บทที่ 9 พี่จำได้

บทที่ 9

พี่จำได้

“พี่เสือก็อย่าไปแกล้งน้องมันดิ เดี๋ยวน้องก็งอแงอยากกลับบ้านหรอก” กรีนพูดแทรกขึ้นท่ามกลางความกดดัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ

“โอเค พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้”

“นั่นไง เห็นไหมว่าไอ้พี่เสือมันชอบแกล้ง ตอนพี่เป็นน้องรหัสมันนะ พามาเลี้ยงต้อนรับก็แกล้งพี่แบบนี้”

“ดีๆ ไอ้กรีน เอาใหญ่นะเรา” ไทเกอร์ตำหนิน้องรหัสตัวเองอย่างขำๆ “แต่พี่ไม่ใจร้ายนะคะ น้องทัชชาวางใจได้”

“ค่ะ”

เสียงหัวเราะของรุ่นพี่รอบโต๊ะช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้บ้าง ทว่าทัชชากลับรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของไทเกอร์ยังไม่จางไปจริงๆ เขายังคงมองเธออยู่เป็นระยะ เหมือนจะจับสังเกตทุกอาการ ทั้งตอนที่เธอยกแก้วน้ำดื่ม ทั้งตอนที่หลุบตาหนี

พี่กรีนยังคงคุยกับพี่ๆ เสียงดังขรม ส่วนพี่ไต้ฝุ่นกับพี่ซานก็เริ่มแหย่กันเรื่องเก่าๆ ทำให้โต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ทัชชากลับเริ่มรู้สึกว่าหัวตัวเองหนักขึ้นทุกที เสียงรอบข้างเหมือนห่างออกไปเป็นระยะๆ

“เป็นยังไงบ้างชา เมาหรือยัง” พี่กรีนถามพลางหันมามอง

“นิดหน่อยค่ะ…” เธอยิ้มจางๆ “แต่ยังไม่อยากกลับ”

“อู้ว… เด็กดีของพี่” คิมแซวขึ้นเสียงดัง

“นั่นน้องรหัสมึงไอ้คิม” ไทเกอร์พูดขึ้นเรียบๆ แต่แฝงด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังมากกว่าเล่น

คิมหัวเราะกลบเกลื่อน

“โธ่พี่เสือ ก็น้องมันน่ารัก จะไม่ให้พูดได้ยังไง”

ทัชชารีบหลบสายตาอีกครั้ง รู้สึกหน้าร้อนขึ้นกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเพราะเหล้าหรือเพราะคนตรงหน้า แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเขา

“น้องชา” เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อเธออีกครั้ง

เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่ทันคิด

“คะ?”

“กินกับแกล้มหน่อย เดี๋ยวเมาแย่” เขาผลักจานของกินเล่นมาตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มบางที่ดูไม่เย็นชาเท่าปกติ “พี่ไม่อยากให้กลับไปเวียนหัวทีหลัง”

“ขอบคุณค่ะ” เธอตอบเบาๆ ก่อนจะคีบของกินเข้าปากตามคำแนะนำ

“ดีมาก” เขาพูดเบาแทบไม่ถึงหู แต่เธอกลับได้ยินชัดเจน

ระหว่างนั้นพี่ๆ คนอื่นยังคงพูดคุยสนุกสนาน เสียงเพลงในร้านดังกลบทุกอย่าง แต่สำหรับทัชชาแล้ว เวลาราวกับหยุดหมุนอยู่ตรงช่วงที่ไทเกอร์เอนตัวพิงเก้าอี้ ดวงตาคมทอดมองเธอเงียบๆ อีกครั้ง นิ่ง ลึก และแฝงความหมายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา

เธอหันหน้าหนี สูดหายใจเข้าลึก พยายามไม่คิดอะไร แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ

เสียงหัวเราะและกลิ่นแอลกอฮอล์เริ่มอบอวลไปทั่วโต๊ะ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว แก้วเหล้าที่เคยเต็มกลับพร่องลงเรื่อยๆ จนก้อนน้ำแข็งในเหยือกละลายเกือบหมด

ทัชชานั่งยิ้มตาหยี แก้มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เธอยังพยายามคีบกับแกล้มเข้าปากเป็นระยะ แต่ก็หัวเราะง่ายขึ้นกว่าตอนแรกทุกที

“เอ้าๆ เห็นน้องชาเริ่มคอแข็งแล้วนะ” ซานพูดพลางหัวเราะ “งั้นพี่ว่าพี่ควรเล่าเรื่องของพี่เสือให้ฟังหน่อยละมั้ง จะได้รู้จักปู่รหัสตัวเองมากขึ้น”

“เฮ้ย อย่าเลยซาน” ไทเกอร์พูดเสียงขรึม แต่แววตาเริ่มขำ “ไม่จำเป็นต้องใส่ไฟกูขนาดนั้นก็ได้”

“ใส่ไฟอะไรกัน กูพูดแต่เรื่องจริง” ซานหันมายักคิ้วให้ทัชชา “น้องชารู้ไหม สมัยพี่เสืออยู่ปีสามนะ เป็นขวัญใจสาวทั้งคณะเลย เดินผ่านทีไหนเสียงกรี๊ดสนั่นราวกับไอดอลเกาหลี”

“จริงเหรอคะ” ทัชชาเผลอถามออกไป พร้อมรอยยิ้มขำๆ

“จริงสิ” คิมรีบเสริม “ตอนนั้นมีเด็กปีหนึ่งมารอหน้าห้องทุกวัน แอบเอาขนมมาฝาก แต่พี่เสือเขา…” เขาชี้ไปทางไทเกอร์ “เฉยมาก! ทำหน้านิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่หนุ่มวิศวะอิจฉากันทั้งคณะ”

“ก็ไม่ได้อยากให้ใครมองว่าสำออย” ไทเกอร์ตอบเรียบๆ ยกแก้วขึ้นจิบเบาๆ

“สำออยอะไรเล่า! นั่นเขาเรียกว่าคนหล่อเล่นตัว” ซานพูดพลางหัวเราะเสียงดัง “แล้วรู้ไหม ทำไมถึงเรียกไอ้เสือ”

“เพราะชื่อเล่นไงคะ” ทัชชาตอบเบาๆ

“ไม่ใช่แค่นั้น!” ซานชี้นิ้วขึ้นยกใหญ่ “เพราะมันนิ่งๆ เหมือนเสือรอเหยื่อยังไงล่ะ พอได้จังหวะก็พุ่งทันที ไม่มีพลาด!”

“ไอ้ซาน…” ไทเกอร์พูดลากเสียงต่ำ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับผุดขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

“โอ๊ยๆ กูพูดเล่นน่า! จะทำหน้าน่ากลัวใส่กูทำไม” ซานหัวเราะพลางยกมือบังหน้า “แต่เอาจริงๆ นะน้องชา ถ้าไอ้เสือมันมองใครนานๆ ล่ะก็ ระวังไว้เถอะ”

คำพูดนั้นทำให้ทัชชาชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ

“แหย่กันเก่งจริงๆ เลยนะพี่ๆ”

“ก็พี่พูดตามจริง” ซานยังไม่ยอมวาง “ตอนนี้ดูสิ มันก็มองน้องอยู่เนี่ย เห็นไหม”

“พอเลยไอ้สัด” ไทเกอร์พูดเรียบ แต่เสียงต่ำลงกว่าปกติเล็กน้อย ขณะยกแก้วขึ้นกระดกอีกอึก

“หึๆ เออๆ ไม่แซวแล้วๆ” ซานยกมือยอมแพ้ แต่ก็ยังหัวเราะไม่หยุด

พี่กรีนที่นั่งฟังเงียบๆ ถึงกับส่ายหัว

“พวกพี่นี่เหมือนเด็กกันจริงๆ” ก่อนหันมาหาทัชชา “อย่าไปเชื่อเลยนะน้องชา พวกนี้ชอบขี้เล่นแหย่กันเป็นนิสัย”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ทัชชายิ้มบาง แต่ใจกลับเต้นแรงอย่างประหลาด โดยเฉพาะเมื่อเธอเผลอเหลือบตาไปสบกับสายตาไทเกอร์ที่ยังคงมองมาอย่างนิ่งลึกเหมือนเดิม

เธอรีบหลุบตาลง ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าแค่เหล้าไม่กี่แก้ว ไม่น่าทำให้เธอร้อนขนาดนี้เลย

“ชาขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ เดี๋ยวมา”

“ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหนน้องชา” พี่กรีนทำท่าจะลุกขึ้น แต่ทัชชากลับปฏิเสธ

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวชามา ไปแป๊บเดียว” พูดจบเธอก็เดินออกไปจากโต๊ะ อีกอีกไม่นานไทเกอร์ก็ลุกขึ้น

“ไปไหนวะ?” ไต้ฝุ่นเอ่ยถาม

“ไปเยี่ยว ฝากไหม?”

“เออ ฝากด้วย”

“อืม” เขาครางรับในลำคอ แล้วเดินออกมา ทว่าไต้ฝุ่นกลับลุกเดินตามมากอดคอเขาไว้แน่น

“ไอ้ห่า รอหน่อยก็ไม่ได้”

“มึงหายหัวไปไหนมาไอ้ฝุ่น กูจะถามหลายทีละแต่ไม่มีโอกาสถาม ไอ้ซานแม่งก็พูดมาก”

“เออน่า กูมีธุระนิดหน่อย”

“ธุระส้นตีนไร ไม่ใช่ไปนอนกกกับเด็กนะ”

“มึงก็รู้จักกูดีเกิน แล้วมึงอะ กูเห็นมองน้องชาตาไม่กะพริบเลย อย่านะมึง นั่นหลานรหัส”

“เสือกรู้ดีกว่ากูไอ้ห่า หลบเลยกูจะเยี่ยว”

“เออๆ”

ต่างคนต่างไปทำธุระส่วนตัว ไต้ฝุ่นเสร็จก่อนจึงออกมารอข้างนอก

“กูไปรอที่โต๊ะนะ”

“เออ เสร็จแล้วเดี๋ยวตามไป” ไทเกอร์ตอบกับ เมื่อเสร็จแล้วเขาก็เดินออกมา ก่อนหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ สายตาพลันมองเห็นทัชชาที่ยืนล้างมือและเอาน้ำลูบหน้าตัวเองอยู่ จึงเดินเข้าไปหา “ไหวไหม”

“พี่ไทเกอร์”

“ไหวไหมคะ จะกลับก่อนไหม?”

“ไหว เอ่อ…พี่จำชาได้ใช่ไหม”

“หึหึ พี่จำได้”