คลั่งรักของหวงมาเฟีย

ภายในห้องนอนสุดหรูที่ตกแต่งอย่างประณีต แสงไฟสีอำพันส่องสลัวสร้างบรรยากาศอบอุ่น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง

สองร่างที่เคยนั่งใกล้ชิดกันบนเตียงกำลังคลอเคลียกันอย่างดุเดือดทว่าจู่ๆ ชายหนุ่มกลับชะงักราวกับได้สติขึ้นมา เขาผลักหญิงสาวออกห่างอย่างไม่แรงนัก แต่ชัดเจนพอให้เธอรับรู้ถึงการปฏิเสธ

“อ๊ะ! คุณชอว์นผลักเชอรี่ทำไมคะ” หญิงสาวขยับตัวถอยออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่ต้องปั้นหน้ายิ้มสู้

“ออกไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของเขาดังขึ้น ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที

“เชอรี่ทำอะไรไม่ถูกใจคุณหรือเปล่าคะ” เชอรี่ชะงัก มองใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้อารมณ์ของชายหนุ่ม

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบในทันที เขาลุกจากเตียงก่อนเดินไปยังระเบียงห้อง เปิดประตูกระจกออกให้สายลมยามค่ำคืนพัดเข้ามา จากนั้นจึงหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด สูดควันเข้าปอดอย่างเงียบงัน

“เงินส่วนที่เหลือ ลูกน้องของฉันจะจัดการให้”

คำพูดเรียบเฉยนั้นเหมือนมีดคมที่กรีดลงบนความหวังของหญิงสาว เชอรี่เม้มริมฝีปากแน่น แม้จะมีคำถามมากมายอยู่ในใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่ควรเซ้าซี้คนอย่างเขา

หญิงสาวค่อยๆ ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนคว้ากระเป๋าถือขึ้นมา ถึงแม้จะเสียดายคนตรงหน้า แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

“เข้าใจแล้วค่ะ” เธอเอ่ยเบาๆ

เขายังคงยืนหันหลังให้ มองแสงไฟของเมืองยามค่ำคืนเบื้องล่าง ราวกับไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอเมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าครอบงำอีกครั้ง

ชายหนุ่มปล่อยควันบุหรี่ออกช้าๆ ดวงตาสีเข้มทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้า เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงที่เขาโหยหาคนนั้นเป็นใคร

ชนะศึก กิตติวัฒนานนท์ ชายหนุ่มวัย 34 ปี เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตากลมโตชวนมอง ด้วยเชื้อสายไทยผสมไต้หวันยิ่งเสริมให้เขามีเสน่ห์โดดเด่นเกินกว่าคนทั่วไป

นอกจากรูปลักษณ์ที่สะดุดตาแล้ว เขายังเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้กุมอาณาจักรส่งออกชั้นนำของประเทศ มีทั้งอำนาจ เงินทอง และความสามารถที่ใครหลายคนต่างยอมรับ

“ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ” นทีลูกน้องคนสนิทเอ่ยรายงานทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง

“ตามหาคนเจอไหม” น้ำเสียงทุ้มเรียบนิ่ง แต่แฝงความคาดหวังเอาไว้

“ยังไม่เจอครับ ไอ้คมเดชมันซ่อนลูกสาวไว้ดีจริงๆ”

คำตอบนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที เกือบสี่ปีแล้วที่พวกเขาตามหาผู้หญิงคนหนึ่ง แต่กลับไร้ร่องรอยราวกับเธอหายไปจากโลกใบนี้

ดวงตาคมทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่มีใครรู้ได้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาได้แค่มองหญิงสาวผ่านรูปถ่าย

“แค่ผู้หญิงคนเดียว ยังหาไม่เจออีกเหรอ”

แม้จะเป็นคำตำหนิ แต่เขากลับพูดออกมาอย่างเหนื่อยล้าเสียมากกว่า ความจริงแล้วเขาจำผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ

ทว่ามีบางอย่างในใจที่คอยรบกวนเขามาตลอดหลายปี ราวกับมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ถูกลืมเลือนไป และยิ่งเวลาผ่านไป ความรู้สึกว้าวุ่นนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

“พวกผมจะลองตามหากันอีกครั้งครับ พรุ่งนี้คุณหมอนัดนะครับ”

“เลื่อนออกไป” ชนะศึกขมวดคิ้วทันที เขาตอบโดยแทบไม่ต้องคิด

นทีถอนหายใจเบาๆ เจ้านายเขาเล่นไม่ยอมไปตามนัด เหมือนไม่คิดจะสนใจอะไรอีกต่อไป ถึงแม้จะลืมบางอย่างไป แต่กลับให้พวกเขาออกตามหาผู้หญิงคนนั้น

“แต่คุณเลื่อนมาหลายครั้งแล้วนะครับ”

“แค่บางเรื่องที่จำไม่ได้ มันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือไง”

เรื่องบางเรื่องเขาจำไม่ได้ก็ไม่เห็นเป็นอะไร แค่เขาไม่ลืมตัวตนของตัวเองก็พอ แต่สองพ่อลูกนั่นต้องได้รับในสิ่งที่ทำลงไป

“ชาตินี้ตามไอ้คมเดชให้เจอ”

“ครับ”

ในอดีตคมเดชเคยเป็นทั้งลูกน้องคนสนิทและคนที่ชนะศึกให้ความไว้วางใจมากที่สุด เขาเลื่อนตำแหน่งอีกฝ่ายขึ้นมาด้วยตัวเอง คอยสนับสนุนจนมีทุกอย่างอย่างในวันนี้

แต่สุดท้ายความภักดีกลับพ่ายแพ้ให้กับความโลภ คมเดชเลือกเงินและผลประโยชน์เหนือความสัมพันธ์ที่มีมานานหลายปี

เขาทรยศคนที่เคยให้โอกาสและเชื่อใจอย่างหมดใจ ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่หักหลังชนะศึกเท่านั้น แต่ยังต้องการกำจัดเขาให้พ้นทางอีกด้วย

หากวันนั้นชนะศึกไม่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนั้น วันนี้คงไม่มีนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขายืนอยู่ตรงนี้แล้ว