เล่ห์รักซาตานร้าย (LOVE DEVIL)

 เคลย์ตัน วินซ์ คาสเซียส (30 ปี) 

เจ้าของโรงแรมคาสเซียสหรูหราระดับโลกหลายแห่ง นั่นมันก็แค่ธุรกิจครอบครัวที่เขารับช่วงต่อจากท่านพ่อเท่านั้น

หากกล่าวถึงงานสีดำละก็…ไม่มีใครไม่รู้จักเขาคนนี้

เขามันเป็นพวกอยากได้อะไรก็ต้องได้ แม้ว่าต้องใช้ความพยายามมากน้อยแค่ไหน

ถ้าจะเอา…อะไรก็หยุดไม่อยู่!!

อามิเกล ปาร์คเกอร์ (23 ปี) 

หญิงสาวจิตใจดี บริสุทธิ์ อ่อนโยนราวกับดอกไม้แรกแย้ม แต่ดิ้นรนใช้ชีวิตด้วยตัวเองตั้งแต่เด็ก

…คนเราจะเข้มแข็งยังไงก็อยากถูกรักอยู่ดี

เพราะเธอเกิดจากความไม่ตั้งใจ คำว่าลูกจึงไม่เคยหลุดจากปากของคนเป็นพ่อตลอดเวลา 15 ปี ที่เธอย้ายมาอยู่ในความดูแลของเขา

…ในฐานะคนอาศัย

ตอนที่ 1

——————————

อามิเกล ปาร์คเกอร์ หญิงสาววัย 23 ปี ลูกครึ่งไทย - อิตาลี ผิวขาวเนียนและใบหน้าหวานจิ้มลิ้มพร้อมกับรอยแก้มบุ๋มที่ปรากฏขึ้นทุกครั้งเวลาเธอยิ้ม ใครที่ได้รู้จักก็เป็นอันต้องตกหลุมรักความน่ารัก อ่อนโยนและใจดีของเธอ

อามิเกลมีโอกาสได้รู้จักแอลลี่ไฮโซสาวสวยพ่วงด้วยตำแหน่งรองประธานบริษัทตระกูลดัง จากการแข่งขันออกแบบการจัดสวนที่มหาวิทยาลัยเมื่อ 5 เดือนที่แล้ว หลังจากเรียนจบและด้วยความชอบที่คล้ายๆ กัน แอลลี่จึงชวนเธอมาร่วมงานด้วย

ปิ้วว

ปัง! ปัง!

เสียงพลุกระดาษดังขึ้น เส้นสายรุ้งขนาดเล็กลอยฟุ้งขึ้นบนอากาศอย่างสวยงามก่อนจะร่วงตกลงพื้น เมื่อสองสาวอามิเกลและแอลลี่ได้ฤกษ์เปิดบริษัทรับออกแบบจัดสวนดอกไม้ขนาดเล็กที่พวกเธอตั้งใจสร้างขึ้น

'Garden lover' ตั้งอยู่ในตึกแถว 3 ชั้น บนถนนใจกลางเมืองของประเทศอิตาลี นอกจากจะรับออกแบบแล้วบริเวณด้านหน้ายังเปิดเป็นร้านดอกไม้สดและดอกไม้อบแห้งอีกด้วย

ใครเดินผ่านไปมาก็สามารถหยิบจับดอกไม้สดที่วางเรียงกันสวยงามแล้วจ่ายเงินค่าดอกไม้ไว้ในตะกร้าที่เตรียมไว้ได้เลย หรือหากลูกค้าคนไหนอยากปรึกษาหรือขอแนะนำต่างๆ หญิงสาวก็ยินดีมาก

"เย้!...ขอให้ลูกค้าเข้าเยอะๆ ตั้งแต่วันแรกทีเถอะ เพี้ยง!!" เสียงเล็กของแอลลี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส หลังจากแขวนป้ายหน้าร้านว่าเปิดแล้วก่อนจะหันไปยิ้มให้กับหุ้นส่วนของตัวเอง

"ขอบคุณที่ไว้ใจเกลนะคะ คุณแอล" อามิเกลยืนมองหน้าร้านของตัวเองและเพื่อน ใบหน้าสวยหวานเปื้อนยิ้มด้วยความรู้สึกปลื้มปริ่มดีใจ

"ครบเครื่องเรื่องดอกไม้ขนาดนี้ ผลตอบรับต้องดีมากแน่นอนค่ะพี่มิเกล คุณแอล" หญิงสาวอีกคนเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากไปเอาน้ำส้มคั้นสดมาให้รุ่นพี่ทั้งสองคน 

นีโอร่า หญิงสาวรุ่นน้องที่มหาวิทยาลัยของอามิเกล เธอรับจ๊อบทำงานพาร์มไทม์ระหว่างเรียน นีนค่อนข้างสนิทกับอามิเกลมากเพราะเป็นพี่รหัสน้องรหัสกันอยู่แล้ว

"ฉลองเปิดร้านค่ะ" ทั้งสามคนชนแก้วน้ำส้มก่อนจะยกขึ้นดื่มเป็นการเฉลิมฉลองในวันนี้

"แอลเชื่อฝีมือมิเกลอยู่แล้วทั้งเก่งแล้วก็น่ารักขนาดนี้ ลูกค้าเต็มร้านแน่ๆ"

หญิงสาวสวย น่ารัก นิสัยดีแบบนี้ใครได้เป็นแฟนคงโชคดีมากแน่ๆ ขออย่าให้ได้เจอคนใจร้ายกับเธอเลย เพราะจากที่เธอรู้จักได้เพื่อนใหม่คนนี้มา ชีวิตเธอค่อนข้างลำบากมามาก

"เกลจะตั้งใจทำงานสุดฝีมือเลย อุ๊ย!..ลูกค้ามาแล้ว คิคิ"

ระหว่างที่หญิงสาวสามคนกำลังคุยกันก็มีลูกค้าคู่รักเข้ามาสนใจเลือกดอกไม้สด อามิเกลจึงรีบเข้าไปทักทายทันที

หญิงสาวแนะนำดอกไม้ที่ฝ่ายชายบอกว่าตั้งใจจะซื้อให้ฝ่ายหญิงอย่างใส่ใจ เพราะดอกไม้แต่ละชนิดจะมีความหมายซ่อนเอาไว้สื่อถึงความรู้สึกได้อย่างลึกซึ้ง จนในที่สุดเธอก็ส่งมอบดอกไม้ช่อใหญ่ช่อแรกของวันนี้ให้กับลูกค้าคู่รักไปโดยที่ใช้เวลาจัดเตรียมไม่นาน

แอลลี่อยู่ที่ร้านได้ไม่นานเพราะมีประชุมด่วนที่โรงแรมจึงขอตัวออกมาก่อน

ในการเปิดร้านวันแรกถือว่ากระแสตอบรับค่อนข้างดีเลยทีเดียว ลูกค้าเข้าร้านบ้างก็ซื้อดอกไม้สด ดอกไม้อบแห้งปะปนกันไป บ้างก็เยี่ยมชมดอกไม้ โมเดลการออกแบบสวนที่หญิงสาวเคยทำไว้ กว่าที่สองสาวอามิเกลและนีนจะได้นั่งพักยาวๆ ก็ตอนปิดร้านไปแล้ว

หญิงสาวสองคนไล่เก็บอุปกรณ์ต่างๆ ที่อยู่นอกร้านเข้าร้าน จัดเรียงทำความสะอาดงานเสร็จสรรพก็กินเวลาไปดึกดื่น

"ขอให้เป็นอย่างนี้ทุกวันด้วยเถอะ มีกำลังใจขึ้นเยอะเลย"

มือบางจับกระถางใบโปรดขึ้นมาฉีดพรมน้ำพอประมาณ ก่อนจะเอ่ยกับต้นโคลเวอร์ด้วยรอยยิ้มหวานจนเห็นลักยิ้มแก้มบุ๋ม

หลังจากเก็บร้านเรียบร้อยหญิงสาวจึงแยกย้ายกันกลับบ้าน หากจะค้างที่นี่ก็ยังไม่สะดวกเท่าไหร่เพราะชั้น 3 สำหรับห้องนอนยังไม่เสร็จเรียบร้อยเท่าที่ควร

หญิงสาวลงรถประจำทางรอบสุดท้าย ก่อนจะเดินเข้าไปในเขตคฤหาสน์ตระกูลซีซานเดอร์...ร่างอรชรเดินตามทางพื้นดินติดกำแพงเพื่อกลับบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธออาศัยอยู่ตั้งแต่อายุ 8 ขวบ

"มิเกล กลับมาแล้วหรือคุณท่านเรียกพบนานแล้วรีบไปเถอะเดี๋ยวจะโดนดุเอา"

โซอี้ สาวใช้รุ่นเดียวกันที่เฝ้ารอเธอกลับมารีบวิ่งมาบอกเมื่อหญิงสาวกำลังไขกุญแจเข้าบ้าน

"โอเคจ๊ะ งั้นเกลไปก่อนนะ ขอบคุณนะโซอี้"

ขาเรียวรีบก้าวไปยังตึกใหญ่ทันที ใบหน้าหวานปรากฏรอยยิ้มขึ้นเพราะไม่บ่อยครั้งที่พ่อเรียกพบเธออย่างนี้ ถึงส่วนใหญ่จะเรียกไปต่อว่าก็เถอะ แต่นั่นก็ทำให้เธอพอจะมีตัวตนอยู่บ้าง