BAD FWB เสือไม่กินเด็ก

บทที่ 1จุดเริ่มต้นห้องกิจกรรมคณะวิศวะโยธา“น้องครับ น้องคิดยังไงถึงลงเรียนคณะนี้” รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยถามเสียงเรียบ ทำเอาคนที่ถูกถามรู้สึกประหม่าแทบตอบไม่ถูกทัชชายิ้มบางๆ พยายามควบคุมความตื่นเต้นในใจให้ไม่แสดงออกทางสีหน้า เธอเงยหน้ามองรุ่นพี่ที่ถามด้วยแววตานิ่งมั่น ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น“หนูคิดว่า วิศวะโยธาเป็นรากฐานของการสร้างประเทศค่ะ ไม่ว่าจะเป็นถนน อาคาร หรือโครงสร้างพื้นฐาน ทุกอย่างล้วนมาจากน้ำมือของวิศวกรโยธา” เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่ออย่างฉลาดและมีเหตุผล “พ่อหนูก็เรียนจบจากคณะนี้ หนูโตมากับภาพที่ท่านทำงานอยู่หน้างาน เห็นท่านแก้ปัญหาจริงๆ ในสนาม ไม่ใช่แค่ในกระดาษ เลยอยากเจริญรอยตามท่าน อยากสร้างอะไรบางอย่างที่ยั่งยืนเหมือนที่พ่อทำไว้ค่ะ”คำพูดเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความหมาย ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วครู่ รุ่นพี่ที่ถามถึงกับพยักหน้าเบาๆ เหมือนจะประทับใจในคำตอบของเด็กปีหนึ่งคนนี้ ไม่ใช่แค่ตอบดี แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจและความเคารพต่อวิชาชีพอย่างแท้จริง“แต่น้องเป็นผู้หญิงนะครับ คิดว่าจะเป็นอุปสรรคในการเรียนไหม ถ้าได้ออกไปทำงานกลางแจ้ง หรือต้องทำงานหนัก”ท

บทที่ 3 ล่อเหยื่อระหว่างนั่งรถไปที่ใดสักแห่งกับชายหนุ่มที่เพิ่งเคยเจอหน้า ทัชชากำสายกระเป๋าแน่น ภายในห้องโดยสารถฟุกปกคลุมด้วยไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศและเสียงเครื่องยนต์“เงียบจัง กลัวพี่ขนาดนั้นเหรอคะ”“เปล่าค่ะ แค่สงสัยว่าพี่ไทเกอร์จะพาชาไปไหน”“แล้วน้องชาอยากไปไหนล่ะคะ” เขาชะลอรถเพื่อหยุดฟังเธอพูด ก่อนเหลือบตามองเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ “หรืออยากนั่งรถเล่นเฉยๆ?”ทัชชาหันหน้าไปทางหน้าต่าง มองวิวสองข้างทางที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านอย่างเชื่องช้า แสงไฟจากถนนสะท้อนผ่านกระจกเข้ามากระทบใบหน้าเธอเป็นระยะ จนเห็นได้ชัดว่าปลายแก้มเริ่มระเรื่อแดงจางๆ“ไม่ได้อยากนั่งรถเล่นหรอกค่ะ แต่อยากรู้มากกว่า ว่าพี่ไทเกอร์ตั้งใจจะพาไปไหนแน่” น้ำเสียงของเธอฟังดูนิ่ง แต่ปลายนิ้วที่กำกระเป๋าแน่นกลับบอกอีกอย่าง“ถ้าพี่บอกว่าจะพาไปดูดาว น้องชาจะกล้าลงจากรถไหม”“ดูดาว… กลางเมืองแบบนี้เหรอคะ?”“อืม” เขายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้เต็มไปด้วยเจตนาร้าย แต่กลับมีบางอย่างในแววตาที่อ่านยาก ทั้งอบอุ่น ทั้งแฝงความลึกลับทัชชาใจเต้นแรงกว่าเดิม เธอไม่แน่ใจว่าเพราะกลัว หรือเพราะเสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นใกล้หูเกินไปกันแน่“พี่ไทเกอร์ชอบท

บทที่ 5 ดาวระยิบระยับ NCทัชชากวาดสายตามองห้องหรูหราที่มีของครบทุกอย่าง กลิ่นสะอาดสะอ้านแถมยังเป็นระเบียบเรียบร้อยอีกแปะ แปะเสียงปรบมือของไทเกอร์เรียกความสนใจจากทัชชาได้เป็นอย่างดี สิ้นเสียงนั้นไฟในห้องก็สว่างขึ้น“นั่งก่อนสิ เดี๋ยวพี่เอาน้ำให้”“ชามีคำถามค่ะ”“คะ?”“ปกติแล้ว…พี่พาผู้หญิงขึ้นห้องบ่อยไหม”“เอาคำตอบแบบไหนดีล่ะ แล้วถ้าพี่พูดตรงๆ เราจะตกใจไหม”“พูดตรงๆ เลยก็ได้ค่ะ ชาพูดรู้เรื่อง”“อ๋า…งั้นรอแป๊บนะคะ เดี๋ยวพี่ไปเอาน้ำมาให้”ไทเกอร์หันหลังเดินเข้าไปในครัวเปิดโล่ง เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วใสดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ ผสมกับเสียงน้ำแร่ที่ถูกเทลงอย่างช้าๆ ทุกจังหวะของเขาดูตั้งใจเกินกว่าจะเป็นแค่การเทน้ำธรรมดาทัชชามองแผ่นหลังกว้างนั้นอยู่เงียบๆ ไหล่กว้าง ชุดเรียบหรูที่ขับบุคลิกเขาให้ดูสุขุมและมั่นใจยิ่งขึ้น เธอพยายามจะมองไปรอบห้องแทน แต่สายตากลับวกกลับมาหาเขาทุกครั้งโดยไม่รู้ตัว“น้ำเย็น ๆ ค่ะ”เขาเดินกลับมาพร้อมแก้วสองใบ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะกาแฟตรงหน้า แล้วเอนตัวพิงพนักโซฟา มืออีกข้างยกแก้วขึ้นจิบเบา ๆ“ที่เราถามน่ะ” เขาพูดยิ้มๆ สายตาแพรวพราวเหมือนกำลังจะเล่าอะไรที่เธอไม่แน่ใจว่าจะอยากรู้

บทที่ 7 ไม่นึกไม่ฝันหลายนาทีต่อมาไทเกอร์เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุมสีเทา ผมเขายังเปียกชื้น หยดน้ำเกาะพราวตามลอนผมดำขลับของไทเกอร์ กลิ่นครีมอาบน้ำอ่อนๆ ลอยคลุ้งในอากาศผสมกลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้เป็นประจำ กลิ่นสะอาดแต่แฝงด้วยความอบอุ่นและเย้ายวนเขาใช้มือเสยผมขึ้นลวกๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังเตียงที่ทัชชายังคงนั่งนิ่งอยู่ ร่างบางมองเขาโดยไม่รู้ตัวว่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“มองพี่แบบนั้น…อยากให้พี่ทำอะไรหรือเปล่า”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา แต่กลับทำให้หัวใจของทัชชาเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอแสงไฟในห้องนุ่มนวลสะท้อนกับหยดน้ำที่ไหลจากปลายเส้นผมของไทเกอร์ไล่ลงมาตามลำคอจนถึงอกแกร่งที่แย้มพ้นชุดคลุม ราวกับภาพตรงหน้าถูกออกแบบมาให้ดึงดูดโดยเฉพาะทัชชาเผลอก้มหน้าหลบสายตา แต่ก็ถูกไทเกอร์โน้มตัวลงจนปลายจมูกเฉียดแก้ม“เขินเหรอ” เขายิ้มบาง เสียงหัวเราะในลำคอดังแผ่ว “น่ารักดีนะเวลาทำหน้าแบบนี้”เธอไม่ตอบ มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่ดังสลับกันในความเงียบแสนเย็นชานั้น ก่อนที่ปลายนิ้วของไทเกอร์จะเอื้อมขึ้นมาเกลี่ยปอยผมข้างแก้มเธอเบาๆ อย่างอ่อนโ

บทที่ 9 พี่จำได้“พี่เสือก็อย่าไปแกล้งน้องมันดิ เดี๋ยวน้องก็งอแงอยากกลับบ้านหรอก” กรีนพูดแทรกขึ้นท่ามกลางความกดดัน ก่อนที่ชายหนุ่มจะยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ“โอเค พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้”“นั่นไง เห็นไหมว่าไอ้พี่เสือมันชอบแกล้ง ตอนพี่เป็นน้องรหัสมันนะ พามาเลี้ยงต้อนรับก็แกล้งพี่แบบนี้”“ดีๆ ไอ้กรีน เอาใหญ่นะเรา” ไทเกอร์ตำหนิน้องรหัสตัวเองอย่างขำๆ “แต่พี่ไม่ใจร้ายนะคะ น้องทัชชาวางใจได้”“ค่ะ”เสียงหัวเราะของรุ่นพี่รอบโต๊ะช่วยคลายบรรยากาศตึงเครียดลงได้บ้าง ทว่าทัชชากลับรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มของไทเกอร์ยังไม่จางไปจริงๆ เขายังคงมองเธออยู่เป็นระยะ เหมือนจะจับสังเกตทุกอาการ ทั้งตอนที่เธอยกแก้วน้ำดื่ม ทั้งตอนที่หลุบตาหนีพี่กรีนยังคงคุยกับพี่ๆ เสียงดังขรม ส่วนพี่ไต้ฝุ่นกับพี่ซานก็เริ่มแหย่กันเรื่องเก่าๆ ทำให้โต๊ะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ทัชชากลับเริ่มรู้สึกว่าหัวตัวเองหนักขึ้นทุกที เสียงรอบข้างเหมือนห่างออกไปเป็นระยะๆ“เป็นยังไงบ้างชา เมาหรือยัง” พี่กรีนถามพลางหันมามอง“นิดหน่อยค่ะ…” เธอยิ้มจางๆ “แต่ยังไม่อยากกลับ”“อู้ว… เด็กดีของพี่” คิมแซวขึ้นเสียงดัง“นั่นน้องรหัสมึงไอ้คิม” ไทเกอร์พูดขึ้