BAD LOVE เล่ห์รักเถื่อน

23.00 น.

(นายครับ รถที่ขนของตอนนี้พร้อมแล้วให้เริ่มตามแผนเลยไหมครับ)

“โอเค เดี๋ยวกูตามไปด้วยดีกว่า พร้อมนะพวกมึงอย่าให้พลาดล่ะงานนี้สำคัญมาก”น้ำเสียงเข้มเอ่ยกำชับลูกน้องคนสนิทปลายสายเรียบร้อย แพคทริคเอื้อมมือไปกดปุ่มวางสายตรงหน้าจอโทรศัพท์ที่ยึดอยู่กับแท่นวางโทรศัพท์ในรถ ในขณะที่ตอนนี้รถของเขากำลังมุ่งหน้าออกจากโรงแรมตัวเองไปยังที่นัดหมาย

“พี่แพคระวัง!”บีน่าที่โดยสารมาด้วยอุทานด้วยความตกใจ

ปี้นนน! เอี๊ยดดดด!

“ว้าย!”ส้นสูงคู่โปรดของนินิวที่ใส่มานานเกิดสึกหรอ เดินอยู่ดีๆมันหักลงเพราะตกร่องฟุตบาททำให้เสียการทรงตัวจะล้มไปทางที่มีรถผ่านมาพอดี ใจตกลงไปอยู่ตาตุ่มเมื่อได้ยินเสียงแตรรถดังสนั่นหวั่นไหว แต่โชคดีที่ธามคว้าแขนไว้และดึงกลับมาทัน

มือเรียวยกวางแนบกับอกข้างซ้ายที่เต้นระรัว พ่นลมหายใจพรืดยาวออกมาอย่างโล่งอกที่ตัวเองไม่ได้เป็นอะไร แต่เมื่อเห็นสายตาถากถางของเจ้าของโรงแรมในตอนที่เขาลดกระจกลงมาเธอจึงยกมือขึ้นมาไหว้ “ขอโทษค่ะ พอดี….”

“ถ้ารู้ตัวว่าเมาง่าย ก็ไม่ควรดื่ม มักง่าย ทุเรศ ภาระสังคม”น้ำเสียงหงุดหงิดที่ต่อว่ากลับดังจนคนแถวนั้นหันมามอง โชคดีที่รถมาไม่เร็วนัก หากขับรถชนผู้หญิงคนนี้คงต้องรับผิดชอบให้เป็นภาระตนเองอีก

แพคทริคกดปุ่มเลื่อนกระจกขึ้นแล้วรีบขับรถออกไปโดยเร็วเพราะมีงานสำคัญรออยู่

“ไม่ได้เมาโว๊ย! ไม่ได้กินสักแก้ว”นักข่าวสาวตะโกนตอบกลับไป ถึงแม้รถสปอร์ตคันหรูจะขับออกไปแล้วก็ตาม รองเท้าพังแถมยังต้องมาโดนต่อว่าแรงให้เจ็บช้ำใจขนาดนี้

“อีนิว มึงเป็นอะไรไหมเนี่ย ตอนมามึงก็สะดุดประตู ตอนนี้เสือกส้นสูงหัก ก่อนออกจากบ้านมึงก้าวเท้าผิดข้างป่ะให้กูไปส่งไหม”ชายหนุ่มปล่อยมือจากแขนเพื่อนรัก ก้มสำรวจเท้าของเธอว่าเป็นอะไรหรือเปล่า

“ไม่ต้อง!กูกลับเองได้”โชคดีที่เท้าไม่พลิก นินิวก้มลงไปถอดรองเท้ามาถือไว้ทั้งสองข้างแล้วเดินเท้าเปล่า เธอยังโมโหไม่หายที่โดนเจ้าของโรงแรมต่อว่าแบบนั้น“น่าหมั่นไส้ กูขอโทษแล้วนะแต่แม่งโคตรปากร้ายเลย เหวี่ยงทำไมวะพูดดีๆก็ได้ป่ะ นี่เป็นเหตุผลที่กูไม่ชอบพวกไฮโซ หน้ากล้องก็ยิ้มดูเป็นกันเอง พอหลังกล้องนี่หน้ามือเป็นหลังมือ”นินิวต่อว่าอย่างเหลืออด บ่นยืดยาวจนธามส่งสายตาถากถางด้วยความรำคาญ

“ช่างเขาเถอะ แต่เมื่อกี้มึงเห็นป่ะ น้องบีน่าระยะใกล้สวยมากมึง”บีน่านางแบบสาวที่เป็นที่นิยมในขณะนี้ เป็นบุญตาที่ธามได้เจอใกล้ๆอีกครั้ง

“ธาม มึงก็ระวังโดนนางเหวี่ยงใส่นะไปหานางแทบทุกงานอ่ะ แบบที่แฝดยัยนี่เหวี่ยงใส่กูอ่ะ บีน่านี่คราวที่แล้วนางก็เหวี่ยงนักข่าวไม่ใช่เหรอ”

“ก็อีนักข่าวคนนั้นมันกวนส้นตีนน้องก่อนมันก็สมควรป่ะ เหมือนที่มึงจะล้มใส่รถเขาอ่ะ”

“เอ้า!นี่กูผิด?”

“เอออีนิวมึงผิด”

“น่ารำคาญวะโคตรเข้าข้างกันเลย ไม่คุยกับมึงแล้วไปดีกว่า”

“เออๆ แยกกันตรงนี้ ขับรถดีๆนะมึงอย่าเด๋อนะ”

“เออรู้แล้วหน่า”

.

.

.

“เหนื่อยชะมัด”นินิวกลับมาที่รถ โยนกระเป๋าสะพายและรองเท้าที่ถือมาด้วยไว้ที่เบาะข้างๆ ความเหนื่อยล้าหลังจากที่วันนี้ทำงานมาทั้งวัน และงานที่โรงแรมนี้เป็นที่สุดท้ายทำให้เธอเอนหลังพิงเบาะรถสักพัก

ที่โรงแรมมีงานถ้าจะกลับคอนโดทางหลักก็คงรถติดนานอาจถึงคอนโดประมาณตีหนึ่ง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา โรงแรมนี้ใกล้กับสำนักข่าวที่นินิวทำงาน เธอจึงเลือกกลับทางลัดที่ใช้เพื่อเดินทางกลับคอนโดประจำ เธอรีบสตาร์ทรถเดินทางกลับ แต่ก่อนกลับเธอได้แวะไปเอางานสำคัญที่ลืมไว้ก่อนเพราะพรุ่งนี้เธอจะลางานกลับบ้านยายเลยทำให้ช้าเล็กน้อย

ทางลัดที่สองฟากถนนมีต้นไม้ใหญ่และเสาไฟส่องสว่างเป็นระยะๆ แต่ยิ่งดึกคนสัญจรไปมายิ่งน้อย

ถนนสองเลนที่เลนซ้ายเป็นรถของนินิวอีกเลนมีรถสำหรับขนของหลายคันที่ขับสวนมา มีทั้งรถสิบล้อและรถกระบะที่แพคทริคใช้ในการส่งของสำคัญมาตามทาง โดยที่เขามาควบคุมเองด้วย

นินิวลดความเร็วรถลงเล็กน้อยเมื่อเห็นรถสิบล้อสวนมาและให้ความสนใจกับรถสปอร์ตคันหรูที่ขับตามมากับขบวนรถพวกนั้นด้วย รู้สึกเหมือนเพิ่งเห็นรถคันนี้มาได้ไม่นาน เธอจำลักษณะของรถได้ดีเพราะมันมีไม่กี่คันในโลก

“ลั้นลา~”เมื่อรถพ่วงผ่านไปเหลือแค่รถกระบะขนของ นินิวฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ไม่มีรถพ่วงไม่ต้องเกร็งจึงขับอย่างสบายใจ

ปี้นนนน!

“กรี๊ดดดดดด”นินิวบีบแตรดังสนั่นพร้อมกับกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกใจเมื่อรถกระบะขนของคันหนึ่งพุ่งตรงมาที่รถของเธอ เพียงแค่เสี้ยววินาที ต่างฝ่ายต่างก็ตกใจกันหักหลบ แต่นินิวสติแตกกระเจิดกระเจิงเธอทำอะไรไม่ถูก ควบคุมพวงมาลัยหักลงข้างทาง โชคไม่ดีเบรกไม่ทันตัวรถฝั่งซ้ายข้างคนขับอัดเข้ากับต้นไม้อย่างจัง

โครม!

ความแรงจากการกระแทกทำให้ตัวรถสะบัดเล็กน้อย นินิวเอนตัวพิงกับเบาะ โชคดีที่คาดเข็มขัดนิรภัยอยู่จึงไม่กระเด็นออกนอกรถ แต่เศษกระจกที่แตกเป็นเสี่ยงๆสร้างบาดแผลไว้มากมาย

“อึก…ช่วย ดะ…ด้วย”ก้อนเนื้อข้างซ้ายกระตุกสั่นระรัว เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ มองบาดแผลของตัวเองทั่วร่างที่มีเลือดสีสดไหลออกมาด้วยความผวากลัว พยายามเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ทว่าเสียงที่แผ่วเบาคนข้างนอกน่าจะไม่ได้ยิน ภาวนาขอให้มีคนผ่านมาเห็นโดยเร็ว

รถหลายคันที่ขับผ่านไปขับวนกลับมาที่จุดเกิดเหตุ ก่อนที่แพคทริคและชายอีกหลายคนจะออกมาจากรถมายืนบนถนนดูความเสียหายที่เกิดขึ้น

นินิวได้ยินเสียงรถจึงมองผ่านกระจกรถที่แตกเป็นเสี่ยงๆออกไป ไม่รู้ฝันไปหรือเปล่าแต่เธอก็เริ่มมีความหวังเมื่อแสงไฟหน้ารถของพวกเขาที่สว่างจ้า ทำให้นินิวเห็นแพคทริครวมทั้งชายชุดดำหลายคนกำลังเก็บของที่หล่นเกลื่อนกลาด ….มันเป็นของผิดกฎหมาย…. จึงคาดว่านั่นต้องเป็นรถขนของของแพคทริคเพราะดูเขาให้ความสนใจอีกทั้งยังได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายคล้ายว่าแพคทริคกำลังโมโห ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีสมาธิพอที่จะจับใจความ

“อึก…”หากตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรคงจะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายสิ่งที่เห็นเอาไว้ไปทำข่าว ครั้นจะหยิบโทรศัพท์มาถ่ายก็ไม่มีเรี่ยวแรงมากพอ หากหยิบออกมาได้ก็คงอยากโทรหาใครสักคนให้มาช่วย

“ช่วย…”ทว่าคนบนถนนไม่มีใครสนใจเธอหรือแม้แต่เหลียวมาก็ไม่มี ภาพที่เธอเห็นมันเลือนลางลงเรื่อยๆ …สุดท้ายเธอก็หมดสติลง