สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง

สัมพันธ์ร้าย วิศวะคลั่ง

last updateLast Updated : 2026-11-11
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
56Chapters
21views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ภรัณภัทร (23) x เฌอร์ชีวา (20) “หนูไม่น่ารัก หนูอ้วน“…“ถึงอ้วนเฮียก็รักครับ”…หลังจากวันนั้นที่เขาได้ทุกอย่างไป “ที่ผ่านมาโกหกหนูเหรอ ”…“ช่วยไม่ได้ก็อยากโง่ มารู้สึกเอง” ในอดีต เธอคือดาวโรงเรียน สวย ใส น่ารัก เป็นที่รุมรักของใครต่อใคร ส่วนเขา…เป็นเพียงตัวตลกประจำห้องเด็กอ้วน ผิวคล้ำ ใส่แว่น หน้าสิวเขรอะ ที่ถูกหัวเราะเยาะทุกครั้งที่เดินผ่าน ไม่รู้ว่าเพราะความสงสาร หรือแค่ความสนุกเธอถึงยอม“คบ” กับเขา คบ…เพื่อหลอก คบ…เพื่อให้เขาหลง และเธอก็หายไปจากชีวิตเขา…เหมือนไม่เคยมีตัวตน “เป็นไงครับน้องเฌอ รสชาติของการเป็นตัวตลก มันหอมหวานเหมือนตอนที่น้องเฌอ เคยแกล้งบอกว่ารักเฮียไหม” “ต่อให้หนูจะเคยร้ายต่อเฮียมากแค่ไหน เฮียก็ยังรักหนูเหมือนเดิมนะครับเด็กดี”

View More

Chapter 1

Chapter 1/1 หึ น้องเค้าก็น่ารักดี

วันเปิดภาคเรียนวันแรกเสียงจอแจที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาดังระงมไปทั่วบริเวณคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงทักทาย และเสียงประกาศที่ดังออกมาจากลำโพงที่แทบไม่มีใครตั้งใจฟัง

เฌอร์ชีวาที่มีเรียนคาบแรกตอนสายตั้งใจมามหาวิทยาลัยเร็วกว่าเวลาเข้าเรียน

หญิงสาวเดินก้มหน้าก้มตาผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับการได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย แต่เป็นเพราะสายตาหลายคู่ที่มองผ่านเธอไป แล้ววกกลับมามองอีกครั้ง

ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งกำชายกระโปรงนักศึกษาไว้หลวมๆ พยายามดึงให้ยาวลงไปอีกนิด ทั้งที่ก็อยู่ในความยาวที่ถูกระเบียบทุกอย่าง เป็นความไม่มั่นใจ

เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นในอดีตที่เคยดูดีเป็นจุดสนใจ ใครหลายคนพากันชื่นชม ตอนนี้ไม่มีใครจำภาพนั้นได้แล้วแม้แต่ตัวเธอเอง มีแค่เฌอร์ชีวาที่ตัวอ้วนกลมและขาดความมั่นใจในตัวเอง

“ขอโทษครับ ขอทางหน่อยได้ไหม” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว

เฌอร์ชีวาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะขยับหลบโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นจากจุดนั้น

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ก็ลอยผ่านเข้ามากระทบความรู้สึก กลิ่นที่ครั้งหนึ่งเคยคุ้นเคย เธอเงยหน้าขึ้นและในวินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า สูงกว่าเดิมมาก ไหล่กว้างขึ้น เสื้อช็อปวิศวะพาดอยู่บนไหล่อย่างลวก ๆ เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำที่แนบไปกับลำตัวอย่างพอดีจนเห็นสัดส่วนกล้ามเนื้อชัดเจน ผิวขาวขึ้น ใบหน้าคมเข้มขึ้น ริมฝีปากได้รูป และดวงตาคู่นั้นยังเหมือนเดิม แต่แววตากลับเปลี่ยนไปแล้ว คล้ายว่าจะสุขุมขึ้นเป็นผู้ใหญ่ขึ้น

“พี่ภัทร” เฌอร์ชีวาเผลอครางชื่อเขาออกมาเบาๆ ราวกับไม่มั่นใจว่าควรจะเรียกหรือไม่

ชายหนุ่มชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นที่มุมปาก

“นึกว่าจะจำกันไม่ได้แล้วซะอีก” ภรัณภัทรเอ่ย น้ำเสียงแฝงความยินดี

“พี่ภัทร เปลี่ยนไปมากเลย” หญิงสาวหัวใจกระตุกไปวูบหนึ่ง ความรู้สึกที่กดเอาไว้ในส่วนลึกที่เคยคิดว่าจางไปมากแล้วตีตื้นขึ้นมาในใจ

“เฌอก็เหมือนกัน เปลี่ยนไปมาก”

คำตอบนั้นเร็วเกินไป เร็วพอที่จะทำให้เธอไม่แน่ใจว่าเป็นคำชมหรือเป็นคำเหน็บแนมกันแน่ เฌอร์ชีวาเงียบอย่างตอบคำไม่ถูก การเปลี่ยนแปลงของภรัณภัทรดีขึ้นจนคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่การเปลี่ยนแปลงของเธอมันน่าอับอาย

“อยู่ปีหนึ่งเหรอ” เสียงของภรัณภัทรดึงเธอกลับมาปัจจุบัน

“ค่ะ วิศวะคอมฯ”เฌอร์ชีวาพยักหน้าเบา ๆ

“ดีแล้ว” เขาตอบสั้น ๆ ไม่มีคำขยายความ ไม่มีคำถามต่อ สายตาคมจับจ้องเธออย่างมีความหมาย เฌอร์ชีวาไม่เข้าใจความหมายของสายตานั้น แต่ใจกลับเต้นรัวขึ้นมาด้วยความประหม่า

“แล้วพี่ภัทร...” หญิงสาวเอ่ยต่ออย่างไม่แน่ใจ

“ปีสี่ครับ ” ภรัณภัทรตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ และเสียงซุบซิบรอบข้างที่เริ่มดังขึ้น

“พี่ภัทรนี่ ตัวจริงหล่อกว่าในไอจีอีก”

“แก นั่นเด็กปีหนึ่งที่คุยด้วยคือใครอะ”

เฌอร์ชีวารู้สึกตัวอีกครั้ง เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของคนจำนวนมาก สายตาบางคู่มองมาอย่างไม่เป็นมิตร และคนข้างเธอเป็นจุดสนใจของใครหลายคนกว่าที่คิด

“งั้น เฌอไปก่อนนะคะ” เธอรีบพูดตัดบทก่อนที่ความอึดอัดจะมากกว่านี้ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไป

“เฌอร์ชีวา” ภรัณภัทรเรียกชื่อจริงของเธอ ชัดเจนราวกับจะย้ำว่า เขาจำเธอได้ จำได้ทั้งหมดจริงๆ

“มีอะไรเหรอคะ” เฌอร์ชีวาหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย เธอคิดว่าระหว่างทั้งสองคนไม่น่าจะมีอะไรให้คุยกันได้อีก

“ตอนเที่ยงว่างไหม” ภรัณยกยิ้มเล็กน้อย คำถามสั้น ๆ แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

“เอ่อ ก็มีเรียนบ่าย”

“งั้นแปลว่าว่าง” เขาพูดเหมือนมันเป็นข้อสรุปไม่ใช่คำถาม

เฌอร์ชีวาเงียบไป ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง ไม่รู้ว่าควรพาตัวหนีจากสถาณการณ์ตรงหน้าหรืออยู่ต่อ

“ไปกินอะไรด้วยกันไหม”

ประโยคเอ่ยชวนถูกพูดออกมาง่าย ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ เหมือนคนสองคนที่ไม่เคยมีอดีตอะไรต่อกัน แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้น

เฌอร์ชีวากำลังจะปฏิเสธ จริง ๆ เธอควรจะปฏิเสธเขา แต่เสียงในใจอีกด้านกลับกระซิบว่า แค่ครั้งเดียว คงไม่เป็นไร

“ก็ได้ค่ะ” เพียงความคิดเข้าข้างตัวเองจบลง คำตอบก็ถูกเอ่ยออกไปทันทีโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง

ภรัณภัทรที่รอคอยผุดรอยยิ้มดีใจขึ้นมา เฌอร์ชีวามองเขาจนใจสั่น ภรัณภัทร อันตราย

สายลมร้อนพัดผ่านเบา ๆ ระหว่างทางเดินยาวที่ทอดไปยังโรงอาหารคณะ เฌอร์ชีวาเดินตามหลังภรัณภัทรในระยะห่างพอประมาณ

สายตาหลายคู่ยังคงมองตาม บางคนมองเขา บางคนมองเธอ บางคนมองทั้งคู่

“พี่ภัทร” ใครบางคนเอ่ยเรียก ภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาหยุดเดินหันมองตามเสียง หญิงสาวรูปร่างดีเดินเข้ามาหา ยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย

“ทำไมอยู่คนเดียวล่ะคะ” เธอพูดพร้อมแตะแขนเขาเบาๆ อย่างสนิทสนม

เฌอร์ชีวาชะงักเล็กน้อย แล้วเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่นับเป็นคนหรือ แต่ภรัณภัทรกลับยิ้มให้หญิงสาวคนนั้นน้อยๆ

“พี่มีนัดครับ” เขาตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองมาที่เฌอร์ชีวาคล้ายกำลังบอกว่า มีนัดกับใคร

“งั้น เฟย์ไม่กวนแล้ว ไปก่อนนะคะ” ผู้หญิงคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเฌอร์ชีวาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แล้วเดินจากไป

“ไปกันครับ” ภรัณภัทรพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หัวใจเฌอร์ชีวากลับเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้เพราะอะไรระหว่างความไม่สบายใจกับบางอย่างที่คล้ายความรู้สึกเป็นคนพิเศษ

เมื่อมาถึงโรงอาหารคณะ ภรัณภัทรพาหญิงสาวร่างอวบมานั่งที่โต๊ะในมุมที่คนไม่พลุกพล่าน แต่ตัวเองกลับหายไปซื้ออาหาร เพียงไม่นานเขาก็กลับมา

“กินเถอะ”

“ขอบคุณค่ะ” เฌอร์ชีวาพูดเบา ๆ มองจานข้าวตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

“พี่ภัทร ยังจำได้จริงๆ เหรอ” คำถามนั้นหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อรู้ตัวว่าถามสิ่งที่ไม่สมควรออกไปใบหน้าอวบอิ่มก็แดงระเรื่อขึ้นมา เฌอร์ชีวารู้คำว่า จำได้ ไม่ใช่แค่จำได้ว่าเธอเป็นเธอแต่หมายถึงจำได้ในทุกสิ่งที่เป็นเธอ และภรัณภัทรก็คงรู้เหมือนกัน

ภรัณภัทรนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

“จำได้สิ จำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนที่เฌอ...” เขาหยุดเหมือนตั้งใจจะพูดต่อแต่ก็ไม่พูด

“ตอนที่เฌออะไร” เฌอร์ชีวาไม่แน่ใจว่าภรัณภัทรหมายความว่ายังไง

“ก็จำได้ว่าตอนนั้นเฌอเรียกเฮียว่า เฮียภัทร” ภรัณภัทรหัวเราะเบาๆ แสดงออกเหมือนเอ็นดูคนตรงหน้า

เฌอร์ชีวาหัวใจกระตุกวูบ คำเรียกขานที่ฟังแล้วสนิทสนมขนาดนั้น ตอนนี้ เธอไม่กล้าเรียกเขาแบบนั้นแล้ว หญิงสาวนิ่งเงียบอย่างไม่รู้จะตอบยังไง

“เรียกเฮียภัทรเหมือนเดิมได้ไหม” ภรัณภัทรถามเมื่อเห็นอีกคนนิ่งเงียบไม่ตอบ

“ทำไม” เฌอร์ชีวาถามด้วยความสงสัย ที่จริงเธออยากถามมากกว่านี้ ทำไมต้องเข้ามาทักเธอก่อน ทำไมทำเหมือนทุกอย่างระหว่างเราไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทำไมไม่แสดงว่าโกรธหรือเกลียดกัน แต่เธอไม่กล้า

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
56 Chapters
Chapter 1/1 หึ น้องเค้าก็น่ารักดี
วันเปิดภาคเรียนวันแรกเสียงจอแจที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาดังระงมไปทั่วบริเวณคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงทักทาย และเสียงประกาศที่ดังออกมาจากลำโพงที่แทบไม่มีใครตั้งใจฟังเฌอร์ชีวาที่มีเรียนคาบแรกตอนสายตั้งใจมามหาวิทยาลัยเร็วกว่าเวลาเข้าเรียนหญิงสาวเดินก้มหน้าก้มตาผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับการได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย แต่เป็นเพราะสายตาหลายคู่ที่มองผ่านเธอไป แล้ววกกลับมามองอีกครั้งริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งกำชายกระโปรงนักศึกษาไว้หลวมๆ พยายามดึงให้ยาวลงไปอีกนิด ทั้งที่ก็อยู่ในความยาวที่ถูกระเบียบทุกอย่าง เป็นความไม่มั่นใจเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นในอดีตที่เคยดูดีเป็นจุดสนใจ ใครหลายคนพากันชื่นชม ตอนนี้ไม่มีใครจำภาพนั้นได้แล้วแม้แต่ตัวเธอเอง มีแค่เฌอร์ชีวาที่ตัวอ้วนกลมและขาดความมั่นใจในตัวเอง“ขอโทษครับ ขอทางหน่อยได้ไหม” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ๆ โดยไม่ทันตั้งตัวเฌอร์ชีวาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะขยับหลบโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นจากจุดนั้นกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ก
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 1/2 หึ น้องเค้าก็น่ารักดี
“ไม่อยากให้เรียกเหมือนคนอื่น”คำตอบที่ชวนใจสั่น เหมือนภรัณภัทรกำลังจะบอกว่าสำหรับเขาเธอพิเศษกว่าคนอื่น แต่เฌอร์ชีวาไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง มองดูเธอตอนนี้ รูปร่างอวบอ้วนไม่มีความมั่นใจใจตัวเองเหมือนแต่ก่อน อย่าว่าแต่ภรัณภัทรเลย คนอื่นก็คงไม่มาชอบคนแบบเธอ“ค่ะ เฮียภัทร” แต่หญิงสาวก็ยังคงทำตามที่อีกคนขอ เธอรู้ภรัณภัทรไม่เคยหยุดหากยังไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ“กินเถอะ” เขาบอกอารมณ์ดี เมื่อหญิงสาวยอมทำตามที่ขออย่างเชื่อฟัง“กินไม่ลงเหรอ” ภรัณภัทรถาม เมื่อเห็นเฌอร์ชีวานั่งเขี่ยข้าวในจานไปมาไม่ยอมตักเข้าปากสักทีเฌอร์ชีวาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกทัก หญิงสาวก้มมองจานข้าวของตัวเองอีกครั้ง“เปล่า ก็แค่เฌอยังไม่ค่อยหิว” เธอตอบเสียงเบา ทั้งที่รู้ตัวดีว่าโกหกภรัณภัทรไม่พูดอะไรต่อในทันที เขาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ เหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่างจากสีหน้าและท่าทางของเธอ การถูกมองแบบนั้นทำให้เฌอร์ชีวารู้สึกเหมือนถูกเปิดโปง ทั้งที่เธอยังไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยสักคำ“หรือเพราะนั่งกับเฮียเลยไม่สบายใจ” ภรัณภัทรถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่มีวี่แววล้อเล่นมือที่เขี่ยข้าวในจานไปมาของเฌอร์ชีวาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา“ไม่ใช
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 2/1 เล่นกับใจมากเกินไป
วันนี้ฝนตกตั้งแต่เช้า เม็ดฝนกระทบหลังคาตึกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงดังพอจะกลบความวุ่นวายในคณะไปครึ่งหนึ่ง อากาศเย็นลงกว่าทุกวัน ลมชื้นพัดเอากลิ่นดินเปียกเข้ามาในอาคารเรียนเฌอร์ชีวานั่งอยู่ในห้องเลคเชอร์ แต่สมาธิของเธอไม่ได้อยู่กับกระดานหรือคำอธิบายของอาจารย์แม้แต่นิดเดียว หญิงสาวก้มหน้ามองสมุด มือจับปากกาค้างอยู่กลางบรรทัดเฌอร์ชีวา เธอควรจะถอยออกมา ไม่ควรไปยุ่งกับเขาอีก หญิงสาวบอกตัวเองซ้ำๆครืด โทรศัพท์ที่ปิดเสียงไว้ สั่นแจ้งเตือนข้อความเข้า หัวใจเธอกระตุกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเร็วกว่าความคิด‘อยู่ไหน’ ข้อความจากภรัณภัทร หลังจากวันเปิดเทอมเธอได้เจอเขาอีกหลายครั้ง ชายหนุ่มบังคับแลกเบอร์โทรกันไว้ ภรัณภัทรเป็นรุ่นพี่ปีสี่ที่เทอมนี้ทั้งเทอมควรจะยุ่งอยู่กับโปรเจกต์จบ แต่กลับมีเวลามา บังเอิญ เจอเธอหลายครั้งในสองสัปดาห์เฌอร์ชีวาจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่สักพัก นิ้วอวบลอยอยู่เหนือแป้นพิมพ์ จะตอบหรือไม่ตอบ“แล้วทำไมต้องลังเลด้วย” เธอพึมพำเบาๆ ก่อนจะพิมพ์‘เรียนอยู่’ กดส่งแล้ววางโทรศัพท์ลงพยายามไม่คิดอะไร แต่ไม่ถึงนาที โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้ง‘เลิกกี่โมงครับ’‘บ่ายสาม’ หญิงสาวกัดริมฝีปาก‘เดี๋ยว
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 2/2 เล่นกับใจมากเกินไป
ร้านเสื้อผ้าเล็ก ๆ หลังมหาวิทยาลัยเงียบเหงาแทบไม่มีคน เฌอร์ชีวามองรอบๆ อย่างงงๆ“เฮียภัทรพาเฌอมาที่นี่ทำไม”“ซื้อกระโปรงใหม่ครับ” คำตอบสั้น ไม่ถามความเห็นเธอ“ไม่ต้องก็ได้” หญิงสาวรีบปฏิเสธ“ไปลองตัวนี้ดูครับ” ภรัณภัทรหยิบกระโปรงตัวหนึ่งขึ้นยื่นตรงหน้า โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านของเธอ“แต่ว่า...”“เฌอร์ชีวา อย่าดื้อ” เขาเรียกชื่อเธอ แล้วมองสบตาอย่างมีความหมายหญิงสาวเงียบ สุดท้ายก็หยิบกระโปรงที่เขายื่นให้เดินเข้าห้องลองไปเฌอร์ชีวาเปิดประตูออกมากระโปรงตัวใหม่ยาวกว่าของเดิมเล็กน้อย ปิดต้นขาได้มากกว่า“หันมาให้เฮียดูหน่อยครับ” เสียงเขาสั่งเบา ๆภรัณภัทรมองเหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะพยักหน้า “แบบนี้ค่อยดูดีหน่อย”อีกแล้ว คำพูดของเขามักจะทำให้หัวใจของเธอ เต้นแรง“เอาตัวนี้ แล้วก็แบบนี้อีกสามตัว” ชายหนุ่มพูดกับพนักงาน ไม่ถามความเห็นเธอเมื่อได้ของที่ต้องการเขาพาเธอเดินออกมาเพียงสองช่วงตึก คาเฟ่เล็ก ๆ ใกล้มหาวิทยาลัยเงียบกว่าที่คิด อาจเป็นเพราะฝนที่กำลังโปรยลงมาไม่ขาดสาย เสียงหยดน้ำกระทบกระจกใสด้านนอกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ คล้ายเสียงพื้นหลังที่ช่วยกลบความวุ่นวายจากโลกภายนอกไว้จนหมดบรรยากาศภายในร้านอ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 3/1 ไม่ได้โกหกกันใช่ไหม
ฝนยังไม่มีวี่แววว่าจะซาลง เฌอร์ชีวาที่เดินหนีออกมาเลยได้แต่ยืนหลบฝนอยู่ข้างๆ คาเฟ่ เธอกำลังชั่งใจว่าจะเดินฝ่าฝนออกไปดีหรือไม่ แต่อีกใจก็ไม่อยาก เธอไม่ชอบฝนเพียงไม่นานภรัณภัทรก็ตามออกมา เขายืนอยู่ข้างเธอเงียบๆ ลมเย็นพัดผ่านเบาๆ เฌอร์ชีวารู้แต่ไม่กล้ามองหน้าเขา ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัวชัดเกินไป“ยังโกรธอยู่เหรอครับ” เสียงเขาดังขึ้น ใกล้อีกแล้ว“ก็สมควรโกรธไม่ใช่เหรอคะ ที่เฮียภัทรทำมันเกินไป” เธอตอบเบา ๆภรัณภัทรมองเธอนิ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นแตะผมเธอเบาๆ จัดให้เข้าที่“เฮียไม่ได้ทำกับใครแบบนี้นะ” คำพูดนั้นทำให้ฌอร์ชีวาเงยหน้าขึ้นทันที สายตาสบกัน“หมายความว่ายังไง” เสียงเธอเบาลง เหมือนกลัวคำตอบ“ก็หมายความตามนั้น” ภรัณภัทรยิ้มตอบ เขาไม่อธิบายเพิ่ม แต่สายตาที่มองเธอ ชัดเจนพอแล้วหัวใจเฌอร์ชีวาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความโกรธในตอนแรกก็เหมือนจะน้อยลงแล้ว“ทำไมต้องเป็นเฌอ”ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ“ไม่รู้” คำตอบสั้น แต่จริงใจ หรืออย่างน้อย ก็ฟังดูจริงใจ “อาจจะเพราะเป็นเฌอ แล้วเฮียชอบแบบนั้น” เขาพูดต่อประโยคสุดท้าย เหมือนถูกโยนเข้ามาในใจเธอ เฌอร์ชีวาพูดไม่ออก“ไปครับ เฮียไปส่ง”
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 3/2 ไม่ได้โกหกกันใช่ไหม
ดาดฟ้ากว้างเงียบสงบ มองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เปิดออกอย่างไร้ขอบเขต ดาวเล็กๆ กระจายตัวอยู่เต็มฟ้าเฌอร์ชีวาหยุดยืนอยู่ตรงนั้นชั่วครู่เหมือนลืมหายใจ นานแล้วที่เธอไม่ได้ใส่ใจเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ที่ผ่านมาท้องฟ้าก็สวยงามแบบนี้ตลอดไหมนะภรัณภัทรเดินนำไปก่อน ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้นอนก่อนจะเอียงหน้ามามองเธอ“เฌอครับ มานั่งตรงนี้” เขาว่าเฌอร์ชีวาเดินเข้าไปนั่งลงข้างเขาบนเก้าอี้ตัวเดียวกัน ใกล้จนสัมผัสได้ถึงความอุ่นของอีกฝ่ายผ่านผิวกาย“เฮียอยากพาเฌอมารู้จักโลกของเฮีย อยากให้เฌอได้รู้จักทุกอย่างที่เป็นเฮีย”เฌอร์ชีวาไม่ได้ตอบคำมองเขาอยู่อย่างนั้น“เฌอชอบดูดาวไหม” ภรัณภัทรถามเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเอาแต่นั่งมองเขาเงียบๆ เสียงทุ้มเบาลงกว่าปกติ คำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆ“ดวงนั้น ดาวศุกร์”เธอเงยหน้าขึ้นมองตามนิ้วที่เขาชี้“แล้วตรงนั้นล่ะ” เธอถามบ้าง“ดาวพฤหัสครับ” เขาพูดไปเรื่อยๆแต่เฌอร์ชีวาไม่ได้ฟังชื่อดาวทั้งหมด หญิงสาวชอบดวงดาวแต่ไม่ได้ชอบมากขนาดนั้น เธอชอบฟังเสียงของเขามากกว่า เสียงที่ดังอยู่ใกล้ๆ ใกล้จนหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะลมพัดผ่านแผ่วเบา ผมของเธอปลิวไปแตะแก้มเขา มือของเขาก็ยกขึ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 4/1 โกโก้ หวานมากครับเด็กดี
หลังจากวันนั้นบนดาดฟ้า เฌอร์ชีวาก็กลายเป็นแฟนเขาแล้วจริงๆ ภรัณภัทรตามใจเธอมากกว่าเดิม เอาใจเธอมากกว่าเดิมตอนเย็นชายหนุ่มจะพาเธอไปที่คอนโดของเขา ใช้เวลาด้วยกันและจะไปส่งเธอกลับบ้านก่อนสี่ทุ่ม มักจะเป็นแบบนี้เสมอในวันที่เขามีเวลาว่างวันนี้ฝนตั้งเค้ามาตั้งแต่บ่ายแต่จนตอนนี้ใกล้เย็นแล้วก็ยังไม่ตกลงมา ทันทีที่เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เฌอร์ชีวาก็รีบเก็บของมืออวบยัดสมุดลงกระเป๋าอย่างลวกๆ ฟ้ามืดขนาดนั้น ฝนอาจจะตกลงมาตอนไหนก็ได้ เธอไม่อยากเปียก“มิน เราไปก่อนนะ” เฌอร์ชีวาบอกลาเพื่อน ก่อนจะรีบออกจากห้องเรียน เดินลงตึกไปอย่างรวดเร็วเพียงก้าวพ้นออกจากตัวตึกสายฝนก็เทลงมา เฌอร์ชีวาวิ่งหลบฝนเข้ามาที่ทางเชื่อมระหว่างอาคารเรียนและลานจอดรถ แต่สายฝนเทลงมาอย่างหนัก เสื้อนักศึกษาสีขาวเปียกชุ่มลู่ไปกับผิวกาย เนื้อผ้าบางแนบเนื้อจนเห็นเสื้อชั้นในลายลูกไม้และเนินเนื้ออวบอิ่มเฌอร์ชีวารีบนำกระเป๋าผ้ามากอดไว้แน่นเพื่อปิดบังความน่าอายจากสายตารอบข้างที่มองมายังเธอเป็นระยะ“อุ๊ย นั่นคนหรือพะยูนน๊า” คำพูดล้อเลียนของนักศึกษาหญิงคนหนึ่งดังขึ้นเรียกเสียงหัวเราะสนุกสนานจากกลุ่มเพื่อนของเธอ และสายตาที่มองดูเรื่องสน
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 4/2 โกโก้ หวานมากครับเด็กดี
แสงไฟจากท้องถนนที่วูบผ่านเข้ามาในรถเป็นระยะ เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าคม มือหนาบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางผ่อนคลาย ต่างจากเฌอร์ชีวาที่นั่งตัวเกร็ง หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นมา“เฮียภัทร ไม่รังเกียจเฌอเหรอคะ ที่เฌอ อ้วนแบบนี้” อยู่ๆ เฌอร์ชีวาที่เงียบมาตลอดก็ถามขึ้น เธอถามเขาอีกครั้ง วันนั้นบนดาดฟ้าเธอเคยถามคำถามแบบเดียวกันนี้กับเขาแล้ว แต่ตอนนี้เหมือนคำตอบของเขาเลือนลางไปแล้ว เธอไม่มั่นใจเพราะความฝันที่กัดกินกันเมื่อไม่กี่นาทีก่อนภรัณภัทรชะลอรถติดสัญญาณไฟแดง ชายหนุ่มหันมามองคนข้างกาย สายตาคมกริบไล่มองใบหน้ากลมมนที่ยังมีคราบน้ำตาจางๆ ก่อนจะเลื่อนลงไปมองรูปร่างอวบอัดที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อของเขา มุมปากของเขาหยักยิ้มขึ้นมาเพียงนิด“คนอื่นจะว่ายังไงมันก็เรื่องของเขา เฌอแค่เป็นในแบบที่ตัวเองเป็นอยู่และเป็นในแบบที่เฮียชอบ แค่นั้นก็พอแล้วครับ”คำพูดตรงไปตรงมาของเขาทำให้หัวใจเธอเหมือนกลับมาเต้นอีกครั้งภรัณภัทรฉวยโอกาสที่สัญญาณไฟจราจรยังไม่เปลี่ยนเป็นสีเขียวโน้มตัวหอมแก้มหญิงสาวเร็วๆ ครั้งหนึ่งเฌอร์ชีวาตกใจเงยหน้ามองเขา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำสบเข้ากับดวงตาคมคู่นั้นที่มองเธออย่างสื่อค
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 5 เฮียอย่าแกล้งหนู
ภรัณภัทรใช้มือหนึ่งประคองแผ่นหลังคนตรงหน้าให้แอ่นขึ้นจนหน้าอกอิ่มทั้งสองข้างลอยเด่นกว่าเดิม มืออีกข้างดึงรั้งเสื้อชั้นในตัวน้อยลงจนหน้าอกขาวทั้งคู่ดีดผึงสะท้อนขึ้นลงน้อยๆ ตามจังหวะหายใจของหญิงสาวเฌอร์ชีวาใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นอย่างสะกดกลั้นเมื่อภรัณภัทรโจมตีเม็ดสีชมพูเล็กๆ ที่แข็งเป็นไตบนยอดอกข้างหนึ่ง ลิ้นร้อนสะกิดแผ่วเบาอย่างหยอกเย้าแล้วค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเร็วระรัว สลับใช้ริมฝีปากดูดเลียปรนเปรอจนหญิงสาวร่างกายสั่นระริกภรัณภัทรใช้มืออีกข้างบีบขยำหน้าอกที่ว่างอยู่เต็มไม้เต็มมือ ทั้งบีบทั้งขยำจนขึ้นรอยมือสีแดงระเรื่อ“อื้อ เฮียภัทร” สองมือขาวจับไหล่เขาแน่นอย่างหาที่ยึดเหนี่ยวภรัณภัทรมองหญิงสาวที่เกิดอารมณ์จนแสดงท่าทางยั่วยวนออกมา สติที่เหลืออยู่น้อยนิดโจมตีสำนึกของเขาจนชะงัก“อึก ขอโทษครับ” เขาหยุดการกระทำแสนลามก เอ่ยบอกรั้งร่างอวบที่ท่อนบนเกือบเปลือยเปล่ามากอดไว้แนบอก ทรุดตัวลงนั่งพิงไปกับโซฟา ภรัณภัทรสงบสติอารมณ์อยู่ไม่นาน ก็ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออก พลิกตัวร่างอวบให้หันไปอีกทาง แล้วรวบเอวของเฌอร์ชีวาให้นั่งลงบนตักแกร่งแทน“ปี๊บ ๆ”“เฮียอย่าแกล้งหนู~”ใบหน้
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Chapter 6 ได้ไหมครับ NC
ภรัณภัทรมอบจูบที่เร่าร้อนและเต็มไปด้วยความต้องการครอบครองต่ออีกฝ่ายทันที เขาไม่ต้องการรอแล้ว การกระทำที่ทั้งเร่าร้อนทั้งชวนสั่นไหวของภรัณภัทรพัดพาเอาความขัดเขินของเธอให้มลายหายไป เหลือเพียงความวาบหวามที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างมือหนาที่เคยโอบกระชับเริ่มซุกซน ไล้หายเข้าไปในขอบกางเกงนอนของคนรัก ภรัณภัทรสัมผัสส่วนอ่อนไหวของเฌอร์ชีวาผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของกางเกงชั้นในตัวน้อย เพียงแค่นั้นก็ทำให้หญิงสาวสั่นสะท้านไปทั้งตัวปลายลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดหยอกเย้าในโพรงปากเล็กอย่างจาบจ้วง ดูดดุนแลกเปลี่ยนน้ำหวานสีใส จนบางส่วนไหลย้อยตามมุมปากบาง เฌอร์ชีวาตกอยู่ในภวังค์แห่งความเสียวซ่านที่เขามอบให้ จนไม่รู้ตัวว่าทั้งกางเกงนอนและกางเกงชั้นในลายลูกไม้ของตัวเองตอนนี้ถูกดึงลงไปกองอยู่ที่หัวเขาแล้ว ยามเมื่อนิ้วร้ายสำรวจร่องรักที่ปิดสนิทของเธออย่างย่ามใจจึงเป็นเวลาที่เธอรู้ตัว“อ๊ะ เฮียภัทร” เสียงหวานครางประท้วงเพราะสัมผัสแปลกใหม่ที่คนพี่มอบให้ภรัณภัทรค่อยๆ ผละริมฝีปากออกจากความหวานล้ำอย่างอ้อยอิ่ง สายตาคมกริบจดจ้องใบหน้ามนที่กำลังหอบหายใจด้วยแรงอารมณ์ ปลายนิ้วร้อนผ่าวลูบไปตามรอยแยกที่ปิดสนิทแผ่วเบาไปมา ก่อนจ
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status