MasukShare
บทที่ 7 ไม่นึกไม่ฝัน
Terakhir Diperbarui:
2026-01-06 13:33:22บทที่ 7
ไม่นึกไม่ฝัน
หลายนาทีต่อมา
ไทเกอร์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมสีเทา ผมเขายังเปียกชื้น หยดน้ำเกาะพราวตามลอนผมดำขลับของไทเกอร์ กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆ ลอยคลุ้งในอากาศผสมกลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้เป็นประจำ กลิ่นสะอาดแต่แฝงด้วยความอบอุ่นและเย้ายวน
เขาใช้มือเสยผมขึ้นลวกๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังเตียงที่ทัชชายังคงนั่งนิ่งอยู่ ร่างบางมองเขาโดยไม่รู้ตัวว่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“มองพี่แบบนั้น…อยากให้พี่ทำอะไรหรือเปล่า”
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา แต่กลับทำให้หัวใจของทัชชาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ
แสงไฟในห้องนุ่มนวลสะท้อนกับหยดน้ำที่ไหลจากปลายเส้นผมของไทเกอร์ไล่ลงมาตามลำคอจนถึงอกแกร่งที่แย้มพ้นชุดคลุม ราวกับภาพตรงหน้าถูกออกแบบมาให้ดึงดูดโดยเฉพาะ
ทัชชาเผลอก้มหน้าหลบสายตา แต่ก็ถูกไทเกอร์โน้มตัวลงจนปลายจมูกเฉียดแก้ม
“เขินเหรอ” เขายิ้มบาง เสียงหัวเราะในลำคอดังแผ่ว “น่ารักดีนะเวลาทำหน้าแบบนี้”
เธอไม่ตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่ดังสลับกันในความเงียบแสนเย็นชานั้น ก่อนที่ปลายนิ้วของไทเกอร์จะเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมข้างแก้มเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยนแต่แฝงแรงดึงดูดที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“ชาอาบน้ำได้ใช่ไหม”
“ได้สิ อาบเองได้…หรืออยากให้พี่ช่วย?”
“อาบได้ค่ะ”
“แน่ใจ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงฟังดูเหมือนแหย่แต่แฝงความห่วงใย
ทัชชาพยักหน้ารับเบาๆ แล้วค่อยๆ ลุกจากเตียง ทว่าเพียงเท้าแตะพื้น เรี่ยวแรงกลับหายวับไปในชั่วขณะ ร่างบางทรุดฮวบลงโดยไม่ทันตั้งตัว
“ไหวแน่นะ?”
เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมแรงประคองมั่นคง ฝ่ามือหนาคว้ารับแขนเธอไว้แน่น พยุงให้ยืนขึ้นอย่างระมัดระวัง “ขาอ่อนขนาดนี้ จะยืนอาบน้ำไหวจริงเหรอ”
“ไหวค่ะ…เมื่อกี้ชาแค่ไม่ทันตั้งตัวเฉยๆ” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามฝืนยิ้มบาง
“งั้นพี่รออยู่ข้างนอกนะ”
“ค่ะ”
ทัชชาเดินเข้าห้องน้ำไปช้าๆ มือยันขอบเคาน์เตอร์ไว้แน่น พลางสูดลมหายใจลึก ก่อนจะเงยหน้ามองเงาตัวเองในกระจก แววตาในนั้นสั่นระริก มือเรียวเลื่อนไปลูบรอยบางบนหน้าอกอย่างแผ่วเบา แล้วเผลอซีดปากเมื่อความแสบแล่นวาบตรงกลางกาย
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมสีเทาเช่นเดียวกับไทเกอร์ เส้นผมยังเปียกชื้นแนบกรอบหน้า
สายตากวาดมองหากองเสื้อผ้าที่ควรจะกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ทว่ากลับต้องชะงัก เมื่อเห็นเสื้อผ้าทุกชิ้นถูกพับวางไว้อย่างเรียบร้อยบนโซฟาริมหน้าต่าง
เธอหยิบขึ้นมาสวมใส่ เมื่อเสร็จแล้วก็เดินออกไปหาไทเกอร์
“เสร็จแล้วเหรอคะ”
“ค่ะ”
“งั้นไปกัน เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไหนว่าวันไนท์สแตนด์ไงคะ ยังไม่ทันข้ามคืนเลย”
ไทเกอร์หยุดเดินแล้วหันกลับมามองหญิงสาว มุมปากยกยิ้มบางๆ แล้วเดินกลับมาหาเธอ
“ถ้าค้างคืนด้วยกัน ห้องพี่ก็กลายเป็นม่านรูดสิ”
“ก็ไม่เห็นต่างกันนี่คะ พี่ทำแล้วก็พากลับ”
“หึหึ หรือเราอยากค้างกับพี่ที่ห้อง?”
“เอ่อ…กลับห้องดีกว่าค่ะ ชาเกรงใจ” เธอก้มลงหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล่องบ่า
ไทเกอร์มองกระเป๋าทานตะวันแล้วขำเบาๆ
“น่ารักดีนะคะ เข้ากับน้องชาเลย”
ทัชชาก้มมองกระเป๋าตัวเอง แล้วเดินตามหลังไทเกอร์ออกไปจากห้อง และตั้งแต่วันนั้นทัชชาก็ไม่ได้ติดต่อกับเขา กระทั่งมาเจอกันในฐานะปู่รหัสกับหลานรหัส
ปัจจุบัน
ทัชชากะพริบตาปริบๆ มองหน้าไทเกอร์ด้วยความอึ้งงัน
“น้องไม่ต้องกลัว พี่ไทเกอร์ของเราใจดี” เสียงพี่คิมพูดแทรกขึ้นมา
ทัชชาจึงหันมองเขาแล้วกะพริบตาถี่ ราวกับสมองยังประมวลผลไม่ทัน ชื่อที่พี่คิมเอ่ยเมื่อครู่ดังก้องในหู พี่ไทเกอร์…ของเรา?
ชายหนุ่มตรงหน้าคือคนเดียวกับที่เธอเพิ่งเจอ ไม่สิ มากกว่านั้น เขาคือคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้เจออีกในชีวิตจริงๆ เขาคือคนที่เธอวันไนท์สแตนด์ด้วย
หัวใจทัชชากระตุกวูบ ภาพคืนวันนั้นผุดขึ้นมาในห้วงความทรงจำอย่างห้ามไม่อยู่ แสงไฟสลัว กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆ เสียงทุ้มพร่าที่กระซิบข้างหู ‘มองพี่แบบนั้นากให้พี่ทำอะไรหรือเปล่า’
ราวกับร่างกายหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ความทรงจำกับความจริงซ้อนทับกันจนหายใจแทบไม่ทั่วท้อง
ทัชชาได้แต่ยืนนิ่ง มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เขาสวมเสื้อชอปคณะ ใบหน้ายิ้มละไมดูเป็นมิตรในแบบที่ใครเห็นก็คงคิดว่าเขาเป็นรุ่นพี่ใจดี
แต่สำหรับเธอ…ยิ้มนั้นกลับแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
“สวัสดีครับ น้องชื่ออะไรนะ?” ไทเกอร์เอ่ยถามเสียงนุ่ม ราวกับเพิ่งเจอกันครั้งแรก ดวงตาคมสบตาเธออย่างไม่หลบเลี่ยง แต่กลับมีบางอย่างแฝงอยู่ลึกๆ ที่อ่านไม่ออก
“เอ่อ…ทัชชาค่ะ” เธอตอบเสียงเบา หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
“อ๋อ ทัชชา…ชื่อน่ารักดีนะ” เขายิ้มบาง พลางยื่นมือมาทักอย่างสุภาพ
มือของเขาอุ่นเกินไปสำหรับคนแปลกหน้า และเย็นเยียบเกินไปสำหรับคนที่เคยรู้จักกันอย่างใกล้ชิด
พี่คิมหัวเราะเบาๆ
“นี่ปู่รหัสของน้องนะ จำไว้ให้ดี พี่ไทเกอร์น่ะ รุ่นใหญ่ของสาขาเราเลย”
คำว่าปู่รหัส ทำให้ทัชชาแทบกลั้นหายใจ ความรู้สึกตลกร้ายแล่นวูบผ่านอก ราวกับฟ้ากำลังเล่นตลกกับเธออย่างไรอย่างนั้น
เธออยากหลบสายตา อยากหนีออกจากตรงนั้น แต่ขากลับขยับไม่ออก
ในขณะที่อีกฝ่ายเพียงยิ้มนิ่ง มองเธอด้วยแววตาเรียบสงบ ราวกับคืนวันนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเลย
“ละ ลายเซ็น” เมื่อได้สติ เธอก็ยื่นสมุดให้เขา “รับหนูเป็นสายรหัสด้วยนะคะ”
“จะรับดีไหมน้า…แต่รับดีกว่า น้องน่ารัก” ไทเกอร์หยิบสมุดจากมือทัชชาไปเซ็นชื่อแล้วส่งคืนให้เธอ “พี่รับน้องเป็นสาวรหัสครับ พี่ไทเกอร์ปีสี่”
“สวัสดีค่ะ พี่ไทเกอร์”
“งั้นตอนเย็นเราก็พาน้องไปเลี้ยงดิพี่เสือ”
ทัชชาเงยหน้ามองรอยยิ้มของเขา พี่เสืองั้นเหรอ พี่คิมเรียกไทเกอร์ด้วยชื่ออีกแบบที่เธอไม่คุ้น
“เอาดิ น้อง…ทัชชาสะดวกใช่ไหม”
“เอ่อ…ค่ะ สะดวกค่ะ”
“โอเค งั้นเราเจอกันที่ร้านนะคะ คนสวย” ว่าจบก็หัรหลังเดินไปหาเพื่อนๆ โดยไม่หันมาสนใจทัชชาอีก เธอยืนนิ่ง มองตามเขาจนกระทั่งพี่คิมเดินมาสะกิดแขน
“ขอไลน์น้องหน่อยดิ เดี๋ยวพี่ส่งโลเคชันให้”
“อะ อ๋อ ค่ะๆ” ทัชชารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดไอดีไลน์ให้พี่คิม แลกไลน์กันเสร็จเธอก็รีบวิ่งกลับไปหาเพื่อนๆ
ระหว่างนั้น ทัชชาหยุดวิ่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูกล่องข้อความของไทเกอร์จากแอพหาคู่ บทสนทนาที่เคยคุยกันยังอยู่ดี แต่เขากลับเปลี่ยนโพรไฟล์เป็นภาพขาวดำ ซึ่งเป็นตัวเขาเองที่นั่งอยู่ขอบสระว่ายน้ำและกำลังยกแก้วไวน์จ่อริมฝีปาก
ทัชชาเลื่อนปลายนิ้วโป้งไปมาเบาๆ บนแป้นพิมพ์ อยากพิมพ์ข้อความส่งไปถามเขาตรงๆ แค่กลับถอดใจกดปิดจอมือถือแล้วรีบไปหาเพื่อน
Bab terbaru
BAD FWB เสือไม่กินเด็ก ตอนพิเศษ 2 จบ
ตอนพิเศษ 2 จบรถจอดสนิทตรงลานเล่นน้ำ เสียงเพลงสงกรานต์ดังคลอคลื่นผู้คนที่เดินสวนกันไปมา บรรยากาศคึกคักแต่ไม่วุ่นวายเกินไป แดดบ่ายสะท้อนหยดน้ำที่ลอยในอากาศเป็นประกายระยิบทัชชาเดินอยู่ข้างไทเกอร์ตลอด มือหนึ่งถือปืนฉีดน้ำ อีกมือเกาะแขนเขาไว้หลวมๆ เหมือนเผลอทำโดยไม่รู้ตัวไทเกอร์ก้มมองแล้วก็ยิ้ม เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ปล่อยให้เธอเกาะแบบนั้น ไม่นานนัก กลุ่มสาวสองสามคนเดินเข้ามาใกล้ หนึ่งในนั้นถือกระป๋องแป้งดินสอพอง ยิ้มสดใส“พี่คะ ขอปะแป้งหน่อยได้ไหมคะ” เสียงใสเอ่ยถาม พร้อมยื่นมือมาทางไทเกอร์ไทเกอร์ชะงักไปนิดเดียว ก่อนจะหันไปมองทัชชาโดยอัตโนมัติ ทัชชาเองก็หยุดเดินทันที เธอไม่ได้ทำหน้าดุ ไม่ได้พูดแรง แค่ขยับเข้าไปยืนใกล้เขามากขึ้นอีกนิด แล้วเอียงศีรษะมองด้วยสายตานิ่งๆ“เอ่อ…” สาวคนนั้นเริ่มชะงักเมื่อเห็นท่าทีทัชชายกมือขึ้นแตะแก้มไทเกอร์เบาๆ เหมือนเช็กอะไรบางอย่าง ก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างสุภาพ“ขอโทษนะคะ วันนี้แก้มพี่เขามีเจ้าของแล้วค่ะ”คำพูดไม่ได้แข็ง แต่ชัดเจนพอจะทำให้คนฟังเข้าใจ ไทเกอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ พลางยกมือขึ้นโบกนิดๆ เป็นเชิงขอโทษ“โทษทีนะครับ”กลุ่มสาวหัวเราะเขินๆ ก่อนจะถอยออกไปอย่า
BAD FWB เสือไม่กินเด็ก ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1เทศกาลสงกรานต์ทัชชายืนมัดผมอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำคอนโดฯไทเกอร์ เธอมัดผมจุกสองข้างและติดทานตะวันดอกใหญ่ไว้บนหัว“จริงจังขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ไทเกอร์เดินมาหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ กอดอกและพิงกรอบประตูมองแฟนสาวอย่างยิ้มๆ“นานๆ ได้เล่นน้ำวันสงกรานต์ ขอนิดหนึ่งนะคะ” เธอหันมามองเขา ก่อนจะเดินเข้ามาจุ๊บริมฝีปากหนาเบาๆ “พี่ก็รีบแต่งตัวสิคะ เดี๋ยวพวกพี่ซานพี่กรีนรอนานนะ”“พี่จะใส่เสื้อฮาวายทับเสื้อกร้ามกับกางเกงขาสั้น โอเคไหม”ทัชชาหันกลับมามองเขาอีกครั้ง พอเห็นว่าไทเกอร์ยืนนิ่งรอคำตอบอยู่ เธอก็ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงก่อนจะยกมือแตะปกเสื้อฮาวายที่เขายังไม่ได้ใส่ด้วยสีหน้าเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง“ใส่ได้ค่ะ…หล่ออยู่แล้วนี่นา”เธอพูดเสียงเบา แต่ต่อให้พูดชมยังไง แววตากลับมีความกังวลบางอย่างซ่อนอยู่ไทเกอร์เลิกคิ้วขึ้นนิดๆ“ทำหน้าแบบนั้น ทำไมคะ หึง?”ทัชชาเชิดหน้าหน่อยๆ แล้วทำเป็นปัดผมตัวเอง“ไม่ได้หึงสักหน่อยค่ะ แค่…” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาเต็มๆ “พี่ห้ามให้ผู้หญิงคนอื่นปะแป้งแก้มพี่นะคะ”ไทเกอร์เบิกตาน้อยๆ ด้วยความขำ“หืม? ออกคำสั่งเหรอ”“ใช่ค่ะ ออกคำสั่ง” เธอพูดเสี
BAD FWB เสือไม่กินเด็ก บทที่ 50 THE END
บทที่ 50 THE ENDหลังจากเก็บโต๊ะกันเสร็จ ไทเกอร์ก็พาทัชชาเดินออกมาที่สวนหลังบ้าน สนามหญ้ากว้างที่เต็มไปด้วยต้นลีลาวดีและแสงแดดอุ่นๆ ของบ่ายวันเสาร์ เสียงลมพัดเอื่อยทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นเรื่อยๆทัชชาเดินตามเขาอย่างเงียบๆ ใจยังเต้นแรงแต่เป็นจังหวะที่เต็มไปด้วยความสุขมากกว่าเดิม หลายครั้งที่เธอหันไปมองหน้าต่างบ้านหลังนั้น เห็นแม่ไทเกอร์มองตามมาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ราวกับฝากลูกชายไว้กับเธออย่างเต็มใจไทเกอร์หยุดเดินตรงศาลาไม้เล็กๆ กลางสวน ก่อนหันมาหาเธอ“เป็นไงคะ ผ่านด่านพ่อแม่พี่แล้วไหม”ทัชชาหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ“ผ่านแบบไม่ต้องแก้ตัวเลยค่ะ คุณพ่อคุณแม่พี่น่ารักมาก”“ก็บอกแล้วไง” เขายื่นมือมาดึงเอวเธอเข้าหาตัว ก่อนโน้มใบหน้าลงมาใกล้“น่ารักพอๆ กับแฟนพี่นั่นแหละ”“พี่ไทเกอร์!” เธอตีไหล่เขาเบาๆ หน้าแดงจัด แต่มุมปากก็ยกยิ้มไม่หยุดไทเกอร์หัวเราะในลำคอ ก่อนรั้งเธอให้นั่งข้างๆ บนเก้าอี้ไม้ยาวเสียงสายน้ำจากบ่อเลี้ยงปลาข้างศาลาดังคลอตามธรรมชาติ เขาเอนหลังพิงเสา มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนจนทัชชาต้องใจสั่น“ตั้งแต่คบกันมา…” เขาพูดเสียงเบาแต่ชัด “พี่ไม่เคยพาใครเข้ามาพบพ่อแม่เลยนะคะ นอกจากเรา”ทัช
BAD FWB เสือไม่กินเด็ก บทที่ 49 สัญญา
บทที่ 49 สัญญาเขาและเธอคบกันมาในฐานะแฟนได้ราวสองเดือนแล้ว ช่วงเวลาที่เหมือนจะสั้น แต่กลับเต็มไปด้วยความผูกพันที่ลึกขึ้นทุกวัน และในวันหยุดสัปดาห์นี้ ไทเกอร์ก็ถือโอกาสพาทัชชาออกมาเดินเล่นที่ห้างด้วยกันแบบสบายๆ“อยากกินอะไรไหมคะ เดี๋ยวพี่พาไป” ไทเกอร์ถามพลางจับมือเธอไม่ปล่อยทัชชาหันมามองเขาอย่างเป็นห่วง“วันนี้พี่พาชามาซื้อของทั้งที ชาต้องเป็นฝ่ายถามมากกว่านะคะ ว่าพี่อยากกลับไปพักไหม ชาเห็นพี่ทำงานทั้งคืนเลย กลัวพี่พักผ่อนไม่พอ”“สบายมากค่ะ” เขายิ้มบางๆ “ช่วงใกล้จบก็แบบนี้แหละ งานเยอะหน่อย แล้วพี่ก็มีงานที่บริษัทพ่อแม่รออยู่ด้วย ค่อยๆ ทำไป เดี๋ยวก็เสร็จ”ทัชชาพยักหน้าเบาๆ“ดีจังค่ะ พ่อชาก็บอกไว้เหมือนกันว่า ถ้าเรียนจบจะให้ชาเข้าไปช่วยงานที่บริษัท”ไทเกอร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนหันมามองหน้าเธออย่างจริงจังขึ้น“ว่าไป…พี่ยังไม่ได้พาชาไปเจอพ่อแม่เลยนะ เราอยากไปไหม”ทัชชาหลุบตาลงนิดหนึ่ง ความกังวลแผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน“จะดีเหรอคะ พ่อแม่พี่ไทเกอร์จะรับชาไหม คือ…ชากลัวนิดหน่อยค่ะ”ไทเกอร์จับมือเธอแน่นขึ้นอย่างให้ความมั่นใจ“ทำไมจะรับไม่ได้ล่ะคะ พ่อแม่พี่ใจดีมากนะ”เธอสูดหายใจเบาๆ ก่อนส่งยิ้มกล
BAD FWB เสือไม่กินเด็ก บทที่ 48 ออกตัว
บทที่ 48 ออกตัวหลายสัปดาห์ต่อมาทัชชานั่งอ่านหนังสืออยู่กับเพื่อนที่ประจำในช่วงบ่ายระหว่างรอเข้าเรียนอีกหนึ่งคลาส เธอพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ จนกระทั่งรู้สึกเหมือนมีคนมายืนอยู่ด้านหลัง แล้วเงาของเขาก็ทอดลงมา รอยยิ้มหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าเธอทันที“ทำอะไรอยู่เหรอคะคนดี” ไทเกอร์โน้มตัวลงกระซิบเสียงพร่าข้างหู แล้ววางกล่องโดนัทกับน้ำหวานลงบนโต๊ะ“กำลังอ่านหนังสือค่ะ แต่ตอนนี้ไม่มีสมาธิแล้ว”“ทำไมล่ะคะ?” เขานั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกับเธอ“ก็ขนมมันล่อตาล่อใจ”“งั้นกินเยอะๆ นะคะ แบ่งกันกินนะครับ” ไทเกอร์เงยหน้าบอกเพื่อนของทัชชาแบ่งโดนัทไปกิน “ส่วนเราก็กินเยอะๆ นะ เดี๋ยวแก้มหาย” ไม่ว่าเปล่า เขายังยกมือขึ้นมาลูบแก้มเธอด้วยความมันเขี้ยวอีกเพื่อนของทัชชาที่คอยสังเกตอยู่เงียบๆ หลุดหัวเราะคิกทันทีเมื่อเห็นไทเกอร์ทั้งหวง ทั้งอ้อน ทั้งเอาใจแฟนแบบไม่สนใจสายตาคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อยทัชชาที่โดนลูบแก้มจนหน้าแดงจัด รีบตีหลังมือเขาเบาๆ“พี่ไทเกอร์… คนมองอยู่ค่ะ”“ก็ให้เขามองไปสิคะ” เขาตอบหน้าตาย ก่อนยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกจนปลายจมูกแทบชนแก้มเธอ “แฟนพี่ทั้งคน พี่ไม่อายหรอก”คำพูดนั้นทำเอาเพื่อนทัชชาตาโต“โอ้โ
BAD FWB เสือไม่กินเด็ก บทที่ 47 สถานะมีแฟนแล้ว
บทที่ 47 สถานะมีแฟนแล้วเช้าวันต่อมาแสงเช้าอ่อนๆ รอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาแตะผิวเบาๆ ความอบอุ่นแรกที่ทัชชารับรู้ไม่ใช่จากแสงแดด แต่เป็นจากแขนหนักๆ ของไทเกอร์ที่กอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหนเธอกะพริบตาช้าๆ พลางสูดลมหายใจลึก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกายของเขายังคงติดอยู่บนผ้าปูที่นอน และบนตัวเธอเอง เป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจเธอเต้นช้าลงอย่างประหลาด จนกลายเป็นความละมุนที่แผ่ซ่านไปทั่วอกไทเกอร์ยังไม่ตื่น ดวงหน้าคมสันซุกอยู่ข้างขมับของเธอ ลมหายใจสม่ำเสมอรดแก้มอุ่นๆ ของทัชชาอย่างแผ่วเบา มือใหญ่ที่พาดอยู่ตรงเอวค่อยๆ ขยับเล็กน้อย เหมือนคนละเมอหวงกอดทัชชาเหลือบมองเขาอย่างแผ่วใจ ภาพเขาเมื่อคืนแวบเข้ามา แต่เธอสลัดมันออกไปอย่างขวยเขินเช้านี้เธออยากจำแค่ความรู้สึกอ่อนโยนตรงหน้า ร่างบางขยับปลายนิ้วไล้หลังมือของเขาเบาๆ“พี่ไทเกอร์…” เสียงเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว เหมือนเสียงนั้นไปปลุกบางอย่างในตัวเขาไทเกอร์ขมวดคิวนิดๆ ก่อนจะเผยอเปลือกตาขึ้น แววตาคมที่ปกติแข็งกร้าวกลับดูอ่อนลงมากอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อเห็นว่าเธอยังอยู่ตรงอ้อมแขน“ตื่นแล้วเหรอคนดี” เขาพึมพำเสียงทุ้มต่ำ ง่วงๆ ทั้งอบอุ่นอย่างน
Anda juga akan menyukai
FIFA | พลาดรักร้ายนายสารเลว
Ballamira5.2K Dibacaเมียใจแตก (NC20+)
สนามอารมณ์6.8K DibacaBASKETBALL ภารกิจลับสลับตัวยัยจอมซ่าส์
Huneybunch3.7K Dibacafriend zone รักร้ายนายเพื่อนสนิท [ 3P ]
Naya Solene3.6K DibacaLOVE ENGINEER พ่ายรักรุ่นพี่วิศวะสุดโหด
DARINRAT3.8K Dibacaเพลิงพิศวาส
inglada854 Dibacaสุดที่ร้าย
ไปร์นดา692 DibacaLOVE MECHANIC วิศวะรักข้ามโซน
Sherlina3.2K Dibaca
