All Chapters of BAD’ KING พันธนาการรัก : Chapter 1 - Chapter 10

ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อนในตอนที่ฉันกำลังเรียนอยู่ปีสี่ วันนั้นเป็นวันที่ฉันพึ่งถ่ายงานของทางมหาลัยเสร็จเวลาเลยล่วงไปตอนดึกในตอนที่ฉันกำลังจะกลับบ้านจึงเดินไปเปลี่ยนชุดที่ตู้ล็อกเกอร์ตามเคยซึ่งบรรยากาศตอนนี้ก็มีเพียงแสงไฟจากโรงยิมสาดส่องเข้ามาตู้ล็อกเกอร์หลากหลายเรียงรายกันไว้พอรู้ตัวอีกทีว่าตัวเองอยู่คนเดียวจึงรีบไขกุญแจแล้วเปิดตู้ แต่สายตามันกลับไปสะดุดกับอะไรบางอย่่างมันเป็นกล่องขนาดกลางสี่เหลี่ยมดูไม่มีอะไรฉันจึงเอื้อมมือหยิบขึ้นมาแล้วเปิดดูพอเห็นสัญลักษณ์ตัวดีก็ต้องยัดมันกลับที่เดิมพร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เขาอีกแล้วหรอ? "เหอะ น่ารำคาญชะมัด" ฉันได้แต่สบถออกมาพร้อมกับจะหมุนตัวเดินกลับ พลันมือก็ไวกว่าความคิดคว้ากล่องนั้นออกมาแล้วปิดล็อกเกอร์เสียง ในตอนที่กำลังเดินผ่านถังขยะก็ไม่ลืมโยนทิ้งโดยที่ไม่เปิดดู เหตุการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นกับฉันในช่วงปีสามจนมาถึงปีสี่มักมีเจ้าของตัวดีส่งของมาให้ที่ล็อกเกอร์ทุกวันพร้อมกับติดโพสต์อิสฉันอ่านพอผ่านๆไม่ได้ใส่ใจแล้วให้คนอื่นบ้าง ทิ้งบ้าง มันน่าเบื่อนะที่มีคนคอยตามแบบนี้ทุกวันฉันแทบจะอดระแวงไม่ได้มักได้ยินเสียงฝีเท้าของคนตอนเดินออกจากมหาลัยแต่ก็

ไม่ปล่อยให้ต้นน้ำได้พูดอะไรต่อร่างอรชรก็เหยียดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินนวยนาดฝ่าผู้คนมายังโซนชั้นสองเธอหยิบถุงยางอนามัยออกมาจากกระเป๋าไซต์ห้าสิบหกแล้วประทับจูบลงบนหน้าซองก่อนจะเดินผ่านโต๊ะของกลุ่มดีไวน์ก็จัดการโยนลงที่ตักของใครบางคนแล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำรวม"ไรวะ" เพิร์ธก้มมองแล้วหยิบขึ้นมาดู "ถุงยางว่ะ" "สวยฉิบหาย มึงไม่เอากูขอนะ" ไฟนอลมองตามบั้นท้ายงามงอนแล้วยกมือขึ้นลูบปลายคาง "เสียใจเขาโยนให้กู ไปล่ะ ไปโยกเอวสักหน่อย" "เดี๋ยว มึงแหกตาดูหลังซองด้วย" "…" เพิร์ธหรี่ตาอย่างไม่เข้าใจแล้วพลิกซองดูตามที่ทิศเหนือบอก "Still? นิ่ง" สิ้นเสียงพูกทุกสายตาก็หันไปยังดีไวน์ที่นั่งจิบเหล้าอยู่"เหี้ยเอ่ย มึงได้อีกแล้วหรอวะ" "ไร" เสียงนิ่งถามกลับ "คนนี้ไม่เอาให้กูได้นะ" เพิร์ธโยนซองถุงยางไว้บนตกดีไวน์แทนแล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้เหมือนเดิม สายตาไร้ความรู้สึกหลุบมองแล้วยกยิ้มขึ้นมาอย่างมีเลศนัยก่อนที่ร่างหนาจะลุกขึ้นแล้วเดินออกมาจากโต๊ะโดยที่ไม่ได้บอกคำพูดใดกับเพื่อนในกลุ่ม ห้องน้ำร่วมชั้นสอง"ออกไป" ในตอนที่อายแคร์กำลังจรดลิปสีแดงเคลือบกลีบปากอวบอิ่มเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น ดวงตาสว

"เชี้ย!" ต้นน้ำมันอุทานออกมาด้วยความตกใจแล้วดึงกระดาษจากมือฉันไปขยํ้าทิ้ง"นี้มันเรื่องบ้าอะไร""มันเล่นมึงแล้วว่ะ คราวนี้มึงได้เป็นเมียมันสมใจอยากแน่" คำพูดของต้นน้ำทำให้ฉันวิตกกังวลมากกว่าเดิม ไม่ใช่แค่ฉันต้องมาคอยหวาดระแวงแต่มันมากกว่านั้น"กูไม่รู้ต้องทำไงต่อแล้ว" ฉันได้แต่ตอบออกไปสติสัมปชัญญะเลื่อนลอย มือถูกยกขึ้นกุมขมับทั้งสองข้างเอาไว้อย่างคนเสียสติ"มึงหยุดเรียนก่อนไหมอย่าพึ่งไปหาทางคิดก่อน กูไม่น่ายุมึงเลยว่ะ""กูไม่อยากอยู่คนเดียว ให้กูไปกับมึงนะนํ้า" ฉันหันไปหามันด้วยแววตาสั่นระริกมันเป็นเรื่องเดียวที่ฉันกลัวมากที่สุดในชีวิต ต้นน้ำมองหน้าฉันแล้วยื่นมือมาบีบเอาไว้เป็นเชิงให้กำลังใจพลันสมองมันก็นึกย้อนกลับไปเหตุการณ์เมื่อวานที่มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาในลิฟต์พร้อมกับฉันหรือบางทีผู้ชายคนนั้นคือดีตั้งแต่แรก เขารู้แม้กระทั่งที่อยู่ของฉันงั้นหรอ ยิ่งคิดความหวาดกลัวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น"งั้นก็ไปเรียน อยู่กับกูไว้ก่อนอย่าไปไหนคนเดียว""กูจะทำยังไงดี…" ในหัวมันมีแต่คำถามเดิมซํ้่าวนไปวนมาเรียนมหาลัยเดียวกันอยู่ในกลุ่มของนักศึกษาที่ต่างมีครอบครัวมากอิทธิพลแบบนั้นฉันจะไปทำอะไรได้"มึงอย่าพึ่

คำเตือน…ฉากในเนื้อหาต่อไปนี้ มีเนื้อหาไม่เหมาะสมและรุนแรงหากไม่มั่นใจก่อนอ่านให้เลื่อนอ่านตอนอื่นได้เลยนะคะไม่มีเจตนาไม่ดีหรือชักจูงให้ปฏิบัติตามโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน📌"ไอ้ฉิบหายเอ่ย!" ต้นน้ำสบถออกมาแล้วเปิดประตูเข้าไปในรถตอนนี้เธอต้องรีบไปช่วยเพื่อนเป็นอันดับแรก "พี่คะ ตามรถคันนั้นไปทีเขาพาตัวเพื่อนหนูไป""นั้นไม่ใช่รถของทางโรงเเรมนิคับ""ก็หนูบอกไปเมื่อกี้ว่าไอ้โรคจิตนั้นมันพาตัวเพื่อนหนูไปไง เร็วดิพี่""ครับๆ" เธอบอกด้วยท่าทีร้อนรนไม่นานคนขับรถก็เริ่มเหยียบคันเร่งตามรถคันนั้นตามไปติดๆ มือบางกดโทรหาตำรวจเพราะเธอหมดความอดทนพอจัดการทุกอย่างเสร็จสับก็เพ่งสายตามองตามท้ายรถเพื่อไม่ให้คลาดกัน"เหยียบอีกดิพี่""มิดแล้วครับ คันหน้าขับเก่งมาก ฟาดแปดยังเรียกพี่เลยครับ""มันใช่เวลาตลกไหมคะ?" ต้นน้ำถอนหายใจออกมาแต่สิ่งที่คนขับรถบอกมันก็เป็นความจริงนั่นแหละ รถคันหน้าขับปาดซ้ายขวาว่องไวเหมือนชำนาญการขับรถมาเป็นอย่างดี"หายแล้วครับ หายไปไหนไม่รู้""แล้วมันหายไปไหนละคะ""ผะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน""ไม่ได้เรื่องเลย!" รถตู้จอดอยู่ทางวนเวียนไปต่อไม่ได้เพราะดีไวน์ขับรถสับขาหลอกทำเอาคนตามสับสนจนตามไ

-อายแคร์-สิ้นเสียงพูดร่างกายฉันก็ถูกกระแทกลงมาอีกครั้งแรงจากเอวหนาไม่มีว่าท่าทีว่าจะลดละ ดีไวน์มอบความป่าเถื่อนเข้าร่างฉันอย่างเอาแต่ใจ เขาบอกคิดถึงยังไม่หายมันเป็นคำพูดที่ชวนหวั่นไหวแต่ฉันกลับรู้สึกไม่ต้องการมันมากกว่า"อึก…อ๊ะ!!!" ฉันฟุบหน้าเข้ากับหมอนใบโตแล้วจิกเล็บลงบนผ้าปูอีกครั้ง การถูกรุกรานจากข้างหลังยิ่งทำให้ความยาวมันถลำลึกลงมาทำเอาฉันแทบสติแตกในโซนประสาทได้ยินเพียงเสียงเนื้อกระแทกเนื้อดังกึกก้อง"…" เสียงครวญครางจากคนบนร่างดังขึ้นมาเป็นระยะไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตาบ้านี้มันเสียวขนาดนั้นทั้งที่ตรงนั้นของฉันปวดหน่วงไปหมด ฉันปล่อยให้ร่างกายถูกกระแทกกระทั้นอยู่แบบนั้นเพราะขัดขืนไม่ได้ พลันความร้อนจากปลายลิ้นเปียกก็แตะลงที่ใบหูดีไวน์ลากมันลงมาจนถึงราดไหล่แล้วดูดเนื้อเนียนฝากรอยเอาไว้ด้วยท่าทีมูมมามในตอนที่ร่างกายของสองเรากำลังโยกย้ายข้บเคลื่อนภายในห้องมืดที่มีเพียงเเสงสลัวพอฝากรอยแดงเอาไว้จนพอใจปากหนาก็ลากลงมาตามท้ายทอยใช้ฟันแหลมขูดตามแผ่นหลังเนียนทำเอาอาการปวดแสบเข้าเล่นงาน ฉันจึงใช้ปากงับที่หมอนระงับความปวดร้าวเอาไว้แล้วกรีดร้องอัดหมอนออกมา"อื้อออ!" ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจกับท่าทา