บทที่ 3

หน้าห้องน้ำ

ปึก!!

“โอ๊ะ!! ขอโทษค่ะ…นะ..นาวา”

ฉันเดินออกจากห้องน้ำหลังจากที่ทำธุระเสร็จก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งเขาคนนั้นก็คือนาวาค่ะเขามายืนทำบ้าอะไรตรงนี้กันล่ะเนี่ย

“ไง นึกว่าจะไม่รู้จักกันซะแล้ว”

อยู่ๆ หมอนั้นก็ถามประโยคนี้กับฉันเป็นบ้าอะไรของเขาคะ

“พูดอะไรของนายแล้วมายืนขวางหน้าห้องน้ำหญิงทำไม”

“มายืนรอเธอ”

“ห่ะ!! รอฉัน”

“เฮ้ย!! นาวานายจะลากฉันไปไหนปล่อยนะ”

งงเข้าไปใหญ่ค่ะฉันไปไม่ถูกเลยทีนี้ที่อยู่ๆ นาวามาบอกว่ายืนรอฉัน แล้วก็ยืนรอหน้าห้องน้ำหญิงแถมตอนนี้ก็ลากแขนฉันมาคุยตรงซอกเล็กๆ ลับตาคนข้างห้องน้ำไปอีก

“ทำไมไม่คุยกับฉัน!”

“ห่ะ!! นี่นายมาดักรอฉันเพราะจะถามแค่นี้เนี่ยนะ”

งงหนักเข้าไปอีกค่ะทีนี้ บ้าไปแล้วเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ แค่ฉันไม่ทักทายเขาแค่นี้ถึงกับต้องมายืนดักรอฉันหน้าห้องน้ำเลยเหรอคะ

“เธอจงใจอยู่ห่างฉัน”

ไปกันใหญ่แล้วสงสัยนาวาจะไม่สบายนะคะดูเขาพูดออกมาแต่ละคำทำอย่างกะเขาสนใจฉันมากงั้นแหละ อย่านะอย่ามาทำให้ฉันหวั่นไหวเชียวนะ

แปะ!!

“ตัวก็ไม่ร้อนนะ”

ฉันยกมือขึ้นแตะหน้าผากนาวาทันทีหมอนี่ต้องเป็นไข้ไม่สบายแน่ๆ ถึงได้มาทำท่าทางแปลกๆ กับฉันแบบนี้

“ทำอะไรของเธอ”

“ก็แตะหน้าผากนายดูไงว่ามีไข้ไม่สบายรึเปล่าอาการนายแปลกๆ นะอยู่ๆ มาถามอะไรฉันแบบนี้”

“ฉันสบายดีแต่…”

“แต่อะไร”

ฉันถามเขากลับไปทันทีที่เขาพูดแบบนี้สบายดีแต่..แต่อะไรคะเห็นๆ อยู่ว่าเขาไม่ปกติ

“แต่ไม่ค่อยสบายใจ”

นาวาตอบฉันพร้อมกับมองหน้าฉันนิ่งๆ แล้วอาการไม่สบายใจของเขามันเกี่ยวอะไรกับฉันกันล่ะ

“แล้วนายมาบอกฉันทำไมเล่า”

“ที่ฉันไม่สบายใจก็เพราะเธอ”

“ฉะ…ฉันเนี่ยนะ”

ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองทันทีเมื่อได้ยินคำตอบของเขาฉันไปทำอะไรให้เขาไม่สบายใจตอนไหนคะ

“ใช่!! เธอนั่นแหละที่ทำให้ฉันไม่สบายใจ”

“เรื่อง! ฉันไปทำให้นายไม่สบายใจเรื่องอะไรมิทราบ”

ฉันถามเขาออกไปหรือว่าจะเป็นเรื่องที่ฉันไปสารภาพรักกับเขาตอนนั้นมันทำให้เขาไม่สบายใจ กลัวฉันจะตัดใจไม่ได้แล้วไปวุ่นวายกับเขาล่ะสิท่า

“เธอยังชอบฉันอยู่ไหม”

นั่นไง! เพราะเรื่องนี้จริง ๆ ด้วยที่ทำให้เขาไม่สบายใจไม่น่าเลยยัยมีนไม่น่าไปสารภาพกับเขาเลยจะเสียเพื่อนก็คราวนี้ไหมล่ะ

“นายไม่สบายใจเรื่องนี้เองเหรอ”

“ใช่! ฉันไม่สบายใจที่เธอเป็นแบบนี้ฉันเลยอยากรู้ว่าเธอยังชอบฉันอยู่รึเปล่า”

จุกไปเลยไหมล่ะมินตราเขาไม่สบายใจเพราะเธอไปพูดบ้าๆ แบบนั้นแท้ๆ

“ถ้าเป็นเรื่องนี้นายเลิกกังวลได้เลยเพราะฉันกำลังจะตัดใจจากนาย”

“ตัดใจ”

ผมถามมีนกลับไปทันทีที่เธอบอกว่ากำลังจะตัดใจจากผมได้ไงวะอยู่ๆ จะมาตัดใจไม่ชอบผมแล้วผมไม่ยอมหรอก

“ใช่ ก็ที่ฉันพยายามไม่เข้าใกล้นายไม่คุยกับนายก็เพราะว่าฉันกำลังจะตัดใจ”

“ทำไม!!”

ผมถามออกไปอีกครั้งด้วยความรู้สึกใจหายเหมือนกับว่าผมกำลังจะเสียอะไรไปยิ่งเห็นสายตาที่ดูมุ่งมั่นว่าจะตัดใจจากผมของมีนมันยิ่งทำให้ใจผมกระตุกแรงขึ้น

“ก็นายบอกเองว่าไม่ได้รู้สึกแบบนี้กับฉัน ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันไปบอกว่าชอบนายฉันก็ต้องตัดใจใช่ปะล่ะ”

"งั้นแสดงว่าตอนนี้เธอก็ยังชอบฉันอยู่"

ผมถามมีนออกไปเชิงเข้าข้างตัวเองว่าที่มีนจะตัดใจเพราะถูกปฏิเสธเหมือนมีนกำลังพยายามจะตัดใจก็แสดงว่าตอนนี้เธอยังชอบผมอยู่ ผมพูดแล้วขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วมองมีนด้วยสายตาที่สาวๆ ต้องสยบมันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผมถ้าได้มองใครแบบนี้รับรองผู้หญิงที่ถูกมองต้องหวั่นไหว

ตึกตัก ตึกตัก

หึ!! ได้ผลเสียงหัวใจมีนเต้นแรงจนดังมาถึงหูผมแถมแก้มเธอก็ขึ้นสีแดงระเรื่อดูๆ ไปโคตรน่ารักเลยว่ะ

"นะ..นาวาฉันว่านายถอยออกไปหน่อยดีไหม"

มีนถึงกับพูดจาติดๆ ขัดๆ เมื่อผมเข้าไปใกล้เธอผมรู้ว่าเธอกำลังหวั่นไหวและใจเต้นแรงกับผม

"ทำไมล่ะ! กลัวอดใจไม่ไหวเหรอที่เห็นฉันใกล้ๆ"

"ทะลึ่ง!! อย่ามาคิดอะไรบ้าๆ กับฉันนะ"

มีนโวยใส่ผมทันทีที่ได้ยินผมพูดจาแบบนี้กับเธอแต่ผมยังไม่ได้พูดเชิงคิดทะลึ่งอะไรกับเธอเลยนะหรือว่ามีนกำลังคิดแบบนั้นกับผมอยู่วะ

"อะไร! คิดอะไร ฉันยังไม่ได้คิดอะไรไปไกลขนาดนั้นเธอนั่นแหละที่คิดทะลึ่ง"

เปาะ!!

"โอ้ย!! มาดีดหน้าผากฉันทำไมเนี่ย"

พูดจบผมก็ดีดหน้าผากมีนเบาๆ พร้อมกับแสยะยิ้มใส่เธอมีนแสร้งทำเป็นโวยผมออกมาแต่จริงๆ ผมรู้ว่าเธอกำลังเขินผมอยู่ต่างหากเลยทำโมโหกลบเกลื่อนว่าแล้วผมต้องขยี้เธออีกสักหน่อยเวลามีนโมโหมันน่ารักน่าแกล้งดี

"เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะมีน"

"ตะ..ตอบอะไรอีกล่ะ"

"ฉันถามว่าตอนนี้เธอยังชอบฉันอยู่ใช่ไหม"

“....”

เงียบค่ะไม่ตอบจ้างให้ฉันก็ไม่ตอบ

"ตอบ!!"

ทำไมต้องทำเสียงดุใส่ฉันด้วยเนี่ยฉันตกใจนะ

"อือ!"

ตอบก็ได้วะ

"อืออะไร!"

โว้ย!! จะเอาอะไรอีกอือก็อือก็คือชอบไงยังจะมาคาดคั้นอะไรฉันอีก

"ก็อือไง"

"ตอบดีๆ ถ้าไม่ตอบดีๆ ฉันจะง้างปากเธอด้วยปากของฉัน"

นาวาพูดแล้วขยับเข้ามาใกล้ๆ ฉันแถมยังก้มหน้าลงมาอีกไม่ได้นะเขาจะจูบฉันที่นี่ไม่ได้จูบแรกของฉันต้องไม่ใช่กำแพงข้างห้องน้ำสิ

"ตกลงจะให้ฉันง้างปาก"

"มะ..ไม่ต้องฉันตอบเอง"

พูดจบนาวายักคิ้วให้ฉันเชิงบอกให้รีบตอบ

"ชอบ"

"อะไรนะไม่ได้ยิน"

โอ้ย!! พูดเฉยๆ ก็ได้ไม่ต้องยื่นหน้ามาใกล้ได้ไหม

"ชอบฉันชอบนายอยู่พอใจรึยัง"

หึ!! จบกันพูดไปแล้วฉันบอกว่าชอบเขาไปอีกแล้ว

"หึ!! ก็แค่นี้"

พอได้ยินคำตอบของมีนใจผมก็เบ่งบานขึ้นมาทันทีผมทำได้แค่แอบยิ้มมุมปากเพื่อรักษาฟอร์มแต่ในใจแม่งโคตรดีใจไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกดีใจขนาดนี้เหมือนกัน

"นายมาถามแค่นี้ใช่ไหมมันจะได้เวลาขึ้นเรียนแล้ว"

"ยัง!! ฉันยังถามไม่จบ"

"อะไรอีกล่ะ!!"

ดูท่ามีนเริ่มหงุดหงิดกับผมแล้วครับแต่ยังไงผมก็ต้องถามต่อเพราะเรื่องที่ผมคาใจมันยังมีแล้วมันก็สำคัญซะด้วย

"ไอ้รุ่นพี่ที่เรียนแพทย์นั่นมันจีบเธอเหรอ"

"นายหมายถึงพี่เชนเหรอ"

"มันมีนักเรียนแพทย์มาจีบเธอนอกจากหมอนั่นอีกรึไง"

"แล้วนายมาโมโหใส่ฉันทำไมเนี่ย"

เออว่ะ!! แล้วทำไมผมต้องโมโหขนาดนี้ด้วยวะ

"รีบตอบมาไอ้เชนอะไรนั่นแหละมันจีบเธอเหรอ"

"ใครจะมาจีบฉันชอบฉันมันเกี่ยวอะไรกับนาย"

"เกี่ยวสิ!! "

ปากไวอีกแล้วไหมล่ะมึงนาวาแล้วมึงไปเกี่ยวอะไรกับเขาวะไม่รู้ล่ะยังไงมีนก็ชอบผมอยู่เพราะฉะนั้นใครก็ห้ามมาจีบ

"เกี่ยวยังไง"

มีนทำหน้างงๆ ถามผมออกมาเอาวะถึงขั้นนี้แล้วรู้สึกยังไงก็ตอบแม่งไปละกัน

"ก็เธอชอบฉันอยู่เพราะฉะนั้นเธอห้ามมีคนมาจีบแล้วก็ห้ามสนใจคนอื่นนอกจากฉันเพราะตั้งแต่นี้ไปฉันจะไม่ยอมให้ผู้ชายหน้าไหนเข้าใกล้เธอ"

"อะไรของนายทำแบบนี้เพื่อเป็นบ้าปะเนี่ย"

"เพราะเธอเป็นของของฉันคนเดียว"