MasukEP45..."หึ…ตลก" ดีไวน์เค้นหัวเราะออกมาแล้วจับแขนเรียวออกจากเอวตนเอง กี่ครั้งแล้วที่เคยเผลอไปกับคำพูดของเธอ ผลลัพธ์มันก็กลับมาแบบเดิมทุกครั้ง ความซื่อสัตย์ในใจเขาที่มีแค่เธอคนเดียวมันถูกมองข้ามมาตลอด เธอมองเห็นแค่ความใจร้ายของเขา แล้วถ้าเขาไม่ยอมใจร้ายแล้วจะมีวิธีไหนจะทำให้เธอหันมาสนใจเขาบ้าง ดีไวน์พยายามมาหมดแล้วเขาจะไม่ใจร้ายถ้าเธอยอมเปิดใจให้กันสักนิดแต่อายแคร์กลับปิดกั้นเขามาตลอด ปฏิเสธอย่างเลือดเย็น ด่าทอสารพัด จนหัวใจของเขามันบอบช้ำแต่ก็ยังยอมทนเพื่อว่าจะมีสักวันอายแคร์จะยอมมองเห็นเขาบ้าง…แต่ไม่เลย ในวันที่เขายอมปล่อย มันก็ยังคงจะเป็นแบบนั้น…เขาไม่ได้ทิ้งลูกเขาแค่ไม่อยากรั้งแม่เท่านั้นเอง "ดิน…" อายแคร์เอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา ร่างกายยืนแน่นิ่ง ดีไวน์จึงเดินไปหยิบตระกร้าใส่ลูกแมวมายัดใส่อกเธอด้วยแววตาไร้ความรู้สึก"กลับไปซะ" "…เรามาเป็นเหมือนไม่ได้แล้วใช่ไหม" เธอถามเสียงแผ่ว ดวงตาที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบนํ้าตาช้อนมองคนตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ "แบบไหน" แบบที่เขาพยายามฝ่ายเดียวตลอด ต้องอยู่กับความหวาดระแวงว่าเธอจะไปหาใคร หรือแอบกลัวว่าเธอจะหนีไปอีกแบบนั้นหรอ…เขาเบื
EP44...ดีไวน์ตอบกลับแค่นั้นท้าวหนาก็ก้าวเดินต่อไปโดยไม่หันกลับมาสนใจเธออีกเลย อายแคร์ลอบกลืนนํ้าลายลงคอแล้วหันกลับไปมองลูกแมวน้อยที่นอนอยู่เธอมองตามแผ่นหลังกว้างแล้วพูดออกมาให้ชายหนุ่มได้ยิน "อายไม่รู้หรอกนะ ว่าดินจะโกรธนานแค่ไหน แต่อายอยากบอกว่าอายจะดูแลลูกให้ดีที่สุด จะไม่มีใคร…จะไม่ทำตัวเหมือนเดิมอีกแล้ว" "…" ดีไวน์ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าฟังคำพูดของเธอไปด้วย "มันคงดูตลกที่อายมาพูดตอนนี้ ก็เพราะว่า อายพึ่งรู้ตัวเองเหมือนกัน…" อายแคร์พูดแล้วหยุดเอาไว้เพียงเท่านั้นดูเหมือนว่าหยาดนํ้าตามันกำลังจะไหลออกมาอีกแล้วแม้จะพยายามอดกลั้นมันไว้ "ว่า…" "…" ไม่ทันที่อายแคร์จะพูดจบดีไวน์ก็เดินออกห่างไปเรื่อยๆก่อนที่ร่างหนาจะสอดตัวเข้าไปในรถ เขาเคลื่อนตัวผ่านหน้าอายแคร์ออกไปปล่อยให้เธอยืนเก็บคำพูดนั้นเข้าไปในอก อายแคร์มองตามท้ายรถคันหรูแล้วหยาดนํ้าตาก็ไหลทะลักออกมาจากพวงแก้มอย่างยากจะกลั้นอยู่…เขตปกครองพิเศษมาเก๊า"ทีนี้คงรู้ตัวแล้วนะ ว่าไม่ควรไปท้าทายใครที่ไม่ควร" เสียงของผู้ชายวัยกลางคนพูดขึ้นขณะที่เขากำลังเตรียมตัวจะเข้าบริษัทโดยที่ลูกชายเพียงคนเดียวกำลังเดินเข้ามาในห้องเพื่อจะบอกว่าเขาก
EP43..."มองอะไรวะ" ต้นน้ำที่กำลังนั่งยกเหล้าขึ้นดื่มเอ่ยถามคนตรงหน้าที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนักและดูเหมือนว่าอายแคร์กำลังสนใจอะไรบางอยู่จนไม่ได้ยินคำพูดของเธอก่อนหน้านี้ "ห้ะ…มะ…เมื่อกี้มึงถามว่าอะไรหรอ" "กูถามว่ามึงมองอะไร" "คนคุ้นหน้าหน่ะ แต่ไม่ใช่" อายแคร์ตอบกลบเกลื่อนความรู้สึกตนเอง เธอหลุบตามองตํ่าพยายามไม่มองไปที่ภาพบาดตาตรงหน้านั้น ดีไวน์จงใจเมินเธอ จงใจประชดใส่เรื่องนี้อายแคร์รู้ดี "แน่ใจนะ ชวนกูมาผ่อนคลายแต่มึงหน้าซีดเชียว" "นํ้า…เดี๋ยวกูมานะ ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน" "โอเค รีบมา" "อื้อ" อายแคร์พยักหน้าตอบแล้วหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาคล้องบ่า เธอหยัดกายลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำหญิง พอเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ากระจกก็สั่งเกตุเห็นคราบอะไรบางอย่างไหลออกมาจากหางตา มือบางยกขึ้นแตะมันเบาๆเธอไม่รู้ตัวเลยว่าหยาดนํ้าตามันไหลออกมาตอนไหน เธอมาที่นี้เพื่ออยากนั่งผ่อนคลายให้ลืมเรื่องแย่ๆไม่ได้คิดจะแตะแอลกอฮอล์หรือออกสเต็ปรวดรายอะไร รวมถึงจะล่าเหยื่ออะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเฉยชากับผู้ชายทุกคนไปแล้ว… ด้านดีไวน์ที่ลากร่างฮันน่ามาหลบตรงมุมเสาร์ทางเดินไปห้องน้ำก้มห
EP42...เกือบหนึ่งสัปดาห์ที่อายแคร์รออยู่บ้านของดีไวน์แต่กลับไม่มีวี่แววของเขาที่จะกลับมาทั้งที่ครบกำหนดวันแล้ว ดวงตาคู่สวยเหลือบมองนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เธอพึ่งซื้อมาจากเงินยี่สิบล้านนั้นบ่งบอกเวลาในช่วงเช้าเธอหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินเข้าไปในห้องนํ้าจ้องมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนกระจก อาการคลื่นไส้เริ่มแทรกซึมเข้ามา มันเป็นแบบนี้ทุกเช้าตลอดเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา "อ้วก!" เธอก้มหน้าอาเจียนออกมาใส่โถมือจับเรือนผมของตนเองเอาไว้ อาหารที่กินเข้าไปมื้อล่าสุดคงทะลักออกมาจนหมดสิ้น อายแคร์หายใจเหนื่อยหอบเมื่อปลดปล่อยของเสียออกมาแล้วเธอเอนแผ่นหลังแนบกับผนังห้องนํ้ามือยกขึ้นจับหน้าอกตนเองอย่างคนไร้เรี่ยวแรง "อึก…" ปลายเท้าเล็กก้าวมาหยุดหน้ากระจกอีกครั้งเธอเอื้อมมือเปิดก๊อกนํ้าแล้วใช้มือช้อนนํ้าขึ้นมาล้างปากพร้อมกับบ่วนออกก่อนจะเดินออกมาชั้นล่างของบ้าน พลันสายตาก็เหลือบมองเห็นการ์ดราวสิบคนกำลังขนของออกจากบ้าน เธอยืนมองนิ่งได้แต่สงสัยพวกนั้นเก็บเฉพาะของที่ดีไวน์สะสมไม่เอ่ยทักและทำเหมือนเธอเป็นดั่งอากาศ อายแคร์กวาดสายตามองอย่างไม่เข้าใจก่อนจะเดินมาหยุดที่ผู้ชายคนหนึ่งแล
EP41...ครืด~ ครืด~ ในตอนที่ดีไวน์กำลังนั่งใช้ความคิดอยู่เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบมันขึ้นมารับสายเมื่อเห็นรายชื่อว่าเป็นใคร (ไงสัส…) "สบายดี" (กูไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น กูหมายถึงเรื่องงานมีง มีชื่อเข้าชิงตำแหน่งเป็นยังไงบ้าง) "ก็ดี" เสียงนิ่งตอบกลับพัสกรไม่ใส่ใจนัก ส่วนมากข่าวภายในประเทศจะไม่ถูกเผยแพร่ไปที่อื่นได้ง่ายๆหากไม่ได้รับการอนุญาตของบุคคลในข่าว (นี้กูมีเพื่อนเป็นคนใหญ่คนโตแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน) "นานแล้ว" (พวกกูพึ่งรู้ตัวสินะ นี้ถ้าไอ้เหนือไม่ให้พ่อมันสืบเรื่องมึงคงไม่รู้ว่ามึงเคยอยู่ฮ่องกงมาก่อน กับเพื่อนไม่ต้องมีความลับเยอะหรอกสัส) "เปล่านิ" (เปล่าก็เหี้ยล่ะ เอาเป็นว่าตั้งใจทำงานก็แล้วกัน กลับมาอาทิตย์หน้าไม่ถึงเดือนก็จะถึงวันจบแล้ว) "อืม" (โชคดีเพื่อน) หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับเพื่อนในกลุ่มเสร็จดีไวน์ก็กดตัดสายแล้ววางโทรศัพท์มือถือลงข้างกาย มารู้ตัวอีกทีก็ลืมเรื่องวันจบไปเลย วันจับที่ใกล้จะมาถึงทุกที คราวนี้เขาคงได้ย้ายมาอยู่ฮ่องกงถาวรเพราะมีภาระหน้าที่หลายอย่างที่ต้องแบกรับ ส่วนสนามแข่งคงให้เพื่อนรับช่วงต่อ อีกทั้งงานที่
EP40..."คุณดินจะปล่อยเธอแล้วใช่ไหม" "อืม…" ดีไวน์ขานรับด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่ง เหตุการณ์เมื่อคืนคงทำให้ลู่เว่ยรู้ทุกอย่างแล้ว เปลือกตาคู่สวยปิดลงอีกครั้งหากไร้เครื่องสำอางกลบคงเห็นขอบตาบอบชํ้าของเขาแล้ว "ฉันเหนื่อย" เขาเหนื่อยทุกอย่าง แม้จะทำยังไงคนไม่รักก็คือไม่รัก เขาจะยอมปล่อยเธอกับลูกไปหากอายแคร์ต้องการแบบนั้นเขาก็จะยอม เพราะมันคือสิ่งที่เธอต้องการอยู่ตลอด เธอต้องการหลุดพ้นจากเขา มาวันนี้ดีไวน์ยอมแล้ว เขาพยายามจีบเธอตั้งแต่แรกคอยส่งของไปให้ก็ถูกโยนทิ้ง ส่งข้อความไปหาก็โดนเมิน การที่รักใครมากๆแล้วเขาไม่เคยสนใจมันจึงเกิดเป็นความเก็บกดและเรียกร้องความสนใจ เขายอมรับว่าทำให้เธอกลัวแต่ในเมื่อลองมาทุกวิธีก็ไม่เคยอยู่ในสายตา มันผิดด้วยหรอที่อยากลองใช้วิธีนี้… แค่อยากให้เธอหันมารักกันบ้างแค่นั้นเอง"เหนื่อยก็พักนะครับ เขาไม่รักก็พอ มีผู้หญิงอีกเยอะแยะที่เขารอคุณอยู่" ลู่เว่ยพูดปลอบใจ ถ้ามันทำง่ายอย่างที่พูดเขาคงไม่ต้องมาตกหลุมรักอายแคร์ซํ้าๆแบบนี้หรอก อยากรักคนอื่นเป็น แต่หัวใจมันดันเรียกร้องแค่เธอ…รักไปแล้วคงจะยากจะถอดใจ "…" "จะกลับบ้านก่อนไหมครับ…ก่อนจะส่งเธอกลับไทย" "ไม่ต้อง







