EP.8 กล้าได้กล้าเสีย

ตอนเย็น

“พี่ แผนล่อเสือมาเข้าถ้ำผ่านแบบไม่ต้องทำอะไรเลย”มือเรียวป้องปากสนทนากับปลายสายในห้องน้ำแม้จะเปิดห้องของตัวเองไว้หนึ่งห้องเพื่อมาอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก็ตาม

(ทำไมกูรู้สึกว่ามันไม่ได้ง่ายขนาดนั้นวะ ระวังตัวด้วยนะเดี๋ยวโดนเสือกัด)

“เออรู้แล้ว แต่นิวต้องเอากับมันจริงๆเหรอ”

(แล้วมึงจะเก็บซิงไว้ชิงโชคหรือไง)

นินิวกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เธอกล้าได้กล้าเสียพอสมควรพรหมจรรย์ไม่ใช่สิ่งที่หวงแหนขนาดนั้นแต่ใจจริงอยากมอบครั้งแรกให้กับผู้ชายที่ตนเองรักไม่ใช่ผู้ชายที่เกลียด

“เปลี่ยนแผนไม่ได้เหรอ”

(กูจะบอกอะไรให้นะ การที่มึงจะเข้าถึงข้อมูลคนอย่างมันไม่ง่ายเลย คนปกติคนที่ไม่มีความลับระดับชาติอะไรโทรศัพท์หรือโน๊ตบุ๊คมันก็มีรหัสผ่านกันทั้งนั้นแหละ นี่คือสิ่งที่มึงต้องหาต่อ แล้วต่อให้มึงขโมยของพวกนั้นมาให้คนอื่นแฮกได้ ก็ไม่ได้เแปลว่ามึงจะได้ แล้วของหายไปเจ้าตัวก็ต้องรู้ วิธีของกูมันดีสุดแล้ว เชื่อกู แต่ถ้ามึงไม่เอาก็แค่เดินออกมา ไม่รู้นะถ้ามึงอยู่ต่อมึงอาจได้มากกว่าสี่สิบล้านที่มึงเรียกไปก็ได้นะ)

“อย่าเอาเงินมาล่อ”

(ตัดสินใจเอง แค่นี้ก่อนนะ ไม่จำเป็นไม่ต้องโทรมา เดี๋ยวมันสงสัย)แอนดริวกดวางสายไปโดยที่ไม่รอให้นินิวตอบอะไรกลับ

หญิงสาวเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายข้าง ถือกระเป๋าคล้องแขนไว้ หยัดกายลุกจากขอบอ่างเดินไปหมุนตัวหน้ากระจก ดวงตากลมโตมองชุดเดรสสีดำสั้นรัดรูปปาดไหล่ที่อยู่บนตัวเธอดูเซ็กซี่ ทั้งๆที่ไม่ได้โป๊มาก เครื่องสำอางที่แต่งแต้มบนใบหน้าจัดจ้านกว่าเมื่อเช้าเล็กน้อย

มารยาหญิงคืออาวุธร้ายผู้ชายบ้ากามย่อมเป็นเหยื่อชั้นดี

ออกมาจากห้องน้ำเดินมาที่ชั้นวางของ มือเรียวคว้าหยิบคีย์การ์ดห้องVVIPของชายหนุ่มที่ให้เธอไว้เมื่อเช้ามาถือไว้ ก่อนจะรีบไปสวมใส่ส้นสูง พ่นลมหายออกมาให้ตัวเบาโล่ง รีบออกจากห้องแล้วตรงไปขึ้นลิฟต์

ติ๊งงงง~

ลิฟต์มาจอดที่ชั้นยี่สิบห้าของโรงแรม ออกจากลิฟต์มามองเห็นวิวรอบนอกได้ทั่วทิศ ห้าชั้นสุดท้ายหรูหรามีแต่แขกระดับสูงมาพัก ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะขึ้นมาชั้นนี้ แต่มันน่าแปลกไม่มีใครเฝ้าอยู่เลย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจนัก เร่งฝีเท้าไปยังห้องที่นัดหมาย

ติ๊ด~

~แกร่ก~

ไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศมากระทบกายทันทีที่เปิดประตูเข้ามาตามมาด้วยกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งทำให้นินิวยกมือมาปิดจมูกไว้โดยอัตโนมัติ เธอปิดประตูให้แน่นสนิท กวาดสายตามองห้องขนาดใหญ่ที่มีแต่ของตกแต่งสีดำสลับขาว แต่ไม่เห็นเจ้าของห้อง สัญชาตญาณบอกให้เธอเดินไปดูรอบๆ

“นึกว่าจะไม่มา เธอใจกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้นะ”โยนบุหรี่ทิ้งไปในที่เขี่ยบุหรี่ มาเฟียหนุ่มยกขามาไขว่ห้าง แขนซ้ายพาดกับขอบโซฟา เอนหลังพิงพนักโซฟาเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามายังโซนนั่งเล่นใกล้ๆกับห้องนอน

“ก็ต้องมาสิตอนนี้ฉันกำลังตกที่นั่งลำบาก”วางคีย์การ์ดห้องและกระเป๋าไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟาข้างๆขวดไวน์ราคาแพงก่อนที่เธอจะหย่อนสะโพกลงโซฟาที่ขนาดพอดีกับตัว

“จะนั่งตรงนั้นจริงๆเหรอ”คลี่ยิ้มบางๆอย่างยั่วยวนเธอยัดกายลุกไปหย่อนสะโพกที่โซฟาตัวยาวแนบชิดกับเขายิ่งขึ้นแขนซ้ายของเขาตวัดโอบเอวเธอทันทีที่เธอเข้ามานั่ง

“ไม่คิดว่าเธอจะกล้าเอาตัวมาแลกนะ งานอ่ะมันหาได้ง่ายกว่านั้นนะ เป็นฉันฉันจะลาออก”

“แล้วถ้าฉันลาออกฉันจะได้สี่สิบล้านจากนายตอนไหนล่ะ”มือเรียวสัมผัสใบหน้าเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลากมือลงมาแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทีละเม็ดจนครบ เพื่อดึงความสนใจให้เขาไม่ตั้งคำถามต่อ

พรึ่บ~

เขาถอดเสื้อเชิ้ตออกแล้วโยนทิ้งไป ดวงตากลมโตแวววาวเป็นประกายเมื่อเห็นร่างกำยำท่อนบนเปลือยเปล่าทั้งหมด ใจไม่รักดีมันหลงมองมัดกล้ามหน้าท้องแกร่งด้วยความหลงใหล เลื่อนสายตาต่ำลงกว่านั้น เผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ จนลืมมองรอยสักรูปเสือโคร่งที่ต้นแขนซ้ายไป มาเฟียหนุ่มยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์มองการกระทำนั้นด้วยความพึงพอใจ มือหนาลูบไล้ขาของเธอไปพลาง

“ฉลาดดีนี่ แต่ฉันก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าทำไมเธอถึงกล้าขายตัวให้กับผู้ชายที่เธอเกลียด วันนั้นเธอยังด่าฉันอยู่เลย”หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำเขากำลังจับพิรุธเธอหรือเปล่าเขาอยากรู้จริงๆหรือจะหลอกถามอะไร เธอหลบสายตาเขาชั่วครู่เพราะอ่านแววตาเจ้าเล่ห์นั้นไม่ออก

“ตอนนี้ฉันกำลังสิ้นเนื้อประดาตัว โดนแบนไม่มีรถ เงินใกล้จะหมด ต้องทำงาน เหตุผลอื่นฉันก็บอกนายไปแล้ว งานหาได้ก็จริงแต่ย้ายคอนโดมีค่าใช้จ่ายเพิ่มนะพูดตรงๆนะฉันก็กลัวอดตาย ถึงจะไม่ชอบนายแต่ฉันชอบเงินของนาย แล้วมีเหตุผลอะไรบ้างที่ฉันจะไม่ยอมรับข้อเสนอล่ะ”

มือหนาเลื่อนจากเอวมาขย้ำหน้าอกขนาดใหญ่ อีกข้างรุกล้ำมายังใต้กระโปรงของเธอ นิ้วชี้สะกิดใจกลางสาวผ่านแพนตี้ตัวบาง สัมผัสหยาบโลนทำไรขนอ่อนลุกชูชัน มันทำให้นินิวเสียสมาธิเล็กน้อยในการคิดคำตอบมาแถถ้าเขาถามมาอีก

“ความต้องการของเธอชัดเจนดีนี่ แต่คนอย่างเธอดูไม่น่าใช่คนแบบนั้นเธอดูเป็นผู้หญิงที่ทำงานเก่งเกินที่จะมาทำอะไรแบบนี้”นี่เขากำลังสอบสัมภาษณ์เพื่อหาคู่นอนที่ดีหรือไง

“อ๊าาาา”เสียงครางเล็ดลอดออกมาทั้งๆที่เธอพยายามจะกลั้นไว้ แพนตี้ถูกแหวกออก นิ้วกลางของเขาถูไถปากทางเข้าเพื่อเปิดทาง เธออ้าขาให้เขาอย่างรู้งาน จนชุดเดรสสั้นล่นขึ้นมา ถึงเขาจะทำเพียงแค่นั้นก็ทำให้นินิวจิกเล็บลงที่โซฟา หัวใจดวงน้อยกระตุกสั่นตื่นเต้นกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ไม่เคยได้เจอมาก่อน

“ตอบคำถามฉัน”เค้นเสียงดุเรียกสติคนที่กำลังเคลิ้ม

“อ๊า….ดะ…เดี๋ยวก่อน….อึก”จับมือหนาให้หยุดการกระทำนั้นก่อนเธอไม่มีสมาธิ เขาเอามือออกมาจากใต้กระโปรง ปลายลิ้นสัมผัสกับนิ้วมือตัวเองที่เปียกเปื้อนน้ำหล่อลื่นอย่างหิวกระหาย

“ขอบคุณสำหรับคำชมนะ ฉันดูเป็น working women ขนาดนั้นเลยเหรอ นายพูดเหมือนรู้จักฉันดีนะ ฉันจะบอกความจริงให้ก็ได้ว่าวันนั้นฉันกำลังคิดอยู่พอดีว่าจะตอบตกลงดีไหมแต่นายก็ไล่ฉันก่อนและเพื่อนเข้ามาพอดีก็เลยอด ฉันก็คนทั่วไปอ่ะอยากมีคนเลี้ยงแต่ฉันก็ยังอยากทำงานไปด้วย แต่ไม่กล้าพอที่จะเดินไปขอให้ใครเลี้ยง พอนายเข้ามาเป็นคู่ปรับแล้วนายเสนอมาแบบนั้นฉันก็อยากลอง”

“แล้ว….”นิ้วชี้เรียวยาวเลื่อนมาปิดปากแพคทริค ก่อนตวัดสองแขนโอบลำคอหนา มองเขาด้วยสายตายั่วยวน

“อย่าถามเยอะ ได้เวลามีความสุขกันแล้ว ฉันอยากใจจะขาดแล้วเนี่ย”กระซิบเสียงกระเส่าปลุกเร้าอารมณ์ เธอครั่นเนื้อครั่นตัว รู้สึกวูบวาบอย่างบอกไม่ถูกคล้ายไฟร้อนข้างในใกล้ปะทุ

มาเฟียหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาเอื้อมมือไปหยิบเช็คอีกมุมโซฟายื่นให้เธอ เธอกวาดสายตามองเห็นตัวเลขกลมๆหนึ่งแสนบาท เธอเมินเฉยต่อกระดาษแผ่นนั้น ดึงชุดเดรสลงต่ำพอให้เห็นเนินอกขนาดใหญ่ที่โพล่พ้นออกมา มือบางรูดปาดเนินอกตัวเอง จริตจะก้านของเธอพานให้เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

“ของสดใหม่ไม่มีเสริมเติมแต่ง หนึ่งล้านสำหรับครั้งแรกของฉันได้ไหม”เขาเจ้าเล่ห์จนต้องต่อรอง หากเธอจะต้องเสียตัวให้เขาจนกว่าจะคุ้มสี่สิบล้านถึงตอนนั้นเขาคงหลงใหลในตัวเธอและเธอก็คงจะได้ไปทั้งความลับด้านมืดของเขาและข้อมูลความลับของโรงแรมเอาไปขายต่อ ต้องได้ให้คุ้มเสีย

“ต่อรองเก่ง!”