บทที่ 8 เลี้ยงต้อนรับ

บทที่ 8

เลี้ยงต้อนรับ

หลังเลิกกิจกรรม

ทัชชาเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นไม้ด้วยความอ่อนล้า เธอฟังหน้าลงกับกระเป๋าพร้อมถอนหายใจเบาๆ

“น้องทัชชาใช่ปะ”

“ค่ะ ทัชชาค่ะ พี่คือ…”

“หวัดดี พี่กรีนเอง”

“สวัสดีค่ะพี่กรีน ขอโทษที่ไม่ได้ไปขอลานเซ็รแล้วก็ไม่ได้ไปแนะนำตัวนะคะ”

“ไม่เป็นไรๆ คิมมันบอกพี่แล้ว” เสียงพี่กรีนฟังดูสบายๆ แต่แววตาอบอุ่นจนทัชชารู้สึกคลายเกร็งไปได้ครึ่งหนึ่ง “นั่งพักนานหรือยัง พี่กับพวกนั้นกำลังจะไปร้านที่จองกันไว้ พอดีเห็นน้องชาอยู่คนเดียวเลยแวะมารับ”

“อ๋อค่ะ พอดีชากำลังคิดอยู่เหมือนกัน ว่าจะไปยังไงดี”

“งั้นดีเลย ไปกับพี่สิ เดี๋ยวพาไปเจอพี่ๆ ด้วย จะได้รู้จักไว้”

พี่กรีนพูดจบก็ยิ้มกว้าง พลางเอื้อมมือมาหยิบกระเป๋าจากม้านั่งไปถือให้ ท่าทีใจดีแบบนั้นทำให้ทัชชาอดยิ้มบางๆ ไม่ได้ เธอลุกขึ้นเดินตามพี่กรีนไปช้าๆ ขณะลมเย็นพัดผ่านใบไม้เหนือหัว พี่กรีนขับรถมากับเพื่อน หลังจากส่งเพื่อนเสร็จก็พาทัชชาไปร้านอาหาร

ระหว่างทาง ทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อย กระทั่งพี่กรีนพูดถึงชื่อหนึ่งที่ทำให้ทัชชาเผลอเงยหน้าขึ้นมอง

“เรารู้จักพี่ไทเกอร์แล้วใช่ไหม?”

“ค่ะ พอได้ทำความรู้จักไปบ้างแล้วค่ะ”

“ดีเลยๆ ปกติพี่เสือไม่ค่อยโผล่มาคณะหรอก” เธอพูดยิ้มๆ ก่อนจะหันมาทางทัชชา “อย่าเพิ่งงงนะว่าทำไมพี่เรียกพี่ไทเกอร์แบบนั้น พี่กับมันสนิทกันน่ะ”

“ค่ะ แล้ว…พี่ไทเกอร์เป็นคนยังไงเหรอคะ?”

“อารมณ์ดีนะ แต่ถ้าเอาจริงขึ้นมาล่ะก็น่ากลัวเลยแหละ เห็นยิ้มๆ แบบนั้น พอจริงจังขึ้นมาไม่มีใครกล้าหือหรอก”

“ค่ะ…”

“แต่ไม่ต้องห่วงหรอก พี่เสือมันใจดีกับสายรหัสเสมอ”

“อ๋อ…ค่ะ ท่าทางจะใจดีมากเลยนะคะ”

“หึๆ แต่จะได้เจอไม่บ่อยหรอก เข้ามหา'ลัยบ้าง ไม่เข้าบ้าง พวกปีโตกำลังวุ่นเรื่องงานส่งอาจารย์ อีกอย่างพี่เสือก็ออกไปทำงานข้างนอกด้วย เจอกันแต่ละทีก็นานๆ ครั้งอะน้องชา”

ทัชชายิ้มบางๆ พลางพยักหน้า ก่อนจะถามอย่างเกรงใจ

“แล้ว…พี่ไทเกอร์มีแฟนหรือยังคะ?”

“อุ๊ย! พี่กำลังจะพูดถึงพอดีเลย”

“…” ทัชชากะพริบตาปริบๆ มองรุ่นพี่สาวตรงหน้า

“มันยังไม่มีแฟนหรอก แต่สาวๆ เยอะนะ ไม่ใช่แฟนแต่เป็นแนวแฟนคลับน่ะ ยิ่งเวลาพวกมันรวมตัวกันครบสามคนเมื่อไร สาวๆ คณะเรากรี๊ดกันลั่นเลยล่ะ”

“สามคน…อ๋อ สามเทพเจ้าน่ะเหรอคะ?”

“ใช่เลย!”

“แล้วทำไมถึงเรียกว่าสามเทพเจ้าคะ?”

“ก็เพราะหน้ามันระดับฟ้าประทานไง มีพี่เสือ พี่ซาน แล้วก็พี่ไต้ฝุ่น สามคนนี้คือที่สุดของวิศวะโยธาเราเลย”

“พี่ไทเกอร์กับพี่ซาน ชาเจอแล้วค่ะ เหลือพี่ไต้ฝุ่นที่ยังไม่เห็นหน้าเลย”

“เดี๋ยวก็ได้เจอ เห็นพี่เสือชวนพี่ซานกับพี่ไต้ฝุ่นไปกินเหล้าด้วยนี่แหละ”

“ค่ะ”

ไม่นาน ทั้งคู่ก็มาถึงหน้าร้านอาหารไม่ไกลจากมหา’ลัย บรรยากาศภายในดูอบอุ่น มีเสียงหัวเราะของนักศึกษากลุ่มหนึ่งดังลอดออกมาจากในร้าน พี่กรีนผลักประตูเข้าไปก่อน แล้วหันกลับมาส่งยิ้มให้ทัชชา

“มานี่สิ นั่งตรงนี้กับพี่”

ทัชชากวาดตามองรอบโต๊ะ เห็นทั้งชายหญิงหลายคน บางคนเธอเคยเห็นหน้าในงานเช้าๆ แต่ยังไม่กล้าทัก

“น้องทัชชาใช่ไหม นั่งเลยๆ”

“ขอบคุณค่ะ”

พี่กรีนดึงเก้าอี้ให้น้องนั่งข้างตัว ก่อนเรียกพนักงานมาสั่งอาหารเพิ่ม

“เมนูเด็ดของร้านนี้คือข้าวผัดน้ำพริกกะปิกับต้มยำทะเลนะ ต้องลองให้ได้”

ทัชชาพยักหน้ารับเบาๆ รู้สึกทั้งตื่นเต้นทั้งเกรงใจ แต่ในความอึดอัดกลับมีความรู้สึกอบอุ่นบางอย่าง เหมือนเธอกำลังค่อยๆ เปิดประตูเข้าสู่โลกของชีวิตมหา’ลัยอย่างแท้จริง

“แต่อย่าเพิ่งกินอิ่มนะ” พี่กรีนเอ่ยยิ้มๆ “เดี๋ยวเราต้องไปดื่มกันต่อ พี่ปีโตรอกันอยู่ร้านเหล้าแล้ว”

“จะ…ไปกินเหล้ากันอีกเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ เป็นธรรมเนียมของสายรหัสเราเลย แต่ถ้าดื่มไม่เก่งก็บอกได้นะ”

“อ๋อ…ค่ะ พอจะดื่มได้นิดหน่อยค่ะ”

“ดีเลย งั้นพี่สั่งอาหารก่อน เดี๋ยวพี่เสือโทรตาม เราต้องรีบไป”

หลายนาทีต่อมา ร้านเหล้า

ทัชชาเดินเข้ามาในร้าน มือกำสายกระเป๋าแน่น ขณะกวาดตามองหากลุ่มรุ่นพี่ พี่คิม พี่ซาน และ…ไทเกอร์

“เจ๊ ทางนี้ๆ” เสียงพี่คิมตะโกนเรียกจากโซนด้านในของร้าน

“โอเคๆ” พี่กรีนตอบรับ ก่อนจะเอื้อมมือมารั้งทัชชาให้เดินตามไปยังโต๊ะด้านใน

“หวัดดีค่ะ พี่ซาน พี่ฝุ่น” พี่กรีนยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่ ก่อนจะหันมาแนะนำเพื่อนใหม่ของตน “นี่น้องทัชชา ปีหนึ่ง สายรหัสกรีนเองค่ะ แล้วนี่ก็คิมกับพี่เสือ แนะนำน้องอีกที” เธอกระซิบบอกทัชชาเบาๆ ให้รู้จักกันอีกครั้ง

“อ๋อ! น้องคนนี้นี่เอง ที่ตอบคำถามถูกใจพี่วันนั้น” ซานพูดพลางหัวเราะเบาๆ

“สวัสดีค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะพี่ๆ” ทัชชายกมือไหว้อย่างสุภาพ แต่สายตากลับเผลอหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มซึ่งนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มือกอดอก ไทเกอร์

“สวัสดีครับ เราคงรู้จักพี่จากกรีนแล้วสินะ” ไต้ฝุ่นยิ้มทัก

“ค่ะ พี่กรีนบอกแล้ว”

“นั่งก่อนสิ เดี๋ยวพี่สั่งกับแกล้มให้” พี่กรีนพูดพลางรั้งตัวทัชชาให้นั่งลงข้างๆ ตัวเอง “น้องมันดื่มได้แค่นิดหน่อยนะพี่ๆ อย่าชนแก้วบ่อย เข้าใจ?”

“จ้า น้องกรีน” ซานยิ้มรับ ก่อนจะชงเหล้าใส่แก้วส่งให้ “นี่ครับ เหล้าฝาเดียว ผสมโซดา”

“ขอบคุณค่ะ” ทัชชารับแก้วอย่างเกรงใจ

“เฮ้ย มึงจะนั่งเงียบอีกนานไหม นี่หลานรหัสมึงนะเว้ย ชนแก้วหน่อยสิ!” ซานพูดพลางหัวเราะ

“ชนครับ” ไทเกอร์ยกแก้วขึ้นเล็กน้อย “ยินดีต้อนรับเข้าสายรหัสเรา”

ทัชชารีบยกแก้วของตัวเองขึ้นชนเบาๆ ก่อนจะยิ้มจางๆ ตอบกลับ

“หมดแก้วครับ น้องทัชชา” ซานพูดแหย่

“ค่ะ” เธอดื่มจนหมดแก้ว แล้วทำหน้าเหยเกน้อยๆ “เรียกชาเฉยๆ ก็ได้ค่ะพี่ซาน”

“อ๋อ ได้เลยน้องชา” เขาหัวเราะเบาๆ

“อาหารที่กรีนพาไปกิน อร่อยไหมครับ?” ไทเกอร์ถามขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าดูผ่อนคลายแต่แฝงแววบางอย่างที่อ่านยาก

“ก็อร่อยดีค่ะ”

“แล้วนี่ นึกยังไงถึงเลือกเรียนโยธาเหรอ?” ไต้ฝุ่นถามต่อ แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ ซานก็แทรกขึ้น

“มึงไม่ต้องถาม ดูคลิปนี้ดิ แล้วจะรู้ว่าทำไม” ซานหัวเราะในลำคอเบาๆ ขณะเปิดคลิปในโทรศัพท์ให้ไต้ฝุ่นดู เสียงพูดคุยหยอกล้อของรุ่นพี่ดังแทรกไปทั่วโต๊ะ ทว่าทัชชากลับรู้สึกเหมือนเสียงเหล่านั้นกำลังค่อยๆ ไกลออกไป

บรรยากาศในร้านสลัว เสียงดนตรีจากลำโพงกลบความเงียบระหว่างเธอกับคนตรงข้ามไม่ได้เลย ไทเกอร์ยังนั่งเอนหลังอย่างเดิม มือข้างหนึ่งถือแก้วเหล้าพลางหมุนก้อนน้ำแข็งในนั้นช้าๆ ดวงตาคมทอดมองมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน แต่กลับทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ

“เมาแล้วเหรอคะ?” เขาถามเสียงทุ้ม ริมฝีปากยกยิ้มบางแทบไม่เห็น

“ยังค่ะ…” ทัชชาตอบเสียงแผ่ว เธอก้มลงมองแก้วในมือ เหล้าในนั้นหมดไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ รู้แค่ว่าศีรษะเริ่มหนักนิดๆ และอุณหภูมิในร่างกายร้อนขึ้นจนหน้าเริ่มแดง

“แน่ใจ?” น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก แต่กลับแฝงแรงกดดันบางอย่างจนเธอเงยหน้าขึ้นสบตาโดยไม่ทันคิด

ดวงตาไทเกอร์นิ่งลึก เหมือนกำลังอ่านความคิดของเธอทุกถ้อยคำ ทัชชารีบหลบสายตาแล้วหัวเราะเบาๆ

“นิดหน่อยค่ะ พี่กรีนชงแรงไปนิด”

“โทษทีนะ นึกว่าน้องจะดื่มได้เยอะกว่านี้” กรีนพูดขำๆ พลางเทน้ำใส่แก้วให้ “เอาน้ำก่อน เดี๋ยวพี่เสือมันแกล้งอีก”

“พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย” ไทเกอร์เอ่ยนิ่งๆ แต่สายตาที่มองมาทำให้ทัชชารู้สึกเหมือนมีแรงบางอย่างรัดรอบอกแน่น

เธอพยายามหัวเราะกลบความประหม่า แต่ยิ่งทำก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองกำลังวางตัวไม่ถูก มือเย็นเฉียบ ทั้งที่ภายในกลับร้อนระอุ

พี่คิมกับพี่ซาน พี่ไต้ฝุ่นยังคุยเล่นกันไม่หยุด เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นช่วงๆ ทว่าระหว่างเธอกับไทเกอร์กลับเหมือนมีพื้นที่บางอย่างที่ไม่มีใครกล้าเหยียบเข้าไป

“อย่ามองแบบนั้นสิคะ” เสียงของทัชชาเบาแทบเป็นกระซิบ เธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดออกไป แต่แอลกอฮอล์ทำให้กล้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“แบบไหน” เขายังคงมองอยู่แบบนั้น แววตาคมสงบแต่หนักแน่นจนหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอีก

“แบบ…นั้นแหละ” เธอก้มหน้าหลบ แก้มร้อนวูบ รู้ตัวอีกทีมือก็กำชายกระโปรงแน่น

“หึ…” เขาหัวเราะในลำคอ “งั้นพี่จะพยายามไม่มองก็แล้วกันค่ะ แต่หลานรหัสน่ารักขนาดนี้ พี่อดใจไม่มองไม่ได้เลย”

แต่ถ้อยคำนั้นไม่ช่วยให้เธอสบายใจขึ้นเลย เพราะแม้เขาจะพูดอย่างนั้น ดวงตาคมคู่นั้นก็ยังไม่ละไปจากเธอสักวินาทีเดียว