Mag-log in“ ถึงจะต้องแต่งเพราะสัญญาแต่เธออย่าคิดว่าเธอจะรอดเรื่องบนเตียง หน้าที่เมีย เธอควรทำมัน “
view more- ภายในห้องพักฟื้น - “ พี่ดินแดนลูกละคะ ” น้ำมนต์ที่เพิ่งตื่นเอ่ยถามคนพี่เมื่อมองหารอบๆห้องแล้วมีแต่ญาติไม่มีลูก ” ลูกอยู่ห้องเด็กอยู่เลยพี่ไปดูมายังหลับอยู่เดี๋ยวตื่นหิวนมพยาบาลก็คงพามา น้ำมนต์ละเจ็บมากไหม “ ” ไม่เจ็บค่ะ “ ” ไม่เจ็บงั้นคืนนี้ทำลูกชายกันเลยไหม “ ” ไอ้สัส! ให้เมียมึงแผ
“ นายครับเร็วๆครับ ” “ น้ำอะไรวะ ” ดินแดนเอ่ยขึ้นเมื่อมีน้ำอะไรบางอย่างไหลออกมาจนแขนและเสื้อที่เขาใส่อยู่เปียกไปหมด “ อือ…น้ำมนต์ปวดท้อง ” “ ไอ้กร รีบๆเลยไอ้สัสหลานกูจะออกมาแล้ว ” อเล็กซ์ทั้งวิ่งทั้งเดินและเอ่ยเรียกกรไปด้วย ผู้เป็นพี่ก็เอาแต่กดมือถือโทรหาทางบ้านเพื่อแจ้งข่าว คนที่มาอย
- 6 เดือนผ่านไปหลังจากงานแต่ง - ในช่วงเช้าว่าที่คุณแม่กำลังเดินอุ้ยอ้ายอยู่ในบ้านหลังใหญ่ในมือถือเสื้อสูทราคาแพงของคนพี่เอาไว้ งานแม่บ้านดูแลอาหารการกิน ดูแลสามีน้ำมนต์ทำได้ดีจนเพื่อนๆทุกคนต่างอิจฉาดินแดน “ เสื้อ มาแล้วค่ะ ” “ เผลอแปปเดี๋ยวไปเอามาจนได้ ” “ ขึ้นลิฟต์ไม่เห็นเป็นไรเลย ไม่ได้
“ ใช่ค่ะแต่น้องยังอยู่ในนี้ ” “ ในนี้มีน้องกี่คนคะ..? ” เด็กน้อยยังเอ่ยถามต่อ “ มีคนเดียวค่ะ ” “ มีคนเดียวแล้วน้องจะเล่นกับใครคะ ” เธอเติบโตมากับพี่อีกสองคนที่เป็นทั้งพี่น้องและเพื่อนเล่นไม่แปลกที่จะสงสัยว่าน้องอยู่คนเดียวในท้องจะเล่นกับใคร “ คนสวยมาอยู่กับอาไหมจะได้เล่นเป็นเพื่อนน้อง
ดินแดนนอนมองน้องไม่นานก็พล๊อยหลับตามน้ำมนต์ไป พรึบ! น้ำมนต์ที่กำลังหลับอยู่พลิกตัวกลับมาแขนเรียวกอดร่างหนาด้านข้างทำให้ดินแดนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นตาคมเอาแต่นอนมองใบหน้าขาวๆแพขนตางอนยาวนิ่ง แกร๊ก… จู่ๆเสียงประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาคุณหญิงเดินเข้ามาเพื่อที่จะแอบมาดูว่าที่ลูกสะใภ้ก็ต้องตกใจเมื่
ดินแดนเดินไปนั่งลงบนโซฟามือหนายกขึ้นมาปัดๆภูมิที่เห็นก็รู้ได้ทันทีก่อนจะก้มหน้าให้ผู้เป็นนายและสาวเท้าเดินออกจากห้องไป ดวงตาสีนิลคู่คมเอาแต่จ้องมองไปยังน้ำมนต์ที่นอนใบหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง สมองนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เขาตั้งใจขืนใจน้ำมนต์เพราะความโมโหของเขาที่มีต่อหมอธันเลยไปลงที่น้ำมนต์ ใบ
“ หึ ! เงียบเสียงเธอซะ ” ดินแดนหัวเราะเบาๆในลำคอก่อนจะเอ่ยบอกให้น้ำมนต์เงียบ “ ไม่! ปล่อย ” น้ำมนต์ที่อยากไปให้พ้นจากตรงนี้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง มือหนาราวกับคีมคีบล็อกข้อมือเล็กของน้ำมนต์ตรึงไว้กับโซฟาจนข้อมือเล็กๆแดงเถือกไปเพราะแรงบีบของดินแดน “ อือ! ฮือ… ” ใบหน้าหล่อก้มลงไปไซ้ที่ซอกลำคอขาวเนี
“ เธอทำให้ฉันหงุดหงิดเธอต้องรับผิดชอบ ” ดินแดนเอ่ยบอกดวงตาสีนิลดูแข็งกร้าวและดูน่ากลัวเอามากๆ “ รับผิดชอบอะไรคะ ปล่อย! ” ดินแดนที่ไม่คิดปล่อยเดินต้อนจนน้ำมนต์ชนเข้ากับโซฟาเซล้มลงไป ใบหน้าที่เคยน่ารักแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาอย่างเห็นได้ชัด “ พี่ดินแดนปล่อยน้ำมนต์ไปเถอะนะคะ ” น้ำมนต์ไม่ได้ต้องการแ
Rebyu