LOGINแม้ว่ามันจะคับแน่น เกือบอาเจียนแต่ฉันก็ยัง ผงกหัวสู้อย่างขาดใจ ไม่มีปริปากบ่น มอร์ฟินยังคงจับท้ายทอยเริ่มควบคุมฉันให้ค่อยๆกลืนกินช้าๆ และคายออกโดยปลายปากยังคงดูดแท่งรักร้อน ราวกับไอศครีมรสหวาน จ๊วบบ แจ๊บบ จ๊วบบบ จ๊วบ ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ด๊วบ ด๊วบๆๆๆ รสชาติของไวน์ผสมผสานกับน้ำหวานห
เราสองคนนอนขนาบข้างเจ้าลูกชายตัวน้อย " คืนนี้ใครจะเล่านิทานให้มาร์คัสฟังล่ะครับ? " มาร์คัสหยิบไอแพดของตัวเองมาเปิดนิทานหน้าที่ค้างเอาไว้ มาและหันหน้าถามระหว่างพ่อกับแม่ " เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟังก็ได้จ่ะ " ฉันหยิบไอแพดมาก่อนจะลูบผมของลูกชายเบาๆ " เย้ๆๆ "มาร์คัสก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เราสามคนมีความ
เพราะว่า นอกจาก พ่อกับอาหมอ มอร์ฟินก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่งในชีวิต ที่สำคัญมากที่สุด" ฉันคงไม่มีทาง มาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่มีนาย " " ฟังนะฟิน.."" วันนี้ฉันหายจากโรคนั้น ฉันหายขาดจากยานรกนั่น ก็เพราะนายช่วยฉันเอาไว้"" ฉันจะลืมคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันออกมาจากขุมนรกได้ยังไง"" เราพาอะไรกันมามากมาย นายเห็
" พอดี พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่า ลูกสะใภ้เป็นลูกสาวบุญธรรมของมาดามคอร์ " คุณหญิงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ยังหลบสายตาของฉัน " ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะคะ แซมมี่เนี่ย เป็นลูกสาวแท้ๆของฉันเลย" มาดามเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที " และยังมีสิทธิ์ในทรพัย์สมบัติทั้งหมดของทั้งฉัน และสามีอีกด้วย เพราะเราไม่มีทายาท
แชะ แชะ แชะๆๆ " Sammy this way pls " " Sammy " " beauty Queen " เสียงของตากล้องมากมายเรียกหาฉัน ก่อนที่เสียงเล็กหนึ่งจะดังขึ้น.. " แม่มด แม่..." เสียงนั่นพยายามเพ่งสายตาไปรอบๆ เพราะว่าแสงไฟที่สาดส่องทำให้ฉันมองไม่เห็นไม่ได้ชัด " มาร์คัส ? " ฉันเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของลูกห
ผมมองเธอขึ้นไปบนเวที ราวกับเธออยู่สูงกว่า ดีไซน์เนอร์และนางแบบต่างเดินมารวมตัวกันตั้งเป็นแถวตรง ก่อนที่มาดามชาวไทยพร้อมกับท่านไมเคิลคอร์ นักธุรกิจมือชื่อของประเทศฝรั่งเศสจะเดินขึ้นบนเวที เพื่อตัดริบบิ้นสีแดงให้งานเปิดตัวสุดอลังการนี้ ท่านไมเคิลคอร์ขึ้นกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส ถ้าตามที่ผมพอฟังออก ท่า
แอ๊ดดด... เสียงประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น ทำให้ฉันแอบชะงักไปบ้าง ฉันมองผ่านประตูตู้กระจกที่เลื่อนลาง เป็นแบบฝ้าๆ กระจกเบลอๆ ฉันมองเห็นเงาของมอร์ฟินที่เอาน้ำ พร้อมกับเสียงถ้วยชาที่กระทบกับพื้นหินอ่อนของอ่างล้างหน้าสุดหรูนั้น ปลายนิ้วกลางยังคงสอดลึกอยู่ในร่องสวาทของตัวเอง และแน่นอนว่า ฉันกำลังรู้สึกต้อง
ฉันนั่งข้างๆ มาร์คัส ที่ยิ้มหน้าบานใส่ฉันและเอื้อมมือมากอดรัดแขนของฉันเอาไว้ ราวกับกลัวว่าฉันจะหายไป " กินข้าวก่อนแล้วเดี๋ยวให้พ่อไปส่งเข้านอนนะครับ " คุณหญิงพูดกับมาร์คัส ก่อนจะเริ่มพยักหน้าให้พวกแม่บ้านเสิร์ฟอาหารมื้อเย็นทันที "ป้อนหน่อยๆ " และมาร์คัสก็เริ่มงอแงให้ฉันป้อนอาหารทันที " โตแล้วต้อง
" ในห้องนั้นไม่มีภาพลวงตา มีแต่สีขาวสะอาดตาที่ปรุงแต่งอะไรไม่ได้ "อาหมอค่อยๆอธิบายอย่างละเอียด และมันทำให้ฉันเข้าใจจริงๆ ว่าตลอดเวลาที่อยู่ในนั้น คนที่ฉันนึกถึงอยู่ตลอด ก็คือเขา คือมอร์ฟิน " อะไรบ้างที่ทำให้แซมมี่รู้สึกอยากมีชีวิตต่อไป " อาหมอเอ่ยย้ำอีกครั้งและมองฉันที่จับมือของมอร์ฟินเอาไว้แน่น
เสียงลมหายใจอ่อนระทวยของฉันดังก้องไปทั้งห้องน้ำ ปลายลิ้นตวัดเลียร่องสวาทอย่างรัวและละเลงปลายลิ้นจนฉันสั่นสยิวไปทั้งตัว " ฟิน.." ฉันครางชื่อนั้นออกมาและแอ่นอกรับสัมผัสฝ่ามือที่บีบขย้ำหน้าอกทั้งสองข้าง เพียงแค่นั่งนิ่งๆเฉยๆ ฉันยังแทบจะอดทนไม่ได้เลย มอร์ฟินค่อยๆถอนริมฝีปากเงยหน้าขึ้นมาจากร่องสวาท







