START TO STOP แค่คุณคนเดิม

CHAPTER 1

Puen’s part

            “วู้วววว” ผมเปล่งเสียงออกมาอีกทั้งยังยกแขนขึ้นเต้น ส่ายสะโพกไปมาด้วยท่าทางกวน ๆ เรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ

            “มึงเมามากแล้วนะไอ้ปืน” ไอ้มาร์ชเดินมากอดคอผมไว้แล้วออกแรงดึงให้มานั่งที่โซฟาตัวยาว

            คืนนี้พวกเราพากันมาเลี้ยงฉลองที่ไอ้ไฟเพื่อนผมมันแข่งรถชนะ ไอ้นี่มันไม่เคยแพ้ใครอยู่แล้ว ผมเองก็ไม่ได้ดื่มมานาน คืนนี้เลยซัดไปเต็มที่

            “เมาเละขนาดนี้ ระวังเมียไม่ให้เข้าห้องนะโว้ย” ไอ้กราฟปาถั่วใส่ผม ก็รู้ว่ามันเป็นห่วง แต่ไม่มีทางที่อิงค์จะไม่ให้ผมเข้าห้อง อิงค์รักผมจะตายเธอไม่มีทางปล่อยให้ผมไปนอนที่อื่นหรอก

            ผมไหวไหล่ให้ไอ้กราฟแล้วกระดกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าปาก ค่อย ๆ ปล่อยให้ของเหลวมึนเมาไหลลงคอไปแบบช้า ๆ แล้วทำท่าจะลุกขึ้นเต้นต่อ แต่ดันถูกไอ้มาร์ชกดให้นั่งลงอย่างเดิม

            “ถ้าเจออิงค์มาที่นี่คงจะสนุกดีพิลึก” นุ่นเพื่อนผู้หญิงของผมเอ่ยขึ้นมา ไอ้พวกสาว ๆ นี่มันชอบจินตนาการ

            อิงค์แฟนผมน่ะเหรอที่จะมาที่นี่ อิงค์ไม่ใช่แบบพวกมันสักหน่อย รายนั้นน่ะเขาสายหวาน เน้นเข้าคาเฟ่แต่งตัวหวาน ๆ ถ่ายรูปอัปลงโซเชียล ของมึนเมาผับบาร์นี่ไม่เข้าเลย

            “สงสารอิงค์ฉิบหายที่มีแฟนอย่างไอ้ปืน” กลอยเอ่ยขึ้นมา มันส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความระอา

            จะสงสารอิงค์ทำไมก็ไม่รู้ต้องสงสารผมสิถึงจะถูก ผมน่ะแทบจะไม่ได้ไปไหน วัน ๆ อยู่แต่กับอิงค์ ถึงเวลาที่ผมปลดปล่อยบ้างจะเป็นไรไป

            “พี่คะเพื่อนหนูให้มาขอไลน์พี่อะค่ะ” น้องคนสวยเดินเข้ามาหาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มาให้

ผมยังไม่ทันจะรับโทรศัพท์เครื่องนั้นก็ถูกปัดให้ตกลงที่พื้นด้วยน้ำมือของอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามา ร่างบางหย่อนสะโพกนั่งลงบนตักของผม แขนเรียวขาวของเธอยกขึ้นกอดคอผมไว้ เธอแสยะยิ้มให้น้องคนนั้น

            “อย่ามายุ่งกับผัวคนอื่น” เสียงเข้มจนดูน่ากลัว น้องคนนั้นจึงพยักหน้ารัว ๆ แล้วรีบเดินหนีไป

            “มึงพูดแบบนั้นน้องเขาก็เข้าใจผิดคิดว่ามึงเป็นเมียกูอะดิ” ผมพูดกับคนบนตัก อีกฝ่ายกลอกตาไปมาแล้วสะบัดฝ่ามือเข้าที่กลางกบาลของผม

            ดื่มเหล้าไปหลายแก้ว ยังไม่มึนเท่าถูกไอ้ฟองมันตบเลย คนที่นั่งตักผมเมื่อสักครู่นี้ก็คือฟองเพื่อนผมน่ะครับ มันเดินไปเข้าห้องน้ำกับมีน พอกลับมาก็เจอเหตุการณ์นี้เข้าพอดี

            “กูจะไปฟ้องเมียมึงให้หมด” มีนเอ่ยขึ้นมาแล้วเดินไปนั่งข้างไอ้มาร์ชพี่ชายของมัน

            “ฟ้องอะไรของมึง นี่กูยังไม่ทันได้ทำไรเลย” ผมเถียงไปแบบข้าง ๆ คู ๆ เมื่อกี้ถ้าไอ้ฟองไม่เข้ามาเสียก่อน ผมคงรับโทรศัพท์มากดไอดีไลน์ให้แล้ว ก็ไม่ได้คิดจะนอกใจอิงค์หรอก แค่ไม่อยากดูหยิ่งในสายตาสาว ๆ

“สะตอ! เมื่อกี้กูเห็นมึงจะให้ไอดีไลน์เขา” ฟองพูดขณะที่มันกำลังเลื่อนตัวลงจากตักของผม มันนั่งแทรกกลางระหว่างผมกับไอ้มาร์ช

“มึงมันหยาบคายไอ้ฟอง” ผมแทบจะสร่างเมาที่โดนไอ้ฟองทั้งตบทั้งด่า อิงค์เมียผมยังไม่ด่าผมแบบมันเลย

“โคตรเกลียดเลย ผู้ชายสันดานแบบนี้ ถ้ามีเมียแล้วรักเมียคนเดียวไม่ได้มึงก็อย่ามี” ฟองยังคงด่าผมต่อ

“กูรักอิงค์หรือเปล่า กูยังไม่รู้เลย”

“ฮะ! มึงพูดใหม่อีกทีซิ” ปลาเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ ทุกคนจ้องหน้าผมกันหมด พวกผู้ชายนี่ยังไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่พวกสาว ๆ นี่มันจ้องเอาเป็นเอาตาย

“ไหนมึงบอกว่าคนนี้มึงจริงจัง” พี่ลมเอ่ยออกมาเสียงเรียบ แม่งดูเป็นวาระการประชุมเลยวุ้ย ผมไม่รู้จะตอบอะไรก็เลยหันไปดื่มเหล้าแม่งเลย

พวกเพื่อนผมก็มี ไอ้ไฟ ไอ้มาร์ช ไอ้กราฟ และไอ้ภีม พวกสาว ๆ ก็มี นุ่น ปลา กลอย ฟอง และมีน มีนนี่เป็นน้องสาวฝาแฝดของไอ้มาร์ช ส่วนพวกพี่ ๆ ก็มี พี่ลม พี่ดิน 2 คนนี้เป็นพี่ชายของไอ้ไฟ พี่ภูมิเป็นพี่ชายไอ้ภีม พี่เกมส์ก็พี่ชายไอ้กราฟ และสุดท้ายก็พี่เอ็กซ์ เจ้าของสถานบันเทิงแห่งนี้ พวกพี่ ๆ เป็นคนตั้งทีมวินโซนขึ้นมา พวกผมก็มาเข้าร่วมด้วย ส่วนพวกสาว ๆ น่ะเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ เลย

“มึงไม่รักอิงค์เหรอ” ไอ้ภีมถามขึ้นมาหลังจากที่เงียบอยู่นาน

ผมส่ายหน้าเล็กน้อยให้เป็นคำตอบ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจว่ารักหรือเปล่า ที่รู้สึกกับอิงค์ก็มากกว่าคนอื่น แต่ไม่รู้ว่ามากพอจนเรียกว่าความรักไหม เราสองคนต่างกันมาก ๆ จนผมไม่ค่อยแน่ใจ

ผมขี้เกียจนั่งให้พวกมันจ้องด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้น ก็เลยจะกลับก่อน แต่พอลุกขึ้นยืนก็ทรงตัวไม่ค่อยอยู่ โชคดีที่ไอ้ไฟมันเข้ามาประคองไว้ได้

“เดี๋ยวกูไปส่งมันเอง” ไอ้ไฟบอกกับพวกเพื่อน ๆ แล้วมันก็พาผมออกมาที่รถ

มันขับมาจอดที่คอนโดของอิงค์แล้วพาผมเดินไปตามทาง ผมยังมีสติ ยังบอกมันได้รู้เรื่องว่าอิงค์อยู่ห้องไหน ชั้นไหน เพียงแค่ผมเดินไม่ตรงทางต้องมีคนประคอง

ออด ออด

            ไอ้ไฟมันให้ผมนั่งลงที่พื้นแล้วกดออดเรียกเจ้าของห้อง สักครู่หนึ่งบานประตูก็ถูกเปิดออก อิงค์มองมาที่ผมแล้วหันกลับไปมองที่ไอ้ไฟ

            “ทำไมพี่ปืนเมามากขนาดนี้ล่ะคะ” นี่แหละอิงค์ พูดจาอ่อนหวาน ไพเราะเพราะพริ้งรื่นหูมาก ๆ

            “ไม่รู้มันเหมือนกัน พี่กลับก่อนนะ” ไอ้ไฟมาส่งนี่ก็ดีเหมือนกัน มันไม่เผาผมให้อิงค์ฟัง มันเลือกที่จะเดินกลับไปเลย ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่น ๆ ยิ่งโดยเฉพาะพวกสาว ๆ มันคงฟ้องอิงค์กันหมดแล้ว

            “ไปค่ะพี่ปืน อิงค์พาเข้าห้อง” อิงค์ย่อตัวลงแล้วจับแขนผมให้กอดคอเธอไว้ แล้วเธอก็กอดเข้าที่เอวผม ประคองพาผมเดินเข้าไปถึงห้องนอน

            ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้าง มองอิงค์ที่กำลังเดินไปเอาผ้าขนหนูและกะละมังใส่น้ำมาวางที่ข้างเตียง เธอจัดการเช็ดใบหน้าและลำคอให้ผม เพียงเท่านี้เปลือกตาของผมก็ปิดลง ผมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอีก จนกระทั่งช่วงสายของอีกวันหนึ่ง