The Dangerous รักร้ายของคิงส์ตัน

The Dangerous รักร้ายของคิงส์ตัน

last updateLast Updated : 2025-12-02
By:  J.JusminCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
33Chapters
1.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เขาคือมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ทว่าคืนหนึ่งกลับถูกดึงเข้าไปพัวพันกับการเลิกรากันของใครบางคน ด้วยความที่เขาไม่เคยไว้ใจใครง่าย ๆ และเธอก็เป็นคนรักของน้องชายคู่อริ จึงคิดว่าอีกฝ่ายจงใจเข้าหาเพราะมีแผนการบางอย่าง และในเมื่อทุกอย่างมันเป็นแค่เกม ความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างมุ่งหวังเพียงผลประโยชน์จึงเริ่มต้นขึ้น เขาดึงเธอเข้ามาเพื่อแก้แค้นคู่อริ และเพื่อไม่ให้ถูกจับคู่กับคนที่แม่หามาให้ ส่วนเธอต้องการเพียงแค่เงินเพื่อประคองธุรกิจครอบครัวและจ่ายค่าเล่าเรียน นำมาสู่การตัดสินใจอยู่ร่วมบ้านกันโดยไร้งานแต่ง มีเพียงทะเบียนสมรสที่ผูกมัดกันและกันเอาไว้ ท่ามกลางส่วนลึกของความรู้สึกสับสน เร่าร้อน กลืนกินจิตใต้สำนึกแรกเริ่มของการมาอยู่ด้วยกัน "ครบหนึ่งปีแล้ว ถึงเวลาที่เราต้องหย่ากัน" "ไม่ ฉันไม่หย่า นอกจากฉัน เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปมีคนอื่น"

View More

Chapter 1

บทนำ

「申し訳ございません、温井さん。手術に最適な時期は、もう過ぎてしまっておりました……」

子宮がんの診断書を握りしめたまま、温井紬(ぬくい つむぎ)はしばらく動けずにいた。どれくらい経っただろう、彼女はようやく我に返り、長谷川慎(はせがわ しん)の秘書である柏木要(かしわぎ かなめ)に電話をかける。

呼び出し音が長く鳴り続けた。やっと出た相手の声は、いつも通り素っ気ない。「奥様、何か御用でしょうか」

紬は震える指を握りしめた。「慎は?話があるの」

「長谷川代表は今、取り込み中です」要が答えた。

「少しだけでいいから、代わってもらえない……?」

要の返事を待つ間もなく、受話器の向こうから柔らかな女性の声が聞こえてきた。「慎、サプライズって一体どんな物なの?もったいぶらないで教えてよ」

「上を見て」

聞き慣れた低い声。でも、紬に向けられたことは一度もない、あたたかな響きだった。

次の瞬間、要は遠慮なく電話を切った。

そのとき――

ドォンッ!

港の対岸から轟音が響いた。紬は青ざめた顔で空を仰ぐ。

対岸から打ち上がる、華やかな花火。紺碧の夜空を彩る光の饗宴は、まるでおとぎ話のように美しかった。

病院の入口には、人だかりができていた。

「ねえ、知ってる?あれ、ランセー・ホールディングスの長谷川代表が彼女の誕生日に上げた花火なんだって。一晩で40億円以上らしいわよ!」

「お相手、園部寧音(そのべ ねね)さんでしょ!世界トップの工科大の博士で、国内の一流企業が引く手あまたのエリート。頭も良くて美人で、家柄も申し分ないし、彼氏まであんなイケメンの大金持ちなんて!」

「そりゃあの長谷川代表も夢中になるわよ。あんな完璧な彼女、自慢したくなるに決まってるじゃない!」

紬は派手に輝く花火を見上げたまま、じっと立ち尽くしていた。やがて、握りしめていた診断書がするりと指から滑り落ち、薄い紙切れが足元に舞い降りる。

彼女は踵を返し、静かに立ち去った。

その日の明け方のこと。

慎が帰宅すると、灯りもつけずに紬が暗闇のリビングに座っていた。

彼はスイッチに手を伸ばして明かりをつけ、眉をひそめる。「まだ起きてたのか」

紬は顔を上げ、目の前の人を見つめる。上腕にかける上着、深い黒の瞳。変わらず冷ややかな眼差しで、こちらを見下ろしている。

ずっと、彼はこういう人なのだと思っていた。生まれつき、誰にでも冷たいのだと。でも違った。自分の隣で氷のように冷たい彼は、別の誰かにとっては、心を焦がすほどあたたかいのだ。

「眠れなくて」紬はかすれた声で答える。「今日、病院に行ってきたの」

慎は無造作に上着をソファに投げ出すと、無関心な口調で訊く。「で、何て言われた?」

紬は最近ずっと下腹部の痛みを訴えていた。慎は一緒に病院へ行くと約束してくれたのに、その度に延期になった。

――会社で超大型契約が入っただの、プロジェクトでトラブルが起きただの。

慎は確かに昨日、紬に約束していた。病院に付き添うと。

でも寧音はこっそり自分の誕生日を祝うつもりだと聞いて、会社から慌てて寧音のところに駆けつけた。

寧音のために花火を打ち上げるのに夢中で、紬に関しては、確かに手が回らなかった。

「何でもない。もう少し様子を見ましょうって」紬は目を伏せる。「それより……今日は、どうして帰ってきたの?」

慎は一瞬動きを止めた。それから、ゆっくりと近づいてくる。

紬を抱き寄せ、首筋に何度も熱い吐息を落とす。耳元で、かすれた声が響いた。

「今日からお前の排卵日だろ」

「長谷川家の跡継ぎを産むために、毎月この時期は必ず関係を持つって約束したのはお前の方だ。まさか、もう忘れたのか?」

彼の身体から漂う女性用の香水の香り。それはまるで銃弾のように、紬が必死で保っていたわずかなプライドを撃ち抜いた。

慎の言う通りだった。結婚して三年、彼はずっとこうだった。祖母である長谷川老夫人に「長谷川家の跡を継ぐ子を」と言われたときだけ、義務のように帰ってきて、紬を抱く。

紬の意識がぼんやりと遠のく。子供……もう無理かもしれないのに。

もともと紬は、穏やかで従順な性格だった。言われるがまま、流されるまま。それが当たり前になっていた。でも今日は――もう、我慢したくなかった。

「慎、私と寝て……彼女に嫉妬されたりしないの?」

暗闇の中、紬の瞳が鋭く光る。大人しかった小動物が、初めて牙を剥くように。

慎は彼女を見つめた。いつもと違う真剣な表情に気づいたのか、彼の目に冷たい光が宿る。

やがて、慎が笑った。けれど、その笑みに温もりはない。

「まさか。俺たちの結婚は秘密だ。というか、表に出せないのはお前の方だろう」

「最初から脇役だと分かっていたはずだ」
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
33 Chapters
บทนำ
ณ ผับแห่งหนึ่งทางโซนไชนาทาวน์ของกรุงเทพฯ กลุ่มเพื่อนทั้งห้าคนได้นัดกันมาฉลองหลังสอบเสร็จ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านในช่วงปิดภาคเรียนที่หนึ่งเมษา นักศึกษาปี 2 คณะนิเทศศาสตร์ สาขาการออกแบบสื่อดิจิทัล อายุ 20 ปี เจ้าของใบหน้าสวยได้รูป พวงแก้มน่าฟัด ริมฝีปากอวบอิ่ม ดวงตากลมโตชวนมอง คืนนี้ได้ออกมาเที่ยวกับเพื่อนรักในวัยเด็กอย่างมารีนที่เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันเพื่อนของเธอเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ควงคู่มากับวายุที่เพิ่งขยับสถานะจากเพื่อนสนิทสู่คนรัก และเพื่อนในสาขาของมารีนอีกสองคน นั่นก็คือปอนด์กับคูเปอร์แม้คืนนี้เมษาจะไม่มีคนมานั่งเคียงข้าง แต่ก็ใช่ว่าหัวใจของเธอจะเปล่าเปลี่ยว เธอมีแฟนที่คบกันมาหลายเดือน เขามีชื่อว่าสิงหา เป็นรุ่นพี่ต่างมหาวิทยาลัยที่เพิ่งเรียนจบไปเมื่อเทอมก่อน และตอนมาถึงผับก็ได้พิมพ์ข้อความคุยกันอยู่หลายนาทีกว่าจะวางโทรศัพท์ลงเธอกับสิงหาไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน ทั้งสองต่างก็ไว้ใจและให้อิสระในการใช้ชีวิต และวันนี้แฟนหนุ่มก็บอกว่ารู้สึกไม่สบายเลยจะกินยาแล้วเข้านอน“อิจฉาคนมีคู่จังเลยเว้ย” ปอนด์หันไปเอ่ยกับคูเปอร์มารีนกับวายุกำลังนั่งกระหนุงกระหนิงกันราวกับว่าผับแห่งนี้มีพื้น
Read more
ตอนที่ 1 คนทรยศ (1)
เมษาเดินทางกลับบ้านที่จังหวัดภูเก็ตตั้งแต่เช้า ใช้เวลาอยู่บนเครื่องบินหนึ่งชั่วโมงกว่า ต่อรถแท็กซีออกจากสนามบินอีกไม่ถึงยี่สิบนาทีรถก็ขับมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ครอบครัวของเธอทำธุรกิจผลิตสื่อโฆษณา เป็นบริษัทขนาดกลางไม่เล็กไม่ใหญ่มาก สามารถรับงานโฆษณาได้ทุกรูปแบบ ฐานะทางบ้านไม่ได้ร่ำรวยแต่ก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง หากมีเวลาว่างเธอมักจะติดตามพ่อกับแม่เข้าไปช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในบริษัทหญิงสาวสูดหายใจก้าวลงจากรถ ลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก“แม่คะ หนูกลับมาแล้วค่ะ”เสียงใสว่าพลางวิ่งเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่ที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับการรดน้ำต้นไม้และดอกไม้ที่สวนหลังบ้านแม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่สวยมาก พ่อของเธอก็หล่อเหลามากเช่นเดียวกัน แม้อายุจะนำหน้าด้วยเลขสี่กันทั้งคู่ แต่ทว่าพวกท่านก็ยังดูดีไม่ต่างจากตอนเป็นหนุ่มสาว“กลับมาทำไมไม่บอกแม่ก่อน”น้ำเสียงของผู้เป็นแม่เต็มไปด้วยความประหลาดใจที่จู่ ๆ ลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้านก็โผล่เข้ามาหาที่สวนหลังบ้านปกติพ่อกับแม่จะเป็นคนไปรอรับที่สนามบิน ทว่ากลับมาบ้านครั้งนี้เธอไม่ได้บอกกับใครล่วงหน้า อีกทั้งมารีนที่มีบ้านอยู่ไม่ไกลกัน
Read more
ตอนที่ 1 คนทรยศ (2)
คำเตือน : เนื้อหาในตอนนี้มีฉากความรุนแรง เลือดสาด“ผะ ผมขอโทษครับนาย ผมผิดไปแล้ว ไอ้สิงหามันยัดเงินให้ผม”ผู้จัดการผับน้ำตาคลอเบ้า ยกมือไหว้เรียกร้องการให้อภัย ที่ผ่านมาเขาตั้งใจทำงานอย่างระมัดระวัง อีกทั้งก่อนปล่อยบัตรวีไอพีให้ใครจะต้องเช็กประวัติให้ดี แต่ทว่าความหน้ามืดตามัวเห็นแก่เงินก็ได้ทำให้เขาละเลยหน้าที่ ปล่อยให้ศัตรูเข้ามาเหยียบที่นี่ได้โดยไร้การป้องกัน“อยากได้เงินของมัน แต่ไม่กลัวว่าจะโดนกูจับได้อย่างนั้นเหรอ มึงคิดว่ากูโง่มากหรือไง”คิงส์ตันถลึงตาใส่ มือหนาจับด้ามมีดแหลมคมปักลงบนพื้น อีกแค่นิดเดียวก็จะแทงลงบนหน้าขาของผู้จัดการผับอีกฝ่ายพรั่นพรึงจนหายใจไม่ทั่วท้อง เลื่อนแขนทั้งสองข้างเข้าไปกอดขาของผู้เป็นนายที่ชักมีดกลับไปถือไว้ แล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง“ผะ ผมขอโทษครับนาย ผมไม่ได้คิดกับนายแบบนั้น ตะ ตอนนั้นผมมีปัญหาเรื่องเงิน ผมจำเป็นต้องใช้เงินจริง ๆ นายให้โอกาสผมสักครั้งเถอะนะครับ”“หึ ร้อนเงินอย่างนั้นเหรอ งั้นก็แปลว่าถ้าใครยัดเงินให้มึง มึงก็จะปล่อยบัตรให้ใช่ไหม”“ผมผิดไปแล้ว วะ ไว้ชีวิตผมด้วยนะครับ ผมมีลูกเมียที่ต้องดูแล”ผู้จัดการผับส่ายหน้าระรัว เขากลัวมากจร
Read more
ตอนที่ 2 สามหนุ่มมาเฟีย
คิงส์ตันนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังดำขลับหลังโต๊ะทำงาน ไล่สายตาตรวจดูเอกสารของธุรกิจท่าเรือนำเข้าและส่งออก มือถือที่วางอยู่ใกล้กันก็ปรากฏแสงบนหน้าจอพร้อมกับอาการสั่น โชว์หราชื่อของคนที่โทรเข้ามามาเฟียหนุ่มวางแฟ้มในมือลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย เลื่อนขึ้นไปทาบข้างหู“ครับม้า”“อาเฉิง นี่งานของลูกยุ่งมากเลยเหรอ หรือลืมไปแล้วว่ายังมีป๊ากับม้าอยู่ที่ฮ่องกง”น้ำเสียงตัดพ้อของผู้เป็นแม่ดังขึ้น หากลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านขาดการไปนานกว่าสองสัปดาห์ ก็จะเป็นฝ่ายโทรมาเองเหมือนอย่างครั้งนี้ และเฉิงก็เป็นชื่อเล่นที่มีเฉพาะคนในครอบครัวเท่านั้นที่เรียกแบบนี้ได้“ช่วงนี้งานผมยุ่งมากครับ ท่าเรือกำลังจะมีสินค้าส่งออกล็อตใหญ่ ผมเลยต้องตรวจเช็กให้ละเอียด ม้าอย่าน้อยใจไปเลยนะครับ”“ยุ่งยังไงก็ควรจะหาเวลาโทรมาบ้าง”“ขอโทษครับ ต่อไปผมจะโทรไปหาบ่อย ๆ ม้าไม่ได้แค่จะโทรมาบ่นที่ผมไม่มีเวลาให้ใช่ไหมครับ”คิงส์ตันเอ่ยเข้าเรื่องทันที เขารู้ดีว่าการที่ผู้เป็นแม่โทรมาหาก่อนนั้น ไม่ได้มีเพียงแค่คิดถึงลูกชาย แต่มีอีกหนึ่งเรื่อง นั่นก็คือการดูตัว“สิ้นเดือนนี้ม้าได้นัดคนเอาไว้ที่ภัตตาคารเซียงหยง”“ใครอีกครับม้า”“ชื่อลี
Read more
ตอนที่ 3 บังเอิญเจออดีตแฟน
อีกไม่กี่วันมหาวิทยาลัยก็ใกล้จะเปิดภาคเรียนที่สอง เมษาเดินทางกลับมาถึงคอนโดที่กรุงเทพฯ ก็โทรนัดเพื่อนสนิทอีกคนที่เรียนสาขาการออกแบบสื่อดิจิทัลด้วยกันไปเที่ยวคืนนี้สองสาวชวนกันแต่งตัวด้วยชุดเดรสทรงสั้นแนบเรือนร่าง โชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งและหน้าอกกลมเด่นเย้ายวนแก่สายตาของชายหนุ่มในคราบนักดื่ม และทั้งคู่ก็มาถึง K.T. Demon Pub ในช่วงสองทุ่มกว่า“เลิกกันแล้วมึงก็อย่าเศร้านักเลย ผ่อนคลายเข้าไว้ แล้วก็ยก”อบเชยว่าพลางจับแก้วเหล้าผสมน้ำแข็งและโซดายัดใส่มือของเมษา ช่วงก่อนเพื่อนได้โทรมาระบายความช้ำใจทั้งหมดให้ฟัง เธอจึงกร่นด่าอดีตแฟนหนุ่มของเมษาไปหลายยกด้วยความเดือดดาลที่กล้าทำเรื่องต่ำทรามอย่างการนอกใจ และทำให้เพื่อนของเธอเสียใจไปหลายอาทิตย์อบเชยเชื่อว่าเรื่องเหล่านี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนรับได้ เธอเองก็เช่นกัน แต่จะปล่อยให้เพื่อนจมอยู่กับความทุกข์มันก็ไม่มีประโยชน์ ไม่สู้ใช้น้ำเมาและเสียงเพลงสร้างความสุขในคืนนี้ไม่ดีกว่าหรือในตอนที่เมษากลับบ้านและใช้โอกาสนี้ตัดใจจากผู้ชายไร้ยางอายที่คบกันได้เพียงเก้าเดือน สิงหาเป็นแฟนคนแรกที่เธอมี ด้วยความไร้ประสบการณ์เธอจึงเชื่อใจและไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าโกหก ทั
Read more
ตอนที่ 4 เสียจูบให้คนแปลกหน้า
เมษาออกแรงต่อต้าน มืออีกข้างที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระทั้งทุบและผลักแผงอกของคนในชุดสูตด้วยความไม่พอใจ เพราะนี่มันเป็นจูบแรกของเธอ เขากล้าขโมยมันไปได้ยังไงเพียะ!ทันทีที่ริมฝีปากของอีกฝ่ายผละออกจากเธอพร้อมขยับตัวถอยหลังไปเล็กน้อย ใบหน้าข้างซ้ายของเขาก็ถูกฟาดด้วยฝ่ามือเล็กเสียงดังฟังชัดมาเฟียหนุ่มใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม กระตุกยิ้มมุมปากราวกับไม่รู้สึกระแคะระคายผิวหนังเลยแม้แต่น้อย แววตาคมดุเปล่งประกายราวกับชื่นชอบความเจ็บปวดที่ได้รับ ก่อนจะเปลี่ยนอารมณ์กระทันหันคว้าข้อมือของเธอแล้วออกแรงกระชาก ร่างเล็กถลาเข้ามากระแทกกับแผงอกล่ำ“ตบได้ดีนี่ นี่คือวิธีตอบแทนคนที่ช่วยเหลือเธออย่างนั้นเหรอ”“ปล่อยฉันนะ”คิ้วเรียวขมวดชนกัน หญิงสาวพยายามแกะข้อมือออกจากฝ่ามือใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผล เปลี่ยนไปช้อนดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจขึ้นมองอีกฝ่าย“ใครขอให้คุณช่วยไม่ทราบ แล้วไอ้การที่คุณมาทำบ้า ๆ แบบนี้กับฉัน มันเรียกว่าเสียมารยาท ไอ้คนโรคจิต โอ๊ย…”ข้อมือของเมษาถูกบีบแรงขึ้นอีกระดับ แววตาของคนแปลกหน้านั้นเยือกเย็น มุมปากที่กระตุกขึ้นก็ได้สร้างความรู้สึกหวาดหวั่นให้กับคนถูกกระทำ ทว่าเธอก็ยังทำใจกล้ายกมืออีกข้าง
Read more
ตอนที่ 5 ตั้งใจมาหาเรื่อง
ในคืนต่อมามีกลุ่มวัยรุ่นต่างถิ่นเข้ามาเที่ยวที่ผับ ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้ไม่ได้มาหาความสุขในยามค่ำคืน แต่ตั้งใจมาหาเรื่องลูกค้ารายอื่นที่นั่งโต๊ะใกล้กัน หวังก่อความวุ่นวายเพื่อสร้างความเสียหายให้แก่ผับดังในย่านไชนาทาวน์ผู้จัดการผับคนใหม่ที่คิงส์ตันรับเข้ามาทำงาน ได้นำชายหุ่นล่ำในชุดดำสี่ห้าคนซึ่งเป็นลูกน้องที่เขาจ้างมาดูแลความสงบเรียบร้อยเข้าไปเคลียร์ปัญหาที่เกิดขึ้น ในขณะที่กลุ่มวัยรุ่นและลูกค้าโต๊ะอื่นเริ่มมีปากเสียงตะโกนด่ากันไปมา“เพลิง”“ครับนาย”“มึงลงไปจัดการไอ้เด็กเวรพวกนั้น แล้วอย่าลืมฝากไปบอกลูกพี่ของมันด้วยว่าอย่าส่งคนมาในถิ่นของกูอีก”น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความรำคาญใจดังขึ้น ครั้งนี้เขาจะให้โอกาสกลับตัวเพราะเห็นว่าเป็นเด็กที่ยังเรียนไม่จบ อยู่ในวัยคึกคะนอง คงเห็นแก่เงินค่าจ้างไม่กี่บาท เลยทำตามที่ได้รับคำสั่งมา แต่หากยังมีครั้งหน้าคงไม่เหลือแม้แต่ชีวิตรอดออกไปจากที่นี่แน่เพลิงออกจากห้องทำงานของผู้เป็นนาย ก็ได้พาคนลงไปลากตัวกลุ่มวัยรุ่นชายทั้งห้าคนออกไปกระทืบบริเวณด้านหลังผับซึ่งเป็นที่ลับตาคน ก่อนปล่อยตัวก็ฝากถ้อยคำไปบอกลูกพี่ของพวกมันตามที่เจ้านายของตนสั่งการเด็กวัยรุ่น
Read more
ตอนที่ 6 หนีแฟนเก่าแต่กลับเจอ...
“มีอะไรก็รีบพูดมา”เมษากระแทกเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าของเธอง้ำงอบ่งบอกถึงความอึดอัดที่ต้องอยู่กับอดีตคนรักสองต่อสอง ทั้งที่ตอนนี้ความรู้สึกของเธอที่มีให้กับอีกฝ่ายนั้นไม่เหมือนเดิม“ไปถึงร้านอาหารก่อน แล้วค่อยคุยกัน เราไม่ได้กินข้าวด้วยกันนานแล้วนะ พี่จำได้ว่าเธอชอบกิน…”สิงหาเอ่ยไม่ทันจบประโยค เมษาก็โพล่งขึ้น“ก็พาผู้หญิงของพี่ไปสิ อย่าลืมว่าฉันบอกเลิกพี่แล้ว เราไม่ได้เป็นอะไรกันอีก”“ได้ถามพี่รึยังว่าพี่ยอมเลิกกับเธอไหม ในเมื่อพี่ยังไม่ได้ตอบตกลงก็แปลว่าเรายังเหมือนเดิม”“น่าด้าน”เมษาถอนหายใจ ไม่คิดว่าเขาจะไร้ยางอายเช่นนี้ เธอเบี่ยงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจหันไปมองนอกกระจก วิวข้างทางยังน่ามองกว่าใบหน้าของสิงหาเสียอีก อากาศในรถก็เต็มไปด้วยมลพิษ แค่เธอยอมนั่งรถมาฟังเขาพูดพร่ำเรื่องไร้สาระ มันก็มากเกินทนแล้ว“หึ เราก็สมกันดีนี่ เจอกันครั้งก่อนเธอก็ไปยืนจูบกับใครก็ไม่รู้ พี่ยังไม่ถือสาเลย เธอก็อย่าเก็บเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่ใจเลยนะ แกล้งลืม ๆ มันไป แล้วเราก็มาเริ่มต้นกันใหม่”เมษาหันไปเผชิญหน้ากับแฟนเก่า เธอเอ่ยเสียงเข้มอย่างหมดความอดทน“เชิญคิดเองเออเองฝ่ายเดียวเถอะ ถ้า
Read more
ตอนที่ 7 ยื่นข้อเสนอ
คิงส์ตันถอนหายใจพลางโยนเสื้อลงบนตักของคนตัวเล็กที่ใส่กระโปรงสั้นจนร่นขึ้นมาครึ่งหน้าขา เขาไม่ได้มีความคิดอกุศลอย่างที่เธอกำลังแอบคิดอยู่ในใจ เพียงแค่เห็นอีกฝ่ายลูบแขนไปมาจนรำคาญลูกตา คิดว่าคงหนาวเลยจะถอดเสื้อออกมาให้ใช้คลุมตัว“เอาไปใส่ซะ ฉันไม่อยากให้มีคนตายบนรถ”“ขะ ขอบคุณ ฉันก็แค่หนาว ไม่ถึงกับแข็งตายบนรถคุณหรอกน่า”หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ไม่คิดว่าเจ้าของแววตาดุ ใบหน้าไร้รอยยิ้ม จะเป็นคนมีน้ำใจเหมือนกัน แม้ว่าปากของเขาจะเสียอยู่หน่อย ๆ แต่เธอก็ไม่กล้านำเสื้ออีกฝ่ายมาสวมใส่ จึงหยิบมาคลุมตัวทางด้านหน้าแทน“เคลียร์ปัญหากันไม่ลงตัวเหรอถึงได้ถูกไล่ลงจากรถ”คิงส์ตันลองถามหยั่งเชิง ทว่าหญิงสาวได้ฟังประโยคนี้ก็ถึงกับของขึ้น“ใครถูกไล่ ฉันลงมาเองต่างหาก คนแบบนั้นไม่มีอะไรให้ต้องเคลียร์หรอก อีกอย่างถ้าฉันกลับไปคืนดีก็โง่เต็มทีแล้ว”แค่คิดถึงเหตุการณ์วันนั้นกับที่เกิดขึ้นในวันนี้ เธอก็โมโหจนอยากจะชกหน้าสิงหาไปสักทีสองที คนอะไรหน้าด้านที่สุด“หึ”“ทำเสียงแบบนี้หมายความว่ายังไง”เมษาหันไปจ้องคนที่ชื่อว่าคิงส์ตัน ขณะที่อีกฝ่ายกระตุกยิ้มมุมปากส่งเสียงแค่นหัวเราะในลำคอ คล้ายกับเยาะเย้ยเธออย
Read more
ตอนที่ 8 เจอปัญหาใหญ่
เมษานั่งอยู่โรงอาหารของคณะนิเทศศาสตร์ เข้าเรียนครึ่งวันมานี้เธอแทบไม่มีสมาธิจดจ่อกับสิ่งที่อาจารย์สอน เอาแต่นึกถึงคำพูดของผู้เป็นแม่ที่โทรมาหาเมื่อคืน น้ำเสียงของท่านเต็มไปด้วยความกังวลใจบริษัทของครอบครัวกำลังเจอปัญหาใหญ่ พ่อกับแม่ต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อเพิ่มสภาพคล่องและจ่ายเงินเดือนพนักงาน รวมถึงค่าเสียหายจากการส่งงานให้ไม่ทันตามกำหนดสถานการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้เมษาตกใจเป็นอย่างมาก จู่ ๆ เครื่องพิมพ์ขนาดใหญ่ก็เสียพร้อมกันทั้งห้าเครื่อง ทำให้ผลิตนิตยาสารฉบับเดือนนี้ออกวางขายไม่ทันตามกำหนดอีกทั้งลูกค้าที่สั่งจองผลิตวิดีโอโฆษณาก็ได้ขอยกเลิกงานทันทีที่รู้ข่าว สร้างความเสียหายให้กับบริษัทหลายล้านบาทเรื่องเหล่านี้ได้เกิดขึ้นก่อนที่พวกท่านจะโทรมาหาเธอประมาณสิบวัน ในฐานะเจ้าของบริษัทจำต้องทำทุกวิถีทางเพื่อประคองธุรกิจให้อยู่รอด รวมถึงพนักงานที่ให้ความเชื่อใจเพราะทำงานด้วยกันมานาน พวกท่านจะปล่อยให้เกิดผลกระทบต่อคนเหล่านี้ได้อย่างไรพ่อกับแม่จึงตัดสินใจร่วมกันว่าจะนำเงินเก็บของครอบครัวออกมา ทำให้สถานะทางการเงินเริ่มติดขัด ท่านจึงเป็นห่วงลูกสาวเพียงคนเดียว กลัวว่าจะได้รับผลกระทบไปด้วยจึงโทรมา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status