Ep.9

ฉันรู้สึกตัวในช่วงสายของอีกวัน อาการครั่นเนื้อครั่นตัวทำให้ฉันขยับกายอย่างเชื่องช้า เหนื่อยๆ มีอาการปวดหัวคล้ายคนจะมีไข้ ไอเย็นของเครื่องปรับอากาศที่กระทบลงมายังพื้นที่ข้างเตียง ที่ฉันสัมผัสอย่างบังเอิญตอนที่กำลังขยับแขน ทำให้รู้ ว่าฉันนอนอยู่กลางเตียง หมายความว่า ฉันนอนแนบกายชิดกันกับหมอนั่นทั้งคืน

รู้สึกตัวตอนที่ตื่น ก็บอกไม่ถูกเลยว่าฉันควรรู้สึกยังไง เสียตัวให้ผู้ชายคนแรก ชีวิตของฉันก็เหมือนจะเปลี่ยนไปตลอดกาล

"ขี้เซาจังเลยนะ" เสียงของคนที่ดังอยู่ข้างๆ ทำให้ฉันหันไปยังต้นเสียงนั้นทันที เห็นนายนิกกี้นุ่งผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวไว้พอหมิ่นเหม่ ในขณะที่มือยังคงวุ่นวายกับการใช้ผ้าเช็ดผมที่เปียกหมาด ๆ หมอนั่นอาจจะพึ่งออกจากห้องน้ำมา

"เตียงของฉันคงทำให้เธอนอนหลับสบาย จริงๆฉันเป็นคนตื่นง่าย แต่ไม่เห็นเธอมีอาการนอนกระสับกระส่าย หรือสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกเลย บางที เตียงนอนของฉัน มันอาจจะเหมาะกับเธอ" ฉันปรายตามองเจ้าของคำพูดเพียงนิด ก่อนจะเมินหน้าหนี ไม่ได้คิดที่จะใส่ใจ

"และแอร์ห้องของฉันมันก็คงจะเย็นมาก ๆ จนทำให้เธอหนาวมากจนต้องกอดฉันไว้ทั้งคืน"

ฉันถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ทันทีที่มีโอกาสได้พูดคุยกัน หมอนี่ก็เริ่มต้นด้วยการกวนประสาทฉันเลย

ฉันกระชากผ้าห่มที่คลุมร่างออก ก่อนจะดันกายลุกขึ้นจากเตียง อาการเวียนหัว ทำให้ฉันเซจนเกือบจะล้มเพราะไม่ทันได้ระวังตัว แต่ยังโชคดีที่อีกคน รั้งตัวของฉันเอาไว้ได้ทัน

วันนี้ฉันเพลียแปลกๆ คงจะมีไข้แน่ๆเลย

"กำลังอ่อยฉันอยู่หรือไง" ฉันปิดเปลือกตาลงอย่างหงุดหงิด แต่ก็ยัง ใช้มือเกาะที่บ่าแกร่งเอาไว้

"สำหรับนาย ฉันไม่จำเป็นต้องอ่อย เพราะถ้าเมื่อไหร่ที่ฉันอ่อย นายคงหลงฉันจะโงหัวไม่ขึ้น" หมอนั่นยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะตวัดแขนกอดฉัน

"อะไรที่ทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้น เพราะความสวยงั้นเหรอ ...จริงๆฉันเจอคนสวยๆแบบเธอมาเยอะมากนะ ก็ไม่เห็นว่าใครจะเอาฉันอยู่เลยสักคน"

"เหตุผลอาจจะเป็นเพราะคนอย่างนายไม่รู้จักพอ" ฉันบอกแบบขอไปที ก่อนที่จะใช้มือดันอกแกร่ง พยายามที่จะผลักตัวออกห่าง ไม่อยากอยู่ใกล้หมอนี่เลยสักวินาที

กวนประสาทเก่ง และหลงตัวเองเป็นที่สุด

"เหมือนเธอจะเพลียๆอยู่นะ ถ้าอยากจะนอนต่อ ก็ได้นะ ฉันมีธุระกับไอ้แม็กซ์สักราวๆสองชั่วโมง ถ้าเธออยู่ต่อ เสร็จธุระฉันจะรีบกลับมาหา"

"พูดเหมือนคนอย่างฉันสำคัญกับนายเลยนะ" ฉันว่ากลับไปไม่จริงจัง ฉันไม่ได้สนหรอก ว่าเขาจะไปไหน แล้วฉันก็ไม่ได้คิดที่จะอยู่รอใคร

ฉันคว้าผ้าขนหนูอีกผืนของนายนิกกี้ ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำ ไม่ได้คิดที่จะรอฟังคำตอบอะไรจากใคร

เวลาผ่านไป

"ทีหลังไม่ต้องฉีกเสื้อผ้าฉัน ฉันไม่ชอบ" ฉันบอกอย่างหงุดหงิด เพราะชุดของฉันเมื่อวาน ไม่สามารถนำกลับมาใส่ซ้ำได้ รอยฉีกชัดเจนแบบนั้น มันทุเรศเกินกว่าจะใส่ได้

"ใส่เสื้อของฉันเธอมีปัญหาอะไร?"

"..." ฉันไม่ตอบ แต่เลือกที่จะโยนเสื้อผ้าพวกนั้นลงไปในถังขยะ

"หรือกลัวใครคิดว่าเอาเสื้อผัวมาใส่?" หมอนั่นคว้าข้อมือของฉันเอาไว้ คนก็ยิ่งปวดหัว ไม่มีอารมณ์ที่จะพูดคุย หรือเถียงอะไรกับใครทั้งนั้น ฉันจึงเลือกที่จะชักสีหน้ากลับไป

"นายกำลังทำตัวแปลกๆกับฉันอยู่นะ ไม่พอใจอะไรนักหนา ฉันมีอิทธิพลต่อนายมากขนาดนั้นหรือไง"

นิกกี้ไม่ตอบอะไร เขาปล่อยฉันให้เป็นอิสระ ก่อนจะเดินนำฉันออกจากห้องนอนไป

ฉันไม่ได้พูดอะไรกับหมอนั่นตลอดการเดินทาง เลือกที่จะหลับตาลงเงียบๆ และลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ในจังหวะที่รถยนต์จอดสนิทเมื่อมาหยุดที่หน้าคอนโดมิเนียมของฉัน

"ไอ้แม็กซ์ตามฉันให้ไปหา ให้ไปช่วยเลือกของขวัญวันเกิดให้เมียมัน"

"อื้อ" ฉันตอบรับสั้นๆ แล้วปลดสายรัดนิรภัยออกจากตัว

"วันนี้จะไปไหนหรือเปล่า" เขาถาม ในจังหวะที่ฉันเลื่อนสายกระเป๋าขึ้นมาคล้องบ่า

"ไม่อ่ะ" ฉันตอบสั้นๆ จากนั้นก็ผลักประตูรถให้เปิดออก แล้วเดินลงมาจากรถทันที

ทันทีที่กลับมาถึงห้อง ฉันก็ควานหายาลดไข้มาทานก่อนเป็นอันดับแรก และไม่ลืมที่จะหายาอีกหนึ่งชนิด ที่ฉันจำเป็นต้องทานหลังจากที่มีเพศสัมพันธ์ แม้มันจะผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว แม้หลังจากที่ร่วมรัก ฉันจะรีบเข้าห้องน้ำ แล้วพยายามที่จะล้างในสิ่งที่หมอนั่นปลดปล่อยใส่ตัวฉัน แต่นั่นมันก็ไม่ได้ทำให้ฉันสบายใจ เท่ากับการพยายามหาวิธีป้องกันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

พลาดมีอะไรกับหมอนั่น มันก็มากเกินพอ ฉันไม่มีวันปล่อยให้ตัวเองพลาดซ้ำสองหรอก

อีกด้าน...

"กว่าจะออกมาหากูได้ มัวแต่นอนกกผู้หญิงอยู่สินะ" คำพูดกระแนะกระแหนของคนเป็นเพื่อน ทำให้ผมชักสีหน้าใส่มันอย่างหงุดหงิด

"ติดคนนี้ตั้งหลายเดือน ไม่จีบดีๆวะ"

"มึงเสือกเก่งนะ"

"กูไม่เคยเห็นมึงในมุมแบบนี้นี่หว่า หรือมึงจะบอกว่าไม่ได้สนใจคนนี้เป็นพิเศษ"

"แค่มากกว่าคนอื่น ไม่ได้พิเศษอะไร" รำคาญมันฉิบหาย เหมือนลากกูมาซักไซ้ ทำอย่างกับผมเป็นชู้กับเมียมัน

"กูว่ามึงรักยัยนั่นแล้วว่ะนิก"

"รัก คนอย่างกูนี่นะจะรักใคร กูรักความโสด กูรักชีวิตที่อิสระ ที่สามารถควงใครก็ได้ ถ้าต้องมีเมีย แล้วต้องกลัวเมียแบบมึง กูขอไม่มีดีกว่า"

"เหอะ แต่เท่าที่เห็น มึงไม่ควงใครมานานมากแล้วนะ กูก็เห็นว่ามึงตามแค่ผู้หญิงคนนั้น จิกอย่างกับกลัวว่าเขาจะมีชู้"

"หากจะมีชู้ คนที่จะมี ก็คือกูเว้ย ยัยนั่นไม่มีทางมีใคร" ว่าไป พลางส่งยิ้มให้สาวสวยที่กำลังเดินผ่าน เมื่อเห็นว่าเธอมองผมนานแล้ว

ผมก็คือผม ผมที่ไม่คิดจะหยุดที่ใคร

"คนอย่างไอ้นิกกี้ หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อตอนที่มันเจอผู้หญิงที่ถูกใจ มันจะเดินเข้าไปทักทายทันที แล้วสิ่งที่กูเห็นอยู่ในตอนนี้ มึงแค่กำลังตบตากูมากกว่า!" ไอ้แม็กซ์สบประมาทผมออกมา ซึ่งผมเลือกที่จะลบคำสบประมาทของมันด้วยการเดินเข้าไปหาสาวสวยคนนั้นทันที

"สวัสดีครับ นิกกี้ครับ..." ผมส่งยิ้มละมุนไปให้ จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์ออกไป จนเหยื่อที่ผมใช้พิสูจน์ตัวเองส่งยิ้มเอียงอาย จากนั้นก็เลือกที่จะเพิ่มไอดีไลน์ลงไปในโทรศัพท์ของผมทันที

ผมหันกลับไปมองที่แม็กซ์เวลล์ พลางยักคิ้วกลับไป ถือว่าผมกำลังบอกมันก็ได้ ว่าทุกอย่างที่เป็นผม ยังคงเหมือนเดิม

"ไอ้เลวเอ้ย" ไอ้แม็กซ์ร้องด่า เมื่อผมกลับมาหามัน ส่วนผมไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

"ถ้าทิ้งสันดานเก่าไม่ได้ กูก็ขอภาวนาว่า อย่าให้เพื่อนของเมียกู รู้สึกอะไรกับเสือร้ายแบบมึงเลย"

"หึ งั้นเหรอ" ผมยกยิ้มที่มุมปาก อยากตอกกลับนะ ว่าก่อนที่มันจะมีเมีย มันก็ไม่ได้ต่างจากผม แต่เพราะมันมีเมียนั่นแหละ มันถึงปลง

"ไม่มีผู้หญิงคนไหนชอบผู้ชายเหี้ยหรอก ถ้าไม่อยากเสียเมีย มึงควรหยุดเหี้ย เชื่อกู!"