BAD FWB เสือไม่กินเด็ก

ณ ลานกิจกรรมข้างตึกคณะวิศวะโยธา

เสียงพูดคุยและหัวเราะดังระงมไปทั่วบริเวณ เฟรชชี่ปีหนึ่งในชุดนักศึกษาสะอาดตากำลังเดินขวักไขว่ บ้างถือกระดาษล่าลายเซ็นรุ่นพี่แน่นมือ บ้างวิ่งวุ่นถามชื่อถามสาขาอย่างตื่นเต้นราวกับเล่นเกมล่าสมบัติ

ทัชชา เด็กสาวร่างบาง ผมยาวสลวยตามสไตล์คนชอบไว้ผมยาวแต่ไม่รวบมัด เธอยืนมองรอบบริเวณพลางถอนหายใจเบาๆ ในมือมีแผ่นกระดาษที่มีรายชื่อสายรหัสอยู่สามชื่อ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่เจอใครสักคน

“ให้ตายสิ พี่รหัสชื่ออะไรนะ อ่า…พี่คิม ส่วนป้ารหัสชื่อพี่กรีน แล้วก็ปู่รหัสชื่อ…พี่ไทเกอร์” เธอพึมพำพลางกวาดสายตาหาคนในรายชื่อ

เสียงรุ่นพี่ถือโทรโข่งตะโกนอยู่ตรงกลางลาน

“เฟรชชี่คนไหนยังหาพี่รหัสไม่เจอ รีบเลยนะครับ อีกสิบห้านาทีจะปิดกิจกรรมแล้ว!”

“สิบห้านาทีเหรอ!” ทัชชาแทบจะร้องออกมา เธอรีบเดินแทรกฝูงคนไปเรื่อยๆ คอยถามรุ่นพี่ที่ผ่านมาทีละคน “พี่คะ รู้จักพี่คิมไหมคะ วิศวะโยธาปีสามค่ะ”

บางคนส่ายหน้า บางคนหัวเราะแล้วบอกว่า “เยอะไปหมดน้อง ต้องระบุหน่อยว่าคิมไหน”

จนกระทั่งเธอมาหยุดตรงโต๊ะน้ำดื่ม มีรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งนั่งคุยกันอยู่ หนึ่งในนั้นเงยหน้ามาแล้วพูดขึ้นอย่างขำๆ

“คิมไหนวะ? อย่าบอกนะว่าหาคิมรหัส 417”

ทัชชาชะงัก ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ อย่างมีหวังขึ้น

“ใช่ค่ะ! ใช่เลย! พี่รู้จักเหรอคะ?”

รุ่นพี่คนนั้นหัวเราะพลางโบกมือ

“เจ้านั่นอยู่แถวซุ้มโยธานู่น เดินตรงไปอีกหน่อย เจอพี่ตัวสูงๆ ผิวขาวๆ หน้านิ่งๆ นั่นแหละ แต่ถ้าจะหาป้ารหัสนะ เตรียมใจไว้เลย ยากกว่าอีก”

“ยากกว่า?” ทัชชาขมวดคิ้ว

“พี่กรีนน่ะ ไม่ค่อยออกงานกิจกรรมเท่าไร เห็นว่าติดโปรเจกต์อยู่ในห้องควบกับเพื่อน ถ้าน้องอยากเจอจริงๆ คงต้องไปดักตอนพี่กรีนมาเซ็นชื่อรับน้องแหละ” รุ่นพี่พนักหน้าให้เบาๆ “ส่วนปู่รหัส ถ้าเจอที่ไหนถือว่ามีบุญ เพราะพี่เสือแกไม่ค่อยมาเพ่นพ่านแถวนี้หรอก แกอยู่กับกลุ่มสามเทพเจ้านู่นแหละ”

“อะไรนะคะ กลุ่มสามเทพเจ้า?”

“ใช่ แต่เดี๋ยวก็เจอ พี่เขาคงชอบแหละ หลานรหัสน่ารักขนาดนี้”

ทัชชาพยักหน้าขอบคุณ ก่อนจะวิ่งออกไปทางที่รุ่นพี่บอก ท่ามกลางเสียงเพลงเชียร์และเสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมรุ่น เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในภารกิจลับอะไรบางอย่าง ภารกิจตามหาพี่รหัส ป้ารหัสและปู่รหัสแห่งคณะวิศวะโยธา ที่ดูจะโหดกว่าการสอบคณิตพื้นฐานเสียอีก

ร่างเล็กเดินฝ่าฝูงคนมาจนหยุดอยู่หน้าโต๊ะหินอ่อนใต้ต้นจามจุรีใหญ่ เสียงพูดคุยหัวเราะของกลุ่มรุ่นพี่ดังแว่วมาแต่ไกล กลิ่นกาแฟดำและบุหรี่จางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศอย่างที่มักพบในโซนของพวกปีโต

ที่โต๊ะนั้น มีผู้ชายกลุ่มหนึ่งนั่งเอนหลังสบายๆ อยู่ด้วยกัน

“มาหาใครจ๊ะคนสวย” หนึ่งในรุ่นพี่เอ่ยถามอย่างยิ้มๆ

“มาหาพี่คิมกับพี่กรีนแล้วก็พี่ไทเกอร์ค่ะ”

“พี่คิม สี่หนึ่งเจ็ดครับ”

“เย่! ในที่สุดก็เจอ” เธอกระโดดดีใจแล้วยื่นสมุดให้รุ่นพี่ “ทัชชา ปีหนึ่งวิศวะโยธาค่ะ รับหนูเป็นน้องรหัสด้วยนะคะ”

“หึหึ ครับ พี่รับน้องเป็นน้องรหัส” พี่คิมเซ็นชื่อตัวเองลงในสมุด

“พี่คิมคะ พอจะรู้จักพี่ไทเกอร์ไหมคะ”

“อ๋อ เดี๋ยวพี่เขาก็มาแล้วล่ะ รออีกแป๊บ”

ทัชชาพยักหน้ารับรู้ แล้วนั่งรอปู่รหัสแป๊บหนึ่ง ไม่นานก็มีร่างสูงของใครบางคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

แล้วเสียงพี่คิมก็ดังขึ้น

“น้อง ปู่รหัสมาแล้ว พี่ไทเกอร์”

ทัชชาเงยหน้าขึ้นมองตั้งแต่ปลายเท้าของคนตรงหน้าจนสายตาเธอสบประสานกับเขา

“พี่…ทะ ไทเกอร์”

‘อย่าเกร็งสิคะคนสวย เดี๋ยวจะเจ็บนะ’

‘นมกลมสวยจัง พี่เลียหัวนมได้ไหมคะ’

‘ตรงนั้นของหนู…แฉะหมดแล้วนะคะ’

‘หนูออนท็อปให้พี่หน่อยค่ะ’

‘อ๊า…เสียวฉิบหาย!’

ในใจเธอร้องเชี่ยดังมาก ผู้ชายที่เธอเคยวันไนต์สแตนด์ด้วยยืนอยู่ตรงหน้า ภาพคืนนั้นผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด ร่างเล็กลุกยืนก่อนที่เท้าเรียวจะก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวกระทั่งเธอได้สติก็ตอนที่ฝ่ามือหนาคว้าจับแขนไว้แน่น

“ถ้าถอยไปอีกก้าว หนูจะตกร่องน้ำแล้วนะคะ…คนสวย”

“พะ พี่ไทเกอร์”