น้องสาวข้างบ้านคนนี้ เป็นคนโปรดของพี่วิศวะขี้หวง

น้องสาวข้างบ้านคนนี้ เป็นคนโปรดของพี่วิศวะขี้หวง

last updateLast Updated : 2025-06-08
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
56Chapters
14.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ข้าวหอม เผลอเมาแล้วอ้อน ธีร์ พี่ชายข้างบ้านที่แอบรักมาตลอด จนเขาห้ามตัวเองไม่ไหวเผลอก้าวข้ามเส้น พอตื่นมาเขาบอกจะรับผิดชอบ แต่ยังไม่ทันตอบตกลงก็ดันได้ยินเขาพูดกับดาวมหาลัยว่า 'เธอก็เป็นแค่น้องสาวข้างบ้าน'

View More

Chapter 1

ภารกิจที่ทำให้หัวใจวุ่นวาย

The door behind me opened.

Damian, Rowan, Julian, and Asher froze in the doorway with Lyra beside them, bottles of champagne in their hands for what was supposed to be a celebration of their Moonvale acceptances.

I pulled out my phone and photographed every message on the projected screen.

Damian was the first to recover.

As the current Alpha's son and Blood Moon Pack's designated heir, he was used to making decisions for everyone else.

“Since you've already seen it, I'm not going to lie to you.”

“Lyra only just came back to Blood Moon. She's suffered enough out there, and her health isn't strong. She'd never survive the Northern Pack's climate.”

He looked straight at me without the slightest trace of guilt.

“You're different. You've always known how to take care of yourself.”

Lyra's eyes reddened as she caught Damian by the sleeve.

I didn't look at her.

I pointed at the screen instead.

“Who made the four fake applications to Frostland?”

Damian answered without hesitation.

“I did.”

“And whose idea was it to play Truth or Dare?”

Lyra's eyes instantly filled with tears.

Rowan, Blood Moon's future Beta, stepped in front of her at once.

“It was a decision we all made. Don't look at Lyra like that.”

I nodded and turned back to Damian.

“And promising to mark me once we reached the North? Was that part of the plan too?”

Damian's throat moved.

His gaze shifted away from mine.

“You told me you'd never choose a mate who was willing to leave you alone in another territory.”

“If I hadn't promised to go to Frostland with you, you wouldn't have signed.”

He knew how I felt about him.

More importantly, he knew exactly which promise would make me choose what they wanted.

Lyra suddenly reached for Julian's phone.

“This is all my fault. I'll contact Frostland right now.”

“I'll go north with Aria. You four can stay here.”

All four of them moved around her at once.

Asher, Blood Moon's future Delta, responsible for tracking and combat operations, snatched the phone out of her hand.

“Our Moonvale acceptance letters are already here. What good would calling Frostland do now?”

“But what about Aria?”

Lyra's shoulders shook as she cried.

“She'll be all alone so far away. She's going to be miserable.”

Damian pulled out a tissue and gently wiped away her tears.

“She can take care of herself.”

“You've barely been back in the pack. Don't throw away your future because you're upset.”

I stood only a few steps away and watched all four of them gather around Lyra to comfort her.

That was answer enough.

They couldn't bear to send Lyra north.

But they had no problem lying to send me there alone.

Julian, Blood Moon's future Gamma, adjusted his glasses. His voice was calm, as if he were analyzing a strategy report instead of explaining why they'd betrayed me.

“Aria, I admit the way we handled this wasn't completely honest. But the outcome benefits everyone.”

“Frostland is still one of the best academies in the werewolf territories. With your grades, you'll succeed no matter what program you choose. You're only going there for school. You can still come back to Blood Moon during breaks.”

“We stay here with Lyra, you go to Frostland, and no one's future gets hurt.”

“Except my right to choose.”

The room went still.

Rowan's expression darkened.

“You already wanted Frostland. Their mentors contacted you twice. Every time you turned them down, you still couldn't bring yourself to let it go.”

“We just helped you make the decision.”

“Wanting to go somewhere and being tricked into signing a contract by the people you trust most are not the same thing.”

“You weren't helping me choose.”

“You were making sure my choice worked best for Lyra.”

Rowan opened his mouth, then closed it again.

Because I had wanted Frostland.

My father was Blood Moon Pack's chief wolf-core researcher, and I'd grown up in his laboratory.

Frostland's research had been my dream for more than a decade.

But because I couldn't bear to leave them, I'd turned Frostland down twice.

I'd even considered giving up the research program I loved most just so I could stay local and attend Moonvale with them.

Now I realized how close I'd come to sacrificing my future for four people who didn't care what I wanted at all.

I turned to leave.

Damian instinctively stepped into my path.

“Where are you going?”

“Home.”

“What about us?”

I looked at him.

His expression stiffened.

“Aria, don't say things you'll regret just because you're angry.”

“I admit I promised to mark you in the North because I needed you to sign. But that doesn't mean my feelings for you are fake.”

He frowned as if he were offering me an incredibly generous compromise.

“I can keep dating you until school starts. And when I have time, I'll visit you at Frostland.”

“You've always wanted to be with me. Now I've agreed. What else are you unhappy about?”

So in his mind, pretending to love me for two months was enough to make up for the entire betrayal.

Lyra spoke softly in his defense.

“Aria, Damian really does care about you.”

“When you fell asleep on the couch last night, he even covered you with a blanket.”

I almost laughed.

He tricked me into signing away my future, then put a blanket over me while I slept.

Apparently, I was the lucky one.

“Then I hope the five of you stay together forever.”

I took off the moonstone pendant around my neck and placed it in front of Lyra.

Five wolf pups were carved into the stone, running side by side.

We'd made it after the five of us shifted together for the first time when we were ten.

“Haven't you always said you regretted missing our childhood?”

“You can have this too.”

Lyra hesitated before taking it.

Damian's frown only deepened.

“What is wrong with you today?”

“Didn't you always say the five of us would never separate?”

“That was before.”

I stepped around him and headed for the door.

My phone vibrated in my pocket.

【Frostland Academy's transfer vehicle will arrive in Blood Moon territory in forty-eight hours.】

【Once you confirm early entry into the five-year classified research program, your pack transfer will begin simultaneously. Upon completion of the transfer, all mental bonds connecting you to your former pack will be automatically severed.】

【Confirm?】

Frostland wasn't merely an academy.

Its wolf-core research division operated a classified facility inside Northern Pack territory.

Ordinary students attended classes normally and went home during school breaks.

Classified-program researchers were different.

We were required to transfer our pack affiliation to the Northern Pack, and for five years, we could neither withdraw from the program nor transfer out.

Damian and the others had forged ordinary Frostland applications.

The contract I had signed carried the same academy crest.

But mine was for the classified program.

They had never bothered to ask what the difference was.

They simply assumed I'd come home during every break.

They had used a lie to make one choice for me.

This time, I would make my own.

I pressed Confirm.

They thought this would be like every other argument we'd ever had.

They thought I'd get angry, cool down, and eventually come back.

But this time, they were going to lose me for good.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
56 Chapters
ภารกิจที่ทำให้หัวใจวุ่นวาย
ใครจะไปคิดว่าการรับ-ส่งเด็กข้างบ้าน จะกลายเป็นภารกิจที่ทำให้หัวใจของธีร์วุ่นวายที่สุดในชีวิตธีร์ไม่ใช่คนตื่นเต้นง่าย โดยเฉพาะเรื่องไปมหาวิทยาลัย... ทั้งที่แค่จะไปมหา’ ลัย... ก็แค่เปิดเทอมวันแรกปีสุดท้ายของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่เช้านี้มันต่างออกไปเพราะเขาจะได้เจอ ‘ข้าวหอม’ ทุกวัน...และนั่นมันเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่เขาคิดแม้จะรู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ โตมาด้วยกันในซอยแคบๆที่เด็กวิ่งไล่จับกันแทบทุกเย็น แต่ตอนนี้ ‘เด็กข้างบ้าน’ คนนั้นไม่ใช่เด็กอีกแล้วเธอใส่ชุดนักศึกษา...และเธอก็น่ารักจนใจเขาโคตรจะไม่ปลอดภัยเขารีบคว้ากระเป๋าแล้วพุ่งตัวลงบันไดด้วยความเร็ว ใจมันรีบไปหาคนที่อยู่บ้านข้างๆ แต่เท้าเกือบสะดุดขั้นบันไดเพราะเสียงบางอย่าง เสียงที่ดังมาจากครัวเสียงพูด เสียงหัวเราะ... ที่หวานจนชวนเลี่ยนธีร์ชะงักฝีเท้าเบาลงโดยอัตโนมัติ ก่อนที่ดวงตาจะหันไปเห็นภาพประจำบ้านที่ไม่มีวันชินแมนกับหมวย พ่อกับแม่ของเขา ตัวต้นแบบของคู่แต่งงานที่โลกไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างพ่อยังคงรัดเอวแม่ไว้แน่นจากด้านหลังในขณะที่แม่กำลังทอดไข่เจียวอยู่หน้ากระทะ กลิ่นไข่เจียวอาจจะหอม... ถ้าไม่ติดว่ามันมากับกลิ่
Read more
คนขี้แกล้ง
“ก็ช่วยให้ธีร์มันขยับสักทีไง” หมวยถอนหายใจ “พ่อไม่เห็นเหรอว่าลูกเราน่ะเป็นเอามาก แอบชอบข้าวหอมขนาดนั้น ยังไม่ยอมพูดอะไรเลย เดี๋ยวก็โดนคนอื่นคาบไปหรอก”แมนเลิกคิ้ว ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด“อืม... จริงแฮะ มัวแต่เก็บไว้แบบนี้ เดี๋ยวก็อดแน่ๆ ใช้ไม่ได้เลยนะเจ้าลูกชายคนนี้ ต้องให้พ่อแม่ช่วยอีกแน่ะ”หมวยหัวเราะออกมากับท่าทีนั้น เธอเองก็รู้ดีว่าธีร์รู้สึกยังไงกับข้าวหอม แต่อีกฝ่ายก็เก็บอาการเก่งเกินไป“เด็กเฟรชชี่แบบข้าวหอมเนี่ยนะ นิสัยก็ดี หน้าตาก็น่ารัก แม่ว่าไม่เกินเดือน เดี๋ยวมีคนมาจีบแน่นอน”แมนแค่หัวเราะขำให้กับความเป็นห่วงลูกของหมวย“ปล่อยเด็กๆ ไปเถอะ อย่างเรายังจัดการกันได้เลย จริงไหม?”ว่าแล้วเขาก็โอบเมียเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ให้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ“แมน! จะทำอะไร... ว้าย!!” หมวยร้องลั่นเมื่อโดนสามีอุ้มขึ้นกลางอากาศดื้อๆ“อย่าดิ้นสิเมียจ๋า เดี๋ยวตก” แมนว่าอย่างอารมณ์ดี เดินดุ่มๆ พาเธอเข้าไปในห้องนอนอย่างไม่สนเสียงประท้วงของเธอ“แมน! เดี๋ยวอาหารก็เย็นหมดหรอก!”“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพ่ออุ่นให้ใหม่~”ประตูห้องปิดลง พร้อมกับเสียงเอ็ดของหมวยที่ดังขึ้นมาเป็นระลอก แต่ไม่นานนัก... เสีย
Read more
แล้วตัวเล็กเข้าใจผิดหรือเปล่าล่ะ?
ธีร์นั่งลงที่เบาะคนขับ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัยอย่างหลวมๆ แต่มั่นคง มืออีกข้างเสียบกุญแจแล้วบิดสตาร์ทรถ ทุกอย่างเป็นไปตามปกติ ไม่มีอะไรผิดแปลกจากทุกเช้า ยกเว้นแค่หัวใจของเขาที่ดันเต้นแรงขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ช่างเถอะ ไม่เห็นเป็นไร ก็แค่ไปมหา’ ลัยพร้อมข้าวหอมแค่นั้นเองเขาขับรถออกไปอย่างไม่เร่งรีบในขณะที่เสียงบ่นอุบอิบดังมาจากที่นั่งข้างๆ“พี่ธีร์! มายุ่งอะไรกับผมข้าวเนี่ย” ข้าวหอมบ่นออกมาอย่างหัวเสียพลางใช้มือจัดทรงผมตัวเองขณะมองกระจกหน้ารถ สภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างจากลูกเจี๊ยบที่เพิ่งฟักออกจากไข่ ผมฟูยุ่งเหยิงไปหมดเพราะฝีมือของคนข้างๆธีร์ที่กำลังขับรถเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะขำออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สา “พี่ช่วยเพิ่มวอลลุ่มให้ไง”ข้าวหอมหันขวับไปมองเขาตาขวาง “ใครขอให้พี่ช่วย!”ธีร์ไม่ได้ตอบในทันที เขายกมือขึ้นปรับกระจกมองหลังอย่างใจเย็นเหมือนไม่ได้ยินเสียงโวยวายของเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ก็เห็นทำหน้างอแล้วมันสนุกดี เลยอยากแกล้ง”ข้าวหอมจ้องเขาอย่างไม่ไว้ใจ ท่าทางสบายๆ ของธีร์นั่นทำให้เธออดรู้สึกหมั่นไส้เขาไม่ได้“พี่นี่มัน... ว่างเกินไปใช่ไหม หือ?”“อืม... ก็อาจ
Read more
ความรู้สึกแปลกๆ
ความไม่แน่ใจทำให้ข้าวหอมขยับตัวเล็กน้อย เธอยกแขนขึ้นกอดอกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกหงุดหงิดกับตัวเองที่มาหวั่นไหวกับคำพูดเล่นๆ ของเขาแบบนี้…เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว! เธอต้องเลิกใส่ใจคำพูดของเขาให้ได้!ดวงตาคมเหลือบมองเด็กสาวข้างๆ ที่ยังนั่งกอดอก หน้าบูดเหมือนกำลังข่มความว้าวุ่นใจไว้เต็มที่ ความเงียบระหว่างพวกเขาไม่ได้อึดอัด… แต่มันกลับทำให้ธีร์ต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกที่กำลังเอ่อล้นอยู่ในอก…บางทีเขาน่าจะแค่เงียบไปตั้งแต่แรก ไม่ควรเผลอพูดอะไรแบบนั้นออกไปเลยจริงๆรอยยิ้มของเขาก็จางลงเมื่อความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวแล้วถ้าเธอไม่ได้รู้สึกเหมือนเขาล่ะ?ถ้าเธอแค่เขินเพราะคำพูดกำกวม ไม่ใช่เพราะรู้สึกอะไรเป็นพิเศษกับเขา…ธีร์กำมือที่จับพวงมาลัยแน่นโดยไม่รู้ตัว คำพูดเมื่อครู่มันหลุดออกไปตามสัญชาตญาณ เหมือนทุกครั้งที่เขามักแหย่เธอให้หน้าแดงเล่น แต่คราวนี้กลับรู้สึกไม่เหมือนเดิมบางที…เขาอาจจะพูดอะไรเกินไปจริงๆถ้าเขาปล่อยให้ตัวเองเผลอแสดงอะไรออกไปมากกว่านี้ล่ะ?ถ้าเธอจับได้… แล้วถอยห่างออกไปล่ะ?คิดได้ดังนั้น เขาก็แค่หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเลือกที่จะเงียบไป เหมือนไม่ได้ตั้
Read more
ตัวเล็กของพี่
ธีร์ไม่ได้ตอบรับ เพียงแค่ยกยิ้มบางๆ ก่อนจะพูด“ไม่ดีกว่า พี่ไม่สะดวกน่ะ”คำตอบสั้นๆ ของเขาทำให้บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ นักศึกษาสาวกลุ่มนั้นแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาชัดเจน แต่ยังไม่วายพยายามต่อ“เอ๊ะ... แล้วนั่นใครเหรอคะ?” หนึ่งในนั้นเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ข้าวหอม สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น“น้องสาวเหรอ?”ข้าวหอมชะงัก รู้สึกเหมือนถูกเพ่งเล็งขึ้นมาทันที เธอกำลังจะอ้าปากตอบอะไรบางอย่าง แต่ไม่ทันได้พูด ธีร์ก็เอื้อมมือมาคว้ามือเธอมากุมไว้แน่น นิ้วสอดประสานกันอย่างแนบสนิทข้าวหอมตกตะลึง หัวใจเต้นแรงราวกับเพิ่งวิ่งรอบสนามสักห้ารอบ เธอพยายามดึงมือออกตามสัญชาตญาณ แต่ธีร์กลับบีบไว้แน่นขึ้นไม่ยอมปล่อย“ก็น่าจะ...ประมาณนั้นล่ะมั้งครับ”เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างคลุมเครือ กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันทีกลุ่มนักศึกษาสาวที่มองธีร์ด้วยสายตาชื่นชอบถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ บางคนขมวดคิ้ว บางคนเม้มริมฝีปากอย่างขัดใจ และบางคนถึงกับถอนหายใจแรงราวกับพยายามระงับอารมณ์ สายตาหลายคู่ตวัดมามองข้าวหอมอย่างเห็นได้ชัด เต็มไปด้วยความอิจฉาปนสงสัยข้าวหอมรู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตาเห
Read more
พี่ชายนี่ขี้หวงหรือเปล่า?
ธีร์ไม่ได้ปล่อยมือเธอ แม้ข้าวหอมจะพยายามขยับข้อมือหนี เขาก็ยังจับไว้แน่น ราวกับต้องการประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าเธอเป็นของเขา ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะไม่มีสิทธิ์คิดแบบนั้นก็ตามเขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นสายตาของนักศึกษาหนุ่มที่เหลือบมองข้าวหอมด้วยความสนใจแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ใจหนึ่งก็หงุดหงิด อีกใจหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะหวง ทั้งที่รู้ดีว่าเขาไม่มีสิทธิ์หวงเธอในแบบนั้นธีร์เดินมาส่งข้าวหอมจนถึงหน้าคณะศิลปศาสตร์ มือของเขายังคงกอบกุมมือของเธอไว้ตลอดทาง จนกระทั่งมาถึงจุดที่ต้องแยกกัน เขาถึงได้คลายมือออกช้าๆ ทิ้งไว้เพียงไออุ่นที่ยังหลงเหลืออยู่บนผิวแต่ดูเหมือนว่าไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนที่รับรู้ถึงสัมผัสนั้น รอบตัวเต็มไปด้วยสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆ ที่หันมามองกันเป็นแถว บ้างแอบมองผ่านหางตา บ้างกระซิบกระซาบกันเบาๆ ข้าวหอมรู้สึกถึงแรงกดดันทันที“พี่ธีร์…” เธอเงยหน้ามองเขา คล้ายจะถามว่า ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะแยะ?! แต่ธีร์กลับแค่ยิ้มขำๆ เหมือนไม่ได้สนใจอะไรเลย“ส่งถึงที่แล้วนะตัวเล็ก” เขาพูดพลางล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนมองเธออย่างใจเย็น ผิดกับข้าวหอมที่รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกเป็นเป้าส
Read more
หรือว่าคิดจะเดินวนเล่นให้ใครบางคนมาส่งแทน?
พวกมันสองคนหัวเราะอย่างสนุกสนานกับมุกที่โยนมาใส่เขา แต่ธีร์กลับไม่ขำด้วยเลยสักนิดรอยยิ้มที่เคยมีกระตุกไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้าอย่างช้าๆบรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮาเงียบลงไปชั่วขณะโดยปกติแล้ว ธีร์เป็นคนเฟรนด์ลี่ ขี้เล่น และมักเป็นศูนย์กลางของกลุ่ม ต่อให้ถูกเพื่อนแซวแรงแค่ไหน เขาก็มักจะรับมือได้ด้วยมุกกวนๆ หรือรอยยิ้มสบายๆ แต่ครั้งนี้... เขาไม่ได้ตั้งใจเล่นไปตามมุกของพวกมันเลยธีร์ชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคมจัดตวัดมองเพื่อนสนิทช้าๆ ไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยว ไม่มีคำพูดเถียงกลับ แต่กลับให้ความรู้สึกกดดันอย่างประหลาดเขาเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างที่ไม่เคย"น้องสาวกู ห้ามยุ่ง จำไว้เลย"น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังขึ้น แต่กลับกดต่ำลงกว่าเดิมเล็กน้อย คำพูดของเขาฟังดูเรียบนิ่ง ไม่มีคำหยาบคาย ไม่มีโทนเสียงแข็งกร้าว มีเพียงแววตาเย็นเฉียบที่ส่งผ่านความหมายบางอย่างให้พวกมันรับรู้บอลกับเบสที่เมื่อครู่ยังหัวเราะกันสนุกสนานเผลอหยุดไปชั่วขณะ มองหน้ากันเลิ่กลั่กอย่างรู้ตัวว่าเผลอเล่นผิดเรื่องแล้ว"เอ้า ใจเย็นดิวะ กูแค่แซวเล่น" บอลรีบยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ พยายามทำใ
Read more
งั้นก็ลบซะ จะได้ไม่มีปัญหา
ธีร์รูดซิปกระเป๋าเป้ขึ้นก่อนจะสะพายมันพาดไหล่ ก้าวยาวๆออกจากห้องประชุมของคณะด้วยท่าทีที่ดูปกติ แต่ก็ปกติแค่ภายนอกเท่านั้นพอมาถึงลานจอดรถ ธีร์หยุดยืนพิงรถตัวเอง มือควักกุญแจออกมาหมุนเล่นระหว่างรอ ไม่ถึงห้านาทีหลังจากนั้น เสียงฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของลาน“หูย พี่ธีร์มาก่อนจริงๆด้วย” ข้าวหอมยิ้มแป้นเข้ามาหาเขา พลางปัดปอยผมที่ร่วงลงมาปิดแก้มออกลวกๆ “รอนานยังอ่ะพี่ธีร์ ดีที่ข้าวไม่ช้า”ธีร์เลิกคิ้วมองเธออย่างขำๆ “หือ? ตอนแรกคิดจะให้พี่รอนานเหรอ?”“ไม่ใช่สักหน่อย” เธอแลบลิ้นใส่ “แค่คิดว่าเผื่อพี่ธีร์จะยังไม่ออกจากคณะ จะได้เดินช้ากว่านี้อีกหน่อย”ธีร์แสร้งถอนลมหายใจอย่างเอือมๆ แต่ในใจกลับลอบยิ้ม หมั่นไส้ความเจ้าเล่ห์ของเธอชะมัด“ยังจะมายิ้มหน้าระรื่นอีก” เขาใช้กุญแจรถในมือตวัดจิ้มหน้าผากของเธอเบาๆ “ถ้าช้าเกินกว่านี้อีกนิด พี่อาจจะขับหนีกลับจริงๆก็ได้นะ”“โอ๊ย เจ็บนะ!” ข้าวหอมยู่หน้า ถูหน้าผากตัวเองป้อยๆ ก่อนจะทำหน้ามุ่ยใส่เขา “ข้าวหอมว่าแล้วเชียว นี่พี่ธีร์แอบซ้อมบท ‘ขับรถกลับบ้านคนเดียว’ ไว้ตั้งแต่เมื่อกี้ใช่ไหม”ธีร์หัวเราะเบาๆ “ไม่ซ้อมหรอก พี่เล่นสดได้”“ใจร้าย! ถ้าข้
Read more
ใต้เปลือกของ ‘พี่ชายที่แสนดี’
ในขณะที่เธอกดลบทีละเบอร์ ความคิดของข้าวหอมก็ว้าวุ่นไปหมด เขาหวงเราหรือเปล่านะ? ความคิดนั้นผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะพยายามไล่ความคิดนั้นออกไป แต่ใจของเธอกลับเต้นแรงไม่หยุด ราวกับเสียงหัวใจมันดังพอที่จะทำให้คนข้างๆได้ยินแต่ก็แค่คิดไปเองล่ะมั้ง... พี่ธีร์เขาคงเห็นเรายังเป็นเด็ก ถึงต้องทำตัวเหมือนพี่ชายขี้บ่นแบบนี้ ความคิดนั้นทำให้เธอเผลอถอนหายใจออกมา ความรู้สึกน้อยใจแทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว เขาไม่เคยมองเราเป็นผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ...ธีร์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนพูดขึ้นเสียงเรียบ แต่เจือด้วยความกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา “แล้วทำไมต้องถอนหายใจเพราะพี่ด้วยล่ะ? หรือเสียดายเบอร์พวกนั้น?”ข้าวหอมเม้มปากแน่น หันไปจ้องเขา “ใครเสียดายกัน! ข้าวหอมไม่ได้อยากคุยกับใครสักหน่อย แค่รู้สึกว่าพี่ธีร์ยุ่งเกินไปต่างหาก!”“อ้าว พี่อุตส่าห์ช่วยคัดกรองคนไม่ดีออกจากชีวิตตัวเล็ก ยังจะมาบ่นอีก” ธีร์พูดพร้อมหัวเราะในลำคอ“ใครขอให้ช่วยล่ะ!” ข้าวหอมอดโวยออกมาไม่ได้ ทั้งยังย่นจมูกใส่เขาธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ คลี่ยิ้มมุมปากด้วยท่าทีสบายๆ“เอาน่า พี่ก็แค่ทำหน้าที่พี่ชายที่ดี เด็กกะโปโลแบบตัวเล็ก ยังเร็วไปจะคิดมีแฟน
Read more
หรือว่าอิจฉา?
เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากห้องนั่งเล่น ทำให้ธีร์ชะงักก่อนจะหันไปมอง แล้วก็ต้องเบ้ปากทันทีเมื่อเห็นภาพที่คุ้นตา พ่อกับแม่ของเขานั่งเบียดกันอยู่บนโซฟา หัวเราะกันเหมือนโลกนี้มีแค่สองคน "แม่จ๋า มานั่งตักพ่อหน่อยเร็ว~" "โอ๊ยพ่อ! ลูกยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้นะ!" แม่ตีแขนพ่อเบาๆ แต่ก็ยังยิ้มแก้มปริ "มองก็ช่างมันสิ ลูกมันต้องชินได้แล้ว เพราะพ่ออยากรักแม่ตลอดเวลา" พ่อพูดหน้าตาเฉย แถมยังโอบเอวแม่ไว้แน่น ทั้งยังหอมแก้มฟอดใหญ่เสียงดังจนแม่หัวเราะคิกคักเข้าไปอีก "โอ๊ยย พอเลยพ่อ!" ธีร์กลอกตาแทบจะทันทีที่ได้ยินพ่อพูดอะไรหวานๆ ใส่แม่ ทำไมจะต้องมาโชว์ความคลั่งรักต่อหน้าลูกชายกันด้วยเนี่ย! หมวยเขินจนหน้าแดง ยกมือทุบอกพ่อแก้เขิน แต่เจ้าตัวกลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังยักคิ้วอย่างภาคภูมิใจ “หึๆๆ ก็ช่วยไม่ได้นี่ คนมันคลั่งรัก” พูดจบก็หอมแก้มหมวยอีกฟอด ธีร์เบ้ปากพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตรงข้าม พูดเสียงเอือมสุดขีด “ให้ตายเถอะ ทำอย่างกับอยู่กันแค่สองคน” “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเอ็งล่ะ ไอ้ลูกชาย?” พ่อของธีร์หันขวับมามองเขา เอียงคอพลางยิ้มกวนๆ ก่อนจะเปรยขึ้นลอยๆ “แต่บางทีพ่อก็ส
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status