BAD GUY 14

"อ๋อ"

"แล้วนี่ถ่ายอีกป่ะ ไม่ถ่ายกินนะ"

"อืม"

ที่ตอบไปแบบนั้นเพราะฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกันแหละ มันคือแบบ เข้าใจใช่มั้ย ถ่ายรูปเยอะๆก็เหมือนเป็นการเรียกน้ำย่อยให้ตัวเอง ...(😅)

...

กินไปสักพัก อาหารทุกอย่างก็หายเกลี้ยง ไม่รู้เหมือนกันนะว่าลงไปอยู่ในท้องใครมากกว่า รู้แค่ว่าฉันอิ่มแปล้เลย

"เจ ค่าอาหารเท่าไหร่เหรอ ฉันช่วยหารนะ"

"ว่าไงนะ"

เจวิสมองฉันอย่างกะฉันบอกว่าจะไปทำสงครามกู้โลกงั้นแหละ

"ฉันจะช่วยหารค่าอาหารไง"

"ได้ไงกัน เป็นผู้ชาย ให้ผู้หญิงเลี้ยงได้ไง"

"ก็ เอ่อ แค่ช่วยหารไง ฉันไม่อยากเอาเปรียบนาย"

"เลี้ยงแฟนแค่นี้ ไม่ถือว่าเอาเปรียบเลยสักนิด"

"แต่ว่า"

"ไม่เอา ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว จ่ายตังค์ดีกว่า"

เจวิสชิงฉันพูดเฉยเลย แถมไม่ใช่ชิงพูดอย่างเดียวนะ เขาเล่นเรียกพนักงานมาเก็บเงินทันทีเลยด้วย

"ปะ เรียบร้อย กลับกัน"

"จะไม่ให้ช่วยออกจริงๆเหรอ"

"ไม่ จบนะ"

เขายื่นคำขาดขนาดนั้นฉันคงขัดอะไรไม่ได้แล้วใช่มั้ย???

"อืม จบก็ได้ งั้น ขอไปห้องน้ำหน่อยนะ"

"เค งั้นเดี๋ยวนั่งรอ"

"อืม"

ฉันพยักหน้าแล้วลุกขึ้นเดินมาห้องน้ำ เสร็จแล้วก็กะจะเดินกลับไปที่โต๊ะ

"อุ๊ย!"

คือไม่รู้ใครเดินมาชนฉัน

"เอ่อ ขอโทษครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

ฉันพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้น

"ณดา!"

"พีช!"

ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้นะ คนที่เดินมาชนฉันคือพีช เพื่อนฉันตอนเรียนมหาลัยนี่เอง

"มากินข้าวเหรอ"

"อืม"

"ไม่เจอกันนานเลยนะ สบายดีป่าว"

พีชยิ้มให้ฉันเหมือนตอนเรียนไม่มีผิด พีชก็เป็นอย่างนี้แหละ ใจดี อ่อนโยน 

"สบายดี นายอ่ะ"

"ก็เรื่อยๆแหละ คิดถึงณดาทุกวันเหมือนเดิม"

ฉันลืมบอกไปว่าพีชเขาชอบฉันมาตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้วล่ะ แต่ฉัน ทำยังไงก็คิดกับเขาได้แค่เพื่อนจริงๆ พีชเขาก็เข้าใจนะ หลังจากที่ฉันปฏิเสธเขา เขาก็ยังคุยกับฉันเหมือนเพื่อนปกติ จนกระทั่งเราเรียนจบถึงได้ห่างหายกันไป

"ขอบใจนะ"

"ครับ เออ ว่าแต่ ณดามากับใครอ่ะ จะกลับยัง ให้ฉันไปส่งมั้ย นี่ก็กินเสร็จพอดี กำลังจะกลับแล้วเหมือนกัน"

"ขอบใจนะที่หวังดี แต่ฉันตอบแทนแฟนฉันเลยแล้วกัน ว่า ไม่ เป็น ไร"

คงไม่ต้องบอกใช่มั้ย ว่านั่นเสียงใคร ก็เจวิสนั่นแหละ ฉันก็ไม่รู้ว่าอยู่ๆเขาเดินมาแถวห้องน้ำทำไม รู้แต่ว่าตอนนี้เขาเดินอ้อมพีชมาแล้วโอบไหล่ฉัน 

"แฟน? นี่ณดากับ ผู้ชายคนนี้"

"เป็นแฟนกัน"

ประโยคนั้นก็เสียงเจวิสอีกนั่นแหละ เสียงเขาดูปกตินะ แต่สายตาที่ใช้มองพีชนี่สิ ฉันไม่ค่อยแน่ใจ 

"จริงเหรอณดา"

พีชเอาความกดดันมาให้ฉันซะงั้น แต่ถึงยังไงฉันก็คงต้องตอบแหละนะ ใช่มั้ย

"อืม นี่เจวิส เรา เป็นแฟนกัน"

ฉันแนะนำเจวิสให้พีชแล้ว งั้นก็คงต้องแนะนำพีชให้เจวิสรู้จักด้วยสินะ

"เจ นี่พีช เพื่อนฉันตอนเรียนมหาลัย"

"อ๋อ หวัดดี ยินดีที่ได้รู้จักนะ 'เพื่อน' ณดา" 

เจวิสยิ้มให้พีชแล้วยื่นมือออกไปทำความรู้จัก แต่สงสัยเหมือนฉันมั้ย คือเจวิสจะย้ำคำว่าเพื่อนอะไรมากมายขนาดนั้น

"ยินดีที่ได้รู้จักนายเหมือนกัน"

พีชเองก็ยื่นมือออกมาจับมือเจวิส แต่ดูเหมือนเขาสองคนจะจับมือกันแน่นไปนะ คือจำเป็นต้องจับกันแรงๆจนเส้นเอ็นที่มือปูดขึ้นมาขนาดนั้นเลยเหรอ แถมจ้องกันตาไม่กะพริบเลย ก่อนเจวิสจะยอมปล่อย พีชเองก็ค่อยๆดึงมือตัวเองออกไป

"งั้น ฉันกลับนะณดา ไว้เจอกัน"

"ตอนงานแต่งงาน"

อยู่ๆเจวิสก็ต่อประโยคนั้นขึ้นมา คือไม่ใช่แค่พีชหรอกที่หันมองเขาแทบไม่ทัน ฉันเองก็เหมือนกัน

"เจ นายพูดไร"

"อ้าว พูดเรื่องจริงไง ก็ เป็นแฟนกัน อีกเดี๋ยวก็ต้องแต่งงานกันป่ะ แล้วงานแต่งงาน ก็ต้องเชิญเพื่อนเจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่แล้ว เพราะฉะนั้น ก็เอาไว้ เจอกันตอนงานแต่งทีเดียว ไม่ถูกเหรอ"

"เอ่อ แต่ว่าเราเพิ่ง"

"งั้นกลับกันเหอะ ไปก่อนนะ อย่าลืมล่ะ ตอนงานแต่งคงได้เจอกัน"

เจวิสหันไปบอกพีชแล้วจูงมือฉันเดินออกมานอกร้านเลย แถมจับแน่นด้วย เหมือนเขาโกรธฉัน

"ไอ้นั่นมันคิดกับเธอแค่เพื่อนจริงเหรอ"

นั่นไง ว่าแล้ว เขาต้องไม่พอใจ

"ทำไมนายถามแบบนั้นอ่ะ"

"ก็ฉันไม่เชื่อไง ว่ามันคิดกับเธอแค่เพื่อน ดูจากสายตามันแล้วนะ มันแม่งมองเธออย่างกับจะกลืนเข้าไปทั้งตัว"

"นายเว่อร์ป่ะ"

ฉันถามไปไม่ค่อยจะเต็มเสียงหรอก เพราะอารมณ์เจวิสตอนนี้ดูไม่น่าเข้าใกล้ยังไงก็ไม่รู้

"เว่อร์ที่ไหน พูดจริงทั้งนั้น ผู้ชายด้วยกันอ่ะ ฉันดูออก ว่าไง ตกลงมันไม่ได้คิดกับเธอแค่เพื่อนใช่มั้ย"

"ก็ เอ่อ ก็แค่ตอนเรียน"

"นั่นไง ว่าแล้ว"

"แต่ตอนนี้เขาคงไม่ได้ชอบแล้วแหละ"

"จะแน่ใจได้ไง"

เขาไม่ได้ตะคอกใส่ฉันนะ เขาถามเสียงเรียบๆนี่แหละ แต่สายตาดูดุๆยังไงก็ไม่รู้

"นายอย่าคิดมากเลย ฉันไม่ได้คิดอะไรกับพีช"

"แต่มันคิดไง แล้วนี่คนอื่นอ่ะ มีใครชอบเธออีกบ้าง"

เล่นถามแบบนี้ให้ฉันตอบยังไงดี ตอนเรียนก็มีมาหยอดๆฉันหลายคนนะ แต่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าชอบจริงหรือว่าแค่หน้าหม้อเล่นๆ

"ไม่มีแล้วมั้ง"

"ดี งั้นขอโทรศัพท์หน่อย"

"เอาทำไรเหรอ"

"ลบเฟสลบไลน์มันไง ไอจีก็ด้วย สรุปว่าลบแม่งมันให้หมดนั่นแหละ"

"แต่เขาเป็นเพื่อนฉันนะ มัน ไม่เกินไปหน่อยเหรอ เขายังไม่ทำอะไรผิดเลย หรือว่านาย ไม่ไว้ใจฉัน"

"ฉันไว้ใจเธอ แต่ฉันไม่ไว้ใจมัน อีกอย่าง ทำแบบนี้มันจะได้รู้ ว่ายังไงเธอก็จะไม่ชอบมัน มันจะได้ตัดใจไปสักที"

ดูเหมือนเจวิสจะเย็นลงแล้วนะ ถึงเหตุผลจะดูงี่เง่าไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็ยังดี ที่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ใช้อารมณ์

"อืม ก็ได้"

สุดท้ายฉันก็ยื่นโทรศัพท์ให้เขา คือฉันไม่อยากให้เขาไม่สบายใจน่ะ

"นี่เธอไม่ได้ตั้งรหัสเหรอ"

"ไม่อ่ะ"

"ทำไมอ่ะ"

"ขี้เกียจตั้ง"

"แปลกคนดี"

เขาหันมายิ้มให้ฉันแล้วจิ้มๆๆหน้าจอโทรศัพท์ 

"อันนี้ใช่มั้ย"

"อืม"

"ลบแม่ง"

ฟังจากคำพูดเขา คงไม่ต้องบอกแล้วใช่มั้ยว่าเขาทำอะไร

"อะ เรียบร้อย แล้วถ้ามันแอดใหม่มา ก็ไม่ต้องรับนะ เข้าใจใช่มั้ย"

"อืม"

"เค งั้นกลับกัน"

แล้วเขาก็เปิดประตูรถให้ฉัน จากนั้นเราก็กลับคอนโดกัน

.

.

~8 PM

@ JWIS's CONDO

meowwwwww...!!!🎶

ทันทีที่เจวิสเปิดประตู แมวเขามันก็วิ่งเข้ามาหาเขาทันทีเลย แต่ฉันไม่ตกใจหรอก เพราะเมื่อคืนที่เขาเอารูปลงเฟสไง ฉันเลยรู้ว่าเขาเลี้ยงแมว แล้วตอนนี้แมวเขามันก็เลี้ยวมาคลอเคลียอยู่ที่ขาฉันแล้ว

"สงสัยมันจะชอบเธอแล้วล่ะ"

เจวิสหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนเขาจะเอากระเป๋าฉันเข้าไปข้างใน ส่วนฉันเหรอ เห็นแมวเขาแล้วมันอดที่จะนั่งลงเล่นกับมันไม่ได้ไง ก็มันน่ารักซะขนาดนี้

"เจ มันชื่ออะไรเหรอ"

"ไม่รู้ดิ ไม่ได้ตั้งอ่ะ"

"ไม่ได้ตั้ง?"

คิดเหมือนฉันใช่มั้ย ได้ไงกันอ่ะ ไม่ได้ตั้งชื่อ?

"แล้วนายเรียกมันว่าอะไรอ่ะ"

"ก็เรียกๆไปงั้นๆอ่ะ มั่วๆไป ไม่เคยจำหรอก"

"แปลกคนจัง ไม่ยอมตั้งชื่อให้ลูก"

"งั้นเธอก็ตั้งดิ เธอเป็นแม่มันแล้วนี่"

เขาหันมายิ้มให้ฉันอีกแล้ว ก่อนฉันจะเห็นว่าเขาเอาของออกจากกระเป๋าฉันแล้วจัดเข้าตู้

"เจ เดี๋ยวฉันทำเองก็ได้"

"ไม่เป็นไร เล่นกับลูกไปเหอะ จะได้คุ้นเคยกัน"

เขาหันมาตอบเสร็จก็หันกลับไปจัดเสื้อผ้ากับข้าวของฉันเข้าตู้เหมือนเดิม 

"งั้นขอบใจนะ"

ฉันบอกเขาแล้วก้มลงทำความรู้จักกับ เอ่อ กับลูกต่อ มันน่ารักมากเลยนะ ขนฟู ขี้เล่น

"อืม ชื่ออะไรดีนะ ลูกอยากชื่ออะไรดีคะ"

ฉันอุ้มมันขึ้นมา มันก็มองฉันตาแป๋วเลย แต่ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันอยากมีชื่อหรือว่าไม่อยาก ไม่เห็นมันพูดอะไร??? ..(🙄)

"คิดไม่ออกก็ไม่เป็นไรนะ เธอเรียกเหมือนที่พวกไอ้เหี้ยเชนทร์เรียกก็ได้"

"เรียกว่า?"

"ลูก"

"ห้ะ?"

ไม่ตกใจก็บ้าแล้วอ่ะ ก็นั่นใช่ชื่อเหรอ??

"ตกใจไรอ่ะ"

"ก็ เอ่อ เรียกง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ"

"ไม่เห็นต้องทำให้ยาก เรียกลูกคำเดียวมันก็รู้เรื่องละ ใช่มั้ยลูก ไหน มาหาพ่อมา"

เขาอ้าแขนรับ มันก็ลงจากตักฉันแล้วรีบวิ่งไปหาเขาเลยนะ อืมแสดงว่าจริงอย่างที่เขาว่านั่นแหละเนอะ เรียกแค่ลูกคำเดียว 'ลูก'ก็รู้เรื่องแล้ว

"นี่ นั่นแม่ของลูกนะ รู้จักแล้วใช่มั้ย ทีนี้ตอนกลางคืนอ่ะ กอดแม่เขาบ้างนะ ต่อไปนี้แม่เขาจะมาอยู่กับเรา"

ทำไมตอนเจวิสพูดกับลูกเขาแล้วดูอ่อนโยนจัง มันเหมือนเขารักไอ้เจ้าตัวมีขนที่เขากำลังอุ้มอยู่มากเลยนะ ฉันรู้สึกได้ นึกไม่ถึง ว่าเจวิสจะมีมุมนี้ด้วย

"ยิ้มอะไร"

ห้ะ นี่ฉันคิด(ในใจ)เพลินจนเผลอยิ้มออกมาเลยเหรอ

"เอ่อ เปล่า คือ ดูเหมือนนายรักลูกมากนะ"

"ไม่รู้ดิ เลี้ยงไปงั้นแหละ พอดีแม่ฉันให้เป็นของขวัญวันเกิดอ่ะ ลองนึกดูดิ อารมณ์เหมือนโดนบังคับไง เลยต้องเลี้ยง แต่ก็ดีนะ ลูกเราเลี้ยงง่ายดี ไม่งอแงอ่ะ"

"ลูก เอ่อ ลูกเรา?"

"อืม ก่อนนี้เป็นลูกฉันคนเดียว แต่ตอนนี้เป็นลูกของเราสองคน"

ฟังดูแล้วฉันรู้สึกยังไงรู้มั้ย ฉันกำลังรู้สึกเหมือนเราแต่งงานมีลูกกันแล้วยังไงอย่างงั้นเลย

"ทำหน้าอย่างนั้นคือ?"

เจวิสเดินมาหาฉันแล้วปล่อยลูกลงกับพื้น ส่วนฉันเหรอ ก็เพิ่งรู้ตัวไง ว่าเผลอคิดในใจจนลืมโลกภายนอกอีกแล้ว

"ว่าไง"

"อ๋อ เปล่า ไม่ได้คิดอะไร งั้น ขอไปอาบน้ำนะ มันเหนียวตัวอ่ะ"

"ให้เข้าไปอาบด้วยมั้ย"

"ทะลึ่งละ"

ฉันพูดแค่นั้นแล้วรีบลุกมาเลย ไม่กล้านั่งให้เขามองอีกแล้วล่ะ ทำไมน่ะเหรอ กลัวโดนจับอาบน้ำไง ...(--)!!!