Ep.10

"ที่จริงกูก็ไม่ได้เหี้ยอะไร กูแค่ยังไม่คิดที่จะหยุดที่ใครสักคนแค่นั้นเอง" ผมยกยิ้มออกมา ไม่เห็นว่าสิ่งที่ผมพึ่งจะพูดออกไป มันจะผิดตรงไหน ผู้ชายแบบผม รักชีวิตโสด ชอบความอิสระ ไม่ชอบผูกมัด ไม่ชอบโดนบงการ และไม่ชอบการโดนเป็นเจ้าของจากใครสักคน

"อย่าพลาดไปรู้สึกกับเขาก็แล้วกัน เพราะบางทีผู้หญิงแบบยัยนั่น อาจจะมีความคิดที่ชอบความโสด รักความอิสระแบบที่มึงชอบก็ได้ ก็อย่างว่า ขนาดมึงตามติดเป็นเดือนๆ ล่วงเข้าไปไม่รู้กี่เดือน กูยังไม่เห็นว่าเขาจะมีท่าทีที่บ่งบอกว่ารู้สึกอะไรกับมึงเลย" ไอ้แม็กซ์มองหน้าผม มันยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะส่ายหน้าไปมา

ผมไม่ได้แคร์หรอกนะ ว่ามิ้นท์จะรู้สึกกับผมแบบไหน แม้ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ มันจะเกิดขึ้นเพราะความเอาแต่ใจของผมฝ่ายเดียว แต่แล้วไง สุดท้ายคนแบบผม อยากได้อะไรก็ต้องได้อยู่ดี

"ที่ชวนกูมาเนี่ย จะให้กูช่วยอะไร"

"ใกล้จะถึงวันเกิดของกัสแล้ว วันเกิดของกัสกับวันเกิดของมิลิน เป็นวันเดียวกัน กูต้องหาของขวัญวันเกิดคูณสอง แล้ววันนี้กูก็ต้องทำหน้าที่พ่อ ซื้อของเข้าบ้านแทนเมีย"

"เหอะ มีเมียแล้วยุ่งยากฉิบหาย มีลูกยิ่งแล้วใหญ่" ผมบ่นออกไปตามความคิด ทั้งที่จริงแล้ว ผมรู้สึกยินดีกับเพื่อนผมนะ ที่มันได้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาเป็นเมีย ชีวิตของแมกซ์เวลล์ มันดีขึ้นทุกอย่าง ผมรู้สึกยินดีกับชีวิตของมันมาก แต่ผมก็ยังไม่พร้อมหรือมีความคิด ที่เป็นแบบมัน

ทิ้งความโสด ทั้งที่คนมีเมียหลายๆคน อยากกลับมาเป็นแบบนี้ เรื่องอะไรล่ะ ที่ผมจะหาเรื่องผูกมัดตัวเอง

"ลูกเมียกูนี่หว่า กูทำเขาเกิดมา กูต้องรับผิดชอบเขาให้ดีที่สุด" ว่าไป ก่อนที่ไอ้แม็กซ์จะหยิบน้ำยาซักเสื้อผ้าสำหรับเด็กอ่อน และจิปาถะอีกมากมายมาใส่รถเข็น

"กูพึ่งรู้ ว่ามึงก็สามารถมาซื้อของใช้แทนเมียได้"

"แค่เขาเลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้วไง หากวันไหนที่อยากพาเขามานอกบ้าน กูก็อยากจะพาเขามาทานข้าว หรือทำอะไรที่มันสบายๆมากกว่า กับอีแค่การซื้อของเข้าบ้านแค่นี้ เรื่องนิดเดียว กูทำแทนเขาได้ มึงเองก็ควรซ้อมไว้ เผื่อว่าวันหนึ่งจะมีแบบกู"

"กูนี่นะจะมีแบบมึง" ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองทันที

"เออไง สุดท้ายวันนึงแล้วก็ต้องมี"

แล้วผมก็คิดไปถึงใบหน้าของผู้หญิงอีกคนทันที คนที่ตั้งแต่มีอะไรกัน ผมไม่เคยป้องกันอะไรเลย

"คนเรามันต้องมีข้อยกเว้นกันทั้งนั้นแหละ ต่อให้ชีวิตของมึงจะเคยมีผู้หญิงมาเยอะมาก แต่สุดท้ายแล้ว มันก็ต้องมีคนใดคนหนึ่งที่มึงยกเว้น ให้เขาเป็นคนที่สำคัญ และเหนือกว่าใครในจำนวนนั้นของมึง"

ไอ้แม็กซ์พูดเหมือนรู้ดี ก่อนที่มันจะหยิบโน่นหยิบนี่ แพมเพิสของลูก กางเกงในของเมีย ไอ้หมอนี่นี่มันสุดๆไปเลย

"เย็นนี้ไอ้อาร์ตก็เตรียมฉลองสละโสดเป็นการส่งท้าย หลังจากนี้ชีวิตของมันก็คงไม่ต่างไปจากมึง"

"เออ กูคงเท ตั้งแต่มีเมีย กูก็ไม่เคยอยากไปเที่ยวอีกเลย"

"กูว่ามึงควรไปบวชนะ" ผมยกยิ้มออกมา ชีวิตหลังแต่งงาน คนเรามันต้องเป็นถึงขนาดนั้นเลยเหรอวะ ถ้าต้องเป็นแบบนั้นจริงๆ มีหวังผมคงได้อกแตกตาย

"มึงควรเบาบ้าง ผู้หญิงไม่ชอบผู้ชายเที่ยวกลางคืนแรก เมาแล้วเจอคนเยอะ อะไรมันก็เกิดขึ้นได้"

"กูต้องทำเพื่อใครวะ"

"อ้าวไอ้นี่ กูก็เคยเป็นแบบมึง ที่ไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนั้นแบบนี้ไปเพื่ออะไร สุดท้ายหากเรารักใครสักคน เราจะอยากเป็นแบบนั้นเพื่อเขาเอง"

"เออๆ เอาเป็นว่า ถ้ากูแต่งงานแล้วแบบมึง กูค่อนงดแบบมึงก็แล้วกัน แต่วันนี้ สาวๆเยอะมาก กูไม่ควรพลาด" ไอ้แม็กซ์มองผมอย่างเอือมระอา ก่อนจะหันไปสนใจข้าวของเครื่องใช้ของลูกกับเมียมันตามเดิม

.

.

ผมกดโทรศัพท์หามิ้นท์ในตอนสองทุ่มกว่า จริงๆเธอไม่ใช่ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ผมโทรหา แต่เธอเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียว ที่ไม่เคยโทรหาผมเลย

ไม่รับสาย...

ผมละโทรศัพท์ออกจากหูอย่างหงุดหงิด ยัยนี่มักทำอะไรที่ไม่ถูกใจผมบ่อยมาก แค่รับสาย มันไม่ได้เสียเวลาอะไรเธอมากมายหรอก แต่เธอก็เล่นแบบไม่รับสายผมเลย

ผมกดโทรออกซ้ำๆ จะว่าผมชอบเอาชนะแบบนั้นก็ได้ แต่จริงๆแล้วผมไม่ชอบเวลาที่โดนเมินใส่ และในเมื่อตอนนี้ผมต้องการคุย ผมก็จะต้องได้คุย

เกือบสิบสายเห็นจะได้...

[ฮัลโหล...]

"เล่นตัวอะไรนักหนา ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของฉันหรือไงวะ"

[ถ้าจะโทรมากวนประสาท ฉันจะวางสาย]

"อยากให้ฉันบุกไปถึงห้องของเธอก็ลองดู!" ผมขู่อย่างจริงจัง แล้วถ้าผมจะทำแบบนั้น ผมก็สามารถทำได้ตอนนี้เลย

[มีอะไร?] มิ้นท์ถามด้วยเสียงเหนื่อยๆ เหมือนเหนื่อยจะคุยกับผมมากกว่า

"การรับสายของฉันทุกครั้งที่ฉันโทรหา มันหนักหนาขนาดนั้นเลยหรือไง"

[...ถ้าฉันจะสำคัญกับนายขนาดนั้น เก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับฉัน แล้วคอยเดินตามฉันต้อยๆ คอยตามประกบฉันเป็นเงาเลยดีไหม]

"อย่ามาท้าทายฉันนะมิ้นท์"

[ฉันไม่ได้ท้าทาย แต่สิ่งที่นายกำลังทำมันทำให้ฉันคิดต่างไปจากนั้นไม่ได้จริงๆ การที่นายตามจิกฉันขนาดนี้ มันเป็นเพราะนายหลงรักฉันหรือไง]

"เธอหลงตัวเองมากกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ"

[ฉันไม่ได้หลงตัวเอง การที่นายตามติดชีวิตฉัน คอยหวงก้าง เวลาที่ฉันจะมีคนอื่น ใครๆเขาก็มองออก ว่านายกำลังหวงฉัน หรือนายจะปฏิเสธ ว่าที่นายทำแบบนี้ นายไม่ได้คิดอะไรกับฉันเลย]

"การที่ฉันหวงของของฉัน มันไม่ได้แปลว่าฉันจะรู้สึก เธอคิดว่าความรักมันสามารถเกิดขึ้นได้ง่ายๆหรือไง ไก่อ่อนฉิบหาย หรือการที่เธอพูด เพื่อให้ฉันยอมรับว่าฉันรู้สึกอะไรกับเธอ มันเป็นเพราะเธอเองก็รู้สึกกับฉันเหมือนกัน" อยู่ดีๆ ใจของผมมันก็จดจ่ออยู่ที่คำตอบนั้น ทั้งที่ความจริงแล้ว ผมถูกผู้หญิงบอกรักบ่อยมาก คำว่ารักสามารถออกมาจากปากของผู้หญิงได้ง่ายๆ จนผมไม่เคยรู้สึกอินกับคำนั้นเลย และผมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าหากคำนั้นมันออกมาจากปากของผู้หญิงที่ผมเกี่ยวพันอยู่หลายเดือนแบบมิ้นท์ มันจะทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นหรือเปล่า เธอจะแตกต่างจากคนอื่นๆจริงๆไหม

[ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากรู้สึกกับผู้ชายที่ไม่เคยชัดเจนกับความสัมพันธ์หรอก นายไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน ฉันเองก็ไม่ได้รู้สึกกับนายเหมือนกัน ที่ฉันพูด ฉันไม่ได้บีบบังคับเพื่อให้นายยอมรับ แต่ฉันไม่เข้าใจว่าการที่ชีวิตของฉันต้องถูกบงการอยู่แบบนี้ มันเป็นเพราะอะไรกันแน่ แต่ในเมื่อนายไม่ยอมรับ ว่ารู้สึกอะไรกับฉัน มันก็หมายความว่าฉันอาจจะแค่คาดเดาไปเอง สุดท้าย ฉันก็ยังเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อของนาย รีบมีของเล่นใหม่ที่ถูกใจไวๆล่ะ ฉันอยากหลุดพ้นจากนายแบบสุดๆแล้วเหมือนกัน]

"เออ แล้วฉันจะหาของเล่นใหม่ที่ถูกใจฉันแบบเธอให้ได้เร็วๆก็แล้วกัน!" ผมกระแทกเสียงกลับ จากนั้นก็วางสายใส่ทันที

จากที่ตั้งใจจะโทรหาดีๆมันก็กลายเป็นแบบนี้เฉยเลย หงุดหงิดฉิบหาย

ผมก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าผู้หญิงแบบเธอ มันจะใจแข็งได้สักแค่ไหน อยากรู้เหมือนกัน ว่าหากได้เห็นอะไรดีๆ แล้วเธอยังจะยืนยันว่าไม่มีความรู้สึกอะไร ยังเป็นผู้หญิงที่ตายด้าน ไม่รู้สึกรู้สาอยู่อีกไหม

@อีกด้าน

ฉันเหลือบตามองเวลาที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ก่อนจะวางมันไว้ที่ข้างหัวเตียง แล้วเดินลุกออกจากเตียงอย่างเชื่องช้า ความหนาวเย็นที่เกิดขึ้นเพราะพิษไข้ มันทำให้ฉันตวัดแขนโอบร่างของตัวเองเอาไว้ ฉันได้นอนพักมาแล้วหลายชั่วโมง เพราะก่อนหน้านี้มีอาการปวดหัว คั่นเนื้อคั่นตัว แล้วสุดท้ายก็ไข้ขึ้น หลังจากทานยา แทนที่จะได้นอนพักแบบสงบนานๆ ก็ถูกรบกวนด้วยเสียงโทรศัพท์จนฉันต้องแบกสังขาร ลุกไปคว้ามันมารับสาย แล้วสุดท้าย มันก็เป็นแบบที่ฉันคิดเอาไว้ คือโดนก่อกวนจากคนที่อยู่ทางปลายสายจริงๆ

ฉันป้อนยาลดไข้เข้าปาก ตามด้วยการดื่มน้ำตาม พยายามที่จะสลัดคำพูดของหมอนั่น ที่พูดกับฉันออกไปจากหัว แม้ปากของฉันจะบอกว่าไม่รู้สึก แต่ลึกๆฉันก็ไม่ได้ดีใจ ที่ผู้ชายคนนั้น เลือกที่จะพูดจาร้ายๆ ทั้งๆที่ผ่านมา เขาทั้งยัดเยียดสถานะให้ แล้วทำเหมือนกับว่าเราเป็นอะไรกัน

Lineeeee~

Lineeeee~

Lineeeee~

เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ แล้วเดินกลับไปที่เตียงนอนตามเดิม ฉันคว้าโทรศัพท์ มาเปิดดูข้อความที่ถูกส่งเข้ามา ใจหายวาบ เมื่อภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า มันบัดสีเกินกว่าจะทนมอง

[ นิกกี้ : ส่งรูปภาพ ]

[ นิกกี้ : เธอว่าน้องคนนี้สวยไหม หุ่นแบบเธอ ไซส์เดียวกับเธอเลย ]

[ นิกกี้ : แต่ยังไม่ได้ลอง เลยไม่รู้ว่า ฉันจะถูกใจ แบบที่ถูกใจเธอไหม ]

ฉันกำโทรศัพท์เอาไว้แน่น ก่อนที่จะวางนิ้วโป้ง ลงที่แป้นพิมพ์ของโทรศัพท์

'จะไปตายที่ไหนก็ไป'

ฉันพิมพ์ข้อความนี้ค้างเอาไว้ หวังที่จะส่งกลับไปเป็นการตอบกลับ เพื่อกระแทกหน้าในสิ่งที่หมอนั่นกำลังทำกับฉัน

แต่สุดท้าย ฉันก็เลือกที่จะเลื่อนปลายนิ้วมือเพื่อลบข้อความเหล่านั้น แล้วทำการบล็อกไลน์หมอนั่นไปเลย

ฉันควรทำเฉย ฉันไม่จำเป็นต้องหัวร้อน ทั้งที่รู้ว่าหมอนั่นกำลังปั่น ฉันไม่ควรสนด้วยซ้ำ ว่าเขาจะมักง่าย แล้วยุ่งกับผู้หญิงคนไหนบ้าง

ทั้งที่หมอนั่นมายุ่งกับฉัน ตามขัดขวางทุกคนที่เข้ามายุ่งกับฉัน แต่ตัวของหมอนั่นเอง กลับมีผู้หญิงคนอื่น ให้นั่งบนตัก ทั้งกอดและโอบกัน เพียงไม่นาน ก็คงจะพากันไปจบที่เตียง

ฉันไม่ควรมีความรู้สึก แม้ลึกๆมันจะเจ็บก็ตาม