LOGINภรัณภัทร (23) x เฌอร์ชีวา (20) “หนูไม่น่ารัก หนูอ้วน“…“ถึงอ้วนเฮียก็รักครับ”…หลังจากวันนั้นที่เขาได้ทุกอย่างไป “ที่ผ่านมาโกหกหนูเหรอ ”…“ช่วยไม่ได้ก็อยากโง่ มารู้สึกเอง” ในอดีต เธอคือดาวโรงเรียน สวย ใส น่ารัก เป็นที่รุมรักของใครต่อใคร ส่วนเขา…เป็นเพียงตัวตลกประจำห้องเด็กอ้วน ผิวคล้ำ ใส่แว่น หน้าสิวเขรอะ ที่ถูกหัวเราะเยาะทุกครั้งที่เดินผ่าน ไม่รู้ว่าเพราะความสงสาร หรือแค่ความสนุกเธอถึงยอม“คบ” กับเขา คบ…เพื่อหลอก คบ…เพื่อให้เขาหลง และเธอก็หายไปจากชีวิตเขา…เหมือนไม่เคยมีตัวตน “เป็นไงครับน้องเฌอ รสชาติของการเป็นตัวตลก มันหอมหวานเหมือนตอนที่น้องเฌอ เคยแกล้งบอกว่ารักเฮียไหม” “ต่อให้หนูจะเคยร้ายต่อเฮียมากแค่ไหน เฮียก็ยังรักหนูเหมือนเดิมนะครับเด็กดี”
View Moreวันเปิดภาคเรียนวันแรกเสียงจอแจที่เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาดังระงมไปทั่วบริเวณคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทั้งเสียงหัวเราะ เสียงทักทาย และเสียงประกาศที่ดังออกมาจากลำโพงที่แทบไม่มีใครตั้งใจฟัง
เฌอร์ชีวาที่มีเรียนคาบแรกตอนสายตั้งใจมามหาวิทยาลัยเร็วกว่าเวลาเข้าเรียน
หญิงสาวเดินก้มหน้าก้มตาผ่านกลุ่มคนเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะตื่นเต้นกับการได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย แต่เป็นเพราะสายตาหลายคู่ที่มองผ่านเธอไป แล้ววกกลับมามองอีกครั้ง
ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว มือข้างหนึ่งกำชายกระโปรงนักศึกษาไว้หลวมๆ พยายามดึงให้ยาวลงไปอีกนิด ทั้งที่ก็อยู่ในความยาวที่ถูกระเบียบทุกอย่าง เป็นความไม่มั่นใจ
เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงคนนั้นในอดีตที่เคยดูดีเป็นจุดสนใจ ใครหลายคนพากันชื่นชม ตอนนี้ไม่มีใครจำภาพนั้นได้แล้วแม้แต่ตัวเธอเอง มีแค่เฌอร์ชีวาที่ตัวอ้วนกลมและขาดความมั่นใจในตัวเอง
“ขอโทษครับ ขอทางหน่อยได้ไหม” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้ๆ โดยไม่ทันตั้งตัว
เฌอร์ชีวาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะขยับหลบโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นจากจุดนั้น
กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ก็ลอยผ่านเข้ามากระทบความรู้สึก กลิ่นที่ครั้งหนึ่งเคยคุ้นเคย เธอเงยหน้าขึ้นและในวินาทีนั้น โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ
ผู้ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า สูงกว่าเดิมมาก ไหล่กว้างขึ้น เสื้อช็อปวิศวะพาดอยู่บนไหล่อย่างลวก ๆ เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำที่แนบไปกับลำตัวอย่างพอดีจนเห็นสัดส่วนกล้ามเนื้อชัดเจน ผิวขาวขึ้น ใบหน้าคมเข้มขึ้น ริมฝีปากได้รูป และดวงตาคู่นั้นยังเหมือนเดิม แต่แววตากลับเปลี่ยนไปแล้ว คล้ายว่าจะสุขุมขึ้นเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
“พี่ภัทร” เฌอร์ชีวาเผลอครางชื่อเขาออกมาเบาๆ ราวกับไม่มั่นใจว่าควรจะเรียกหรือไม่
ชายหนุ่มชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นที่มุมปาก
“นึกว่าจะจำกันไม่ได้แล้วซะอีก” ภรัณภัทรเอ่ย น้ำเสียงแฝงความยินดี
“พี่ภัทร เปลี่ยนไปมากเลย” หญิงสาวหัวใจกระตุกไปวูบหนึ่ง ความรู้สึกที่กดเอาไว้ในส่วนลึกที่เคยคิดว่าจางไปมากแล้วตีตื้นขึ้นมาในใจ
“เฌอก็เหมือนกัน เปลี่ยนไปมาก”
คำตอบนั้นเร็วเกินไป เร็วพอที่จะทำให้เธอไม่แน่ใจว่าเป็นคำชมหรือเป็นคำเหน็บแนมกันแน่ เฌอร์ชีวาเงียบอย่างตอบคำไม่ถูก การเปลี่ยนแปลงของภรัณภัทรดีขึ้นจนคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่การเปลี่ยนแปลงของเธอมันน่าอับอาย
“อยู่ปีหนึ่งเหรอ” เสียงของภรัณภัทรดึงเธอกลับมาปัจจุบัน
“ค่ะ วิศวะคอมฯ”เฌอร์ชีวาพยักหน้าเบา ๆ
“ดีแล้ว” เขาตอบสั้น ๆ ไม่มีคำขยายความ ไม่มีคำถามต่อ สายตาคมจับจ้องเธออย่างมีความหมาย เฌอร์ชีวาไม่เข้าใจความหมายของสายตานั้น แต่ใจกลับเต้นรัวขึ้นมาด้วยความประหม่า
“แล้วพี่ภัทร...” หญิงสาวเอ่ยต่ออย่างไม่แน่ใจ
“ปีสี่ครับ ” ภรัณภัทรตอบพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ และเสียงซุบซิบรอบข้างที่เริ่มดังขึ้น
“พี่ภัทรนี่ ตัวจริงหล่อกว่าในไอจีอีก”
“แก นั่นเด็กปีหนึ่งที่คุยด้วยคือใครอะ”
เฌอร์ชีวารู้สึกตัวอีกครั้ง เธอกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสายตาของคนจำนวนมาก สายตาบางคู่มองมาอย่างไม่เป็นมิตร และคนข้างเธอเป็นจุดสนใจของใครหลายคนกว่าที่คิด
“งั้น เฌอไปก่อนนะคะ” เธอรีบพูดตัดบทก่อนที่ความอึดอัดจะมากกว่านี้ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไป
“เฌอร์ชีวา” ภรัณภัทรเรียกชื่อจริงของเธอ ชัดเจนราวกับจะย้ำว่า เขาจำเธอได้ จำได้ทั้งหมดจริงๆ
“มีอะไรเหรอคะ” เฌอร์ชีวาหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย เธอคิดว่าระหว่างทั้งสองคนไม่น่าจะมีอะไรให้คุยกันได้อีก
“ตอนเที่ยงว่างไหม” ภรัณยกยิ้มเล็กน้อย คำถามสั้น ๆ แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
“เอ่อ ก็มีเรียนบ่าย”
“งั้นแปลว่าว่าง” เขาพูดเหมือนมันเป็นข้อสรุปไม่ใช่คำถาม
เฌอร์ชีวาเงียบไป ไม่รู้ว่าควรตอบยังไง ไม่รู้ว่าควรพาตัวหนีจากสถาณการณ์ตรงหน้าหรืออยู่ต่อ
“ไปกินอะไรด้วยกันไหม”
ประโยคเอ่ยชวนถูกพูดออกมาง่าย ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติ เหมือนคนสองคนที่ไม่เคยมีอดีตอะไรต่อกัน แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้น
เฌอร์ชีวากำลังจะปฏิเสธ จริง ๆ เธอควรจะปฏิเสธเขา แต่เสียงในใจอีกด้านกลับกระซิบว่า แค่ครั้งเดียว คงไม่เป็นไร
“ก็ได้ค่ะ” เพียงความคิดเข้าข้างตัวเองจบลง คำตอบก็ถูกเอ่ยออกไปทันทีโดยไม่ทันได้ไตร่ตรอง
ภรัณภัทรที่รอคอยผุดรอยยิ้มดีใจขึ้นมา เฌอร์ชีวามองเขาจนใจสั่น ภรัณภัทร อันตราย
สายลมร้อนพัดผ่านเบา ๆ ระหว่างทางเดินยาวที่ทอดไปยังโรงอาหารคณะ เฌอร์ชีวาเดินตามหลังภรัณภัทรในระยะห่างพอประมาณ
สายตาหลายคู่ยังคงมองตาม บางคนมองเขา บางคนมองเธอ บางคนมองทั้งคู่
“พี่ภัทร” ใครบางคนเอ่ยเรียก ภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาหยุดเดินหันมองตามเสียง หญิงสาวรูปร่างดีเดินเข้ามาหา ยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย
“ทำไมอยู่คนเดียวล่ะคะ” เธอพูดพร้อมแตะแขนเขาเบาๆ อย่างสนิทสนม
เฌอร์ชีวาชะงักเล็กน้อย แล้วเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่นับเป็นคนหรือ แต่ภรัณภัทรกลับยิ้มให้หญิงสาวคนนั้นน้อยๆ
“พี่มีนัดครับ” เขาตอบสั้น ๆ สายตาเหลือบมองมาที่เฌอร์ชีวาคล้ายกำลังบอกว่า มีนัดกับใคร
“งั้น เฟย์ไม่กวนแล้ว ไปก่อนนะคะ” ผู้หญิงคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเฌอร์ชีวาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แล้วเดินจากไป
“ไปกันครับ” ภรัณภัทรพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หัวใจเฌอร์ชีวากลับเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ไม่รู้เพราะอะไรระหว่างความไม่สบายใจกับบางอย่างที่คล้ายความรู้สึกเป็นคนพิเศษ
เมื่อมาถึงโรงอาหารคณะ ภรัณภัทรพาหญิงสาวร่างอวบมานั่งที่โต๊ะในมุมที่คนไม่พลุกพล่าน แต่ตัวเองกลับหายไปซื้ออาหาร เพียงไม่นานเขาก็กลับมา
“กินเถอะ”
“ขอบคุณค่ะ” เฌอร์ชีวาพูดเบา ๆ มองจานข้าวตรงหน้าก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
“พี่ภัทร ยังจำได้จริงๆ เหรอ” คำถามนั้นหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ เมื่อรู้ตัวว่าถามสิ่งที่ไม่สมควรออกไปใบหน้าอวบอิ่มก็แดงระเรื่อขึ้นมา เฌอร์ชีวารู้คำว่า จำได้ ไม่ใช่แค่จำได้ว่าเธอเป็นเธอแต่หมายถึงจำได้ในทุกสิ่งที่เป็นเธอ และภรัณภัทรก็คงรู้เหมือนกัน
ภรัณภัทรนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ
“จำได้สิ จำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนที่เฌอ...” เขาหยุดเหมือนตั้งใจจะพูดต่อแต่ก็ไม่พูด
“ตอนที่เฌออะไร” เฌอร์ชีวาไม่แน่ใจว่าภรัณภัทรหมายความว่ายังไง
“ก็จำได้ว่าตอนนั้นเฌอเรียกเฮียว่า เฮียภัทร” ภรัณภัทรหัวเราะเบาๆ แสดงออกเหมือนเอ็นดูคนตรงหน้า
เฌอร์ชีวาหัวใจกระตุกวูบ คำเรียกขานที่ฟังแล้วสนิทสนมขนาดนั้น ตอนนี้ เธอไม่กล้าเรียกเขาแบบนั้นแล้ว หญิงสาวนิ่งเงียบอย่างไม่รู้จะตอบยังไง
“เรียกเฮียภัทรเหมือนเดิมได้ไหม” ภรัณภัทรถามเมื่อเห็นอีกคนนิ่งเงียบไม่ตอบ
“ทำไม” เฌอร์ชีวาถามด้วยความสงสัย ที่จริงเธออยากถามมากกว่านี้ ทำไมต้องเข้ามาทักเธอก่อน ทำไมทำเหมือนทุกอย่างระหว่างเราไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทำไมไม่แสดงว่าโกรธหรือเกลียดกัน แต่เธอไม่กล้า
ภรัณภัทรปลดปล่อยน้ำรักแห่งความใคร่เข้าไปในปากเฌอร์ชีวา คาตัวตนของเขาเอาไว้บังคับให้กลืนลงไปเมื่อแน่ใจว่าเธอกลืนลงไปหมดแล้วชายหนุ่มใช้มือหนาดึงร่างบางที่กำลังสั่นระริกให้ลุกขึ้นมาอย่างแรง“อ๊าา” เฌอร์ชีวาหวีดร้องสุดเสียงเมื่อช่องทางด้านล่างของเธอครูดออกจากผิวเนื้อขรุขระรวดเดียวภรัณภัทรดึงร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมอก ร่างสูงโน้มตัวลงบดขยี้ริมฝีปากลงไปอย่างรุนแรง ชายหนุ่มดูดเม้มกลีบปากนุ่มอย่างหิวกระหาย เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปพัวพันตวัดลิ้นเล็กอย่างแรงจนเฌอร์ชีวารู้สึกเจ็บแปลบแต่กลับเสียวซ่านไปถึงหัวใจ ภรัณภัทรฉีกกระชากชุดเดรสบางเบาและดึงถุงน่องออกจากร่างของคนรักก่อนจะอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเธอวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ออมแรงนักเฌอร์ชีวานอนหอบหายใจกระเส่า ร่างกายของเธอเหนื่อยล้าเกินกว่าจะขัดขืน ผิวขาวอาบไปด้วยเหงื่อและรอยแดงช้ำจากฝีมือของคนเอาแต่ใจ เธอเฝ้ามองแผ่นหลังกำยำเดินกลับไปที่กลางห้อง มองเขาเอื้อมมือไปถอดดิลโด้ปลอมสีดำมะเมื่อมที่เปียกชุ่มออกมาจากพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัว“เฮียภัทร เฌอไม่ไหวแล้ว พอเถอะนะคะท ได้ไหม”เสียงหวานเอ่ยเว้าวอน แต่ภรัณภัทรไม่สนใจ เขาตามขึ้นไปบนเตียง ร่างสูง
ภรัณภัทรจูบซับไปตามลำคอระหงของเธอ ไล่ลงมายังเนินอกอิ่ม สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและความอ่อนโยนในคราวเดียวกัน เขาต้องการให้เธอรู้ว่าเธอเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว“เฮียภัทร” เธอครางชื่อเขาออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ“เด็กดี เรียกว่าที่รักสิ” เขาพูดเสียงพร่า“ที่รัก สามี” เฌอร์ชีวาเรียกคนที่โอบกอดเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คนตัวสูงดวงตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความปรารถนา“ถ้าอย่างนั้นเริ่มจาก ไปเปลี่ยนชุดก่อน” เขาหยิบชุดสีดำส่งไปให้เฌอร์ชีวารับชุดมาดู สองตาสวยเบิกกว้างเล็กน้อย ชุดเดรสตัวสั้นสีดำบางเบาที่มองผ่านไปถึงข้างในและถุงน่องตาข่ายสีดำ“เฮียภัทร”“ไหนว่าทุกอย่างไง” ภรัณภัทรย้ำคำพูดของเธอเฌอร์ชีวารับชุดแสนวาบหวิวนั้นมาอย่างจำยอม ร่างบางค่อยๆ ยกปลายเท้าสวมถุงน่องทีละข้างโดยไม่ได้สวมกางเกงชั้นใน จากนั้นจึงใส่เดรสตัวบางที่พอดีตัวเกินไปจนเห็นความอวบอิ่มทั้งคู่ของเธอรวมทั้งปลายยอดที่แข็งชูชัน ตัวเดรสสีดำสั้นจนเห็นแก้มก้น หญิงสาวยืนนิ่งอย่างเขินอายแต่ก็ปล่อยให้คนรักได้มองเธอโดยไม่คิดปกปิดภรัณภัทรดวงตาลุกวาวเมื่อมองท่าทางแสนเย้ายวนของเธอ ชายหนุ่มดึงเธ
แสงแดดยามบ่ายทอประกายอ่อนโยนส่องลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในโบสถ์ ภายในอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวบริสุทธิ์ เสียงเพลงรักแผ่วเบาและเสียงแสดงความยินดีจากแขกที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญของภรัณภัทรและเฌอร์ชีวาเฌอร์ชีวาในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่เคียงข้างภรัณภัทรที่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำ ทั้งสองคนจับมือกันแน่น สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความรักและความผูกพันที่ผ่านกาลเวลาและบทพิสูจน์มายาวนานบาทหลวงกล่าวคำอวยพรและนำทั้งคู่เข้าสู่พิธีปฏิญาณตน ภรัณภัทรมองดวงตาคู่สวยของเฌอร์ชีวาอย่างลึกซึ้ง กล่าวคำมั่นสัญญาด้วยความจริงใจ“ผม ภรัณภัทร ขอรับเฌอร์ชีวาเป็นภรรยา ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอจนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน”เฌอร์ชีวาน้ำตาคลอ เธอรับรู้ถึงความรักที่เขามีให้ทั้งหมด และเธอเองก็รักเขาไม่แพ้กัน เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความรักล้นปรี่“ดิฉัน เฌอร์ชีวา ขอรับภรัณภัทรเป็นสามี ขอสัญญาว่าจะรักและดูแลคุณตลอดไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน สุขภาพแข็งแรงหรือเจ็บป่วย ดิฉันจะอยู
เช้ามืดที่บ้านเหมหิรัญภักดิ์วันนี้ดูจะคึกคักและวุ่นวายกว่าวันไหนๆ แสงไฟวอร์มไวท์ในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ถูกเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตีสี่ เสียงฝีเท้าของภรัณภัทรดังสลับกับเสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าเป็นระยะ วันนี้เขาลนลานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“เฌอ เข็มตรามหาวิทยาลัยต้องติดฝั่งซ้ายหรือขวาครับ” ภรัณภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวลพลางถือเข็มกลัดโลหะสีเงินวาววับไว้ในมือเฌอร์ชีวาที่กำลังนั่งให้ช่างแต่งหน้าเนรมิตความสวยอยู่นั้นหลุดขำออกมาเบาๆ “เฮียภัทร ติดฝั่งซ้ายค่ะ ทำไมเฮียถึงเอาแต่ทำตัวลนลานแบบนี้ล่ะ”“ก็วันสำคัญของเฌอนี่นา” เขาพึมพำพลางจ้องมองใบหน้าหวานที่วันนี้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนขับเน้นความสวยออกมามากกว่าปกติชุดครุยสีดำขลิบแถบสีเลือดหมูถูกแขวนไว้อย่างดีที่มุมห้องคือเครื่องยืนยันความพยายามตลอดหลายปีที่ของหญิงสาวในขณะที่ชั้นบนเต็มไปด้วยการเตรียมตัวที่เร่งรีบ ชั้นล่างกลับเงียบสงัดเพราะเจ้าแฝดตัวแสบทั้งสองยังคงจมอยู่ในนิทรา น้องปอนด์และหนูปันนอนกอดกันกลมอยู่ในห้องนอนเด็ก“เจนภพ รถพร้อมหรือยัง ดอกไม้ที่สั่งไว้ล่ะ แล้วชุดครุยจิ๋วของเจ้าแฝดรีดเรียบร้อยดีใช่ไหม” ภรัณภัทรเดินลงมารัวคำถามใส่ผู้ช่วยคน