์เลิกคิ้วมองเธออย่างขำๆ “หือ? ตอนแรกคิดจะให้พี่รอนานเหรอ?”“ไม่ใช่สักหน่อย” เธอแลบลิ้นใส่ “แค่คิดว่าเผื่อพี่ธีร์จะยังไม่ออกจากคณะ จะได้เดินช้ากว่านี้อีกหน่อย”ธีร์แสร้งถอนลมหายใจอย่างเอือมๆ แต่ในใจกลับลอบยิ้ม หมั่นไส้ความเจ้าเล่ห์ของเธอชะมัด“ยังจะมายิ้มหน้าระรื่นอีก” เขาใช้กุญแจรถในมือตวัดจิ้มหน้าผากของเธอเบาๆ “ถ้าช้าเกินกว่านี้อีกนิด พี่อาจจะขับหนีกลับจริงๆก็ได้นะ”“โอ๊ย เจ็บนะ!” ข้าวหอมยู่หน้า ถูหน้าผากตัวเองป้อยๆ ก่อนจะทำหน้ามุ่ยใส่เขา “ข้าวหอมว่าแล้วเชียว นี่พี่ธีร์แอบซ้อมบท ‘ขับรถกลับบ้านคนเดียว’ ไว้ตั้งแต่เมื่อกี้ใช่ไหม”ธีร์หัวเราะเบาๆ “ไม่ซ้อมหรอก พี่เล่นสดได้”“ใจร้าย! ถ้าข้
อ่านเพิ่มเติม
ใต้เปลือกของ ‘พี่ชายที่แสนดี’
ในขณะที่เธอกดลบทีละเบอร์ ความคิดของข้าวหอมก็ว้าวุ่นไปหมด เขาหวงเราหรือเปล่านะ? ความคิดนั้นผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะพยายามไล่ความคิดนั้นออกไป แต่ใจของเธอกลับเต้นแรงไม่หยุด ราวกับเสียงหัวใจมันดังพอที่จะทำให้คนข้างๆได้ยินแต่ก็แค่คิดไปเองล่ะมั้ง... พี่ธีร์เขาคงเห็นเรายังเป็นเด็ก ถึงต้องทำตัวเหมือนพี่ชายขี้บ่นแบบนี้ ความคิดนั้นทำให้เธอเผลอถอนหายใจออกมา ความรู้สึกน้อยใจแทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว เขาไม่เคยมองเราเป็นผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ...ธีร์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนพูดขึ้นเสียงเรียบ แต่เจือด้วยความกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา “แล้วทำไมต้องถอนหายใจเพราะพี่ด้วยล่ะ? หรือเสียดายเบอร์พวกนั้น?”ข้าวหอมเม้มปากแน่น หันไปจ้องเขา “ใครเสียดายกัน! ข้าวหอมไม่ได้อยากคุยกับใครสักหน่อย แค่รู้สึกว่าพี่ธีร์ยุ่งเกินไปต่างหาก!”“อ้าว พี่อุตส่าห์ช่วยคัดกรองคนไม่ดีออกจากชีวิตตัวเล็ก ยังจะมาบ่นอีก” ธีร์พูดพร้อมหัวเราะในลำคอ“ใครขอให้ช่วยล่ะ!” ข้าวหอมอดโวยออกมาไม่ได้ ทั้งยังย่นจมูกใส่เขาธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ คลี่ยิ้มมุมปากด้วยท่าทีสบายๆ“เอาน่า พี่ก็แค่ทำหน้าที่พี่ชายที่ดี เด็กกะโปโลแบบตัวเล็ก ยังเร็วไปจะคิดมีแฟน
อ่านเพิ่มเติม
หรือว่าอิจฉา?
เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากห้องนั่งเล่น ทำให้ธีร์ชะงักก่อนจะหันไปมอง แล้วก็ต้องเบ้ปากทันทีเมื่อเห็นภาพที่คุ้นตา พ่อกับแม่ของเขานั่งเบียดกันอยู่บนโซฟา หัวเราะกันเหมือนโลกนี้มีแค่สองคน "แม่จ๋า มานั่งตักพ่อหน่อยเร็ว~" "โอ๊ยพ่อ! ลูกยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้นะ!" แม่ตีแขนพ่อเบาๆ แต่ก็ยังยิ้มแก้มปริ "มองก็ช่างมันสิ ลูกมันต้องชินได้แล้ว เพราะพ่ออยากรักแม่ตลอดเวลา" พ่อพูดหน้าตาเฉย แถมยังโอบเอวแม่ไว้แน่น ทั้งยังหอมแก้มฟอดใหญ่เสียงดังจนแม่หัวเราะคิกคักเข้าไปอีก "โอ๊ยย พอเลยพ่อ!" ธีร์กลอกตาแทบจะทันทีที่ได้ยินพ่อพูดอะไรหวานๆ ใส่แม่ ทำไมจะต้องมาโชว์ความคลั่งรักต่อหน้าลูกชายกันด้วยเนี่ย! หมวยเขินจนหน้าแดง ยกมือทุบอกพ่อแก้เขิน แต่เจ้าตัวกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังยักคิ้วอย่างภาคภูมิใจ “หึๆๆ ก็ช่วยไม่ได้นี่ คนมันคลั่งรัก” พูดจบก็หอมแก้มหมวยอีกฟอด ธีร์เบ้ปากพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้าม พูดเสียงเอือมสุดขีด “ให้ตายเถอะ ทำอย่างกับอยู่กันแค่สองคน” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเอ็งล่ะ ไอ้ลูกชาย?” พ่อของธีร์หันขวับมามองเขา เอียงคอพลางยิ้มกวนๆ ก่อนจะเปรยขึ้นลอยๆ “แต่บางทีพ่อก็ส
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status