LOGINแม้ว่ามันจะคับแน่น เกือบอาเจียนแต่ฉันก็ยัง ผงกหัวสู้อย่างขาดใจ ไม่มีปริปากบ่น มอร์ฟินยังคงจับท้ายทอยเริ่มควบคุมฉันให้ค่อยๆกลืนกินช้าๆ และคายออกโดยปลายปากยังคงดูดแท่งรักร้อน ราวกับไอศครีมรสหวาน จ๊วบบ แจ๊บบ จ๊วบบบ จ๊วบ ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ด๊วบ ด๊วบๆๆๆ รสชาติของไวน์ผสมผสานกับน้ำหวานห
เราสองคนนอนขนาบข้างเจ้าลูกชายตัวน้อย " คืนนี้ใครจะเล่านิทานให้มาร์คัสฟังล่ะครับ? " มาร์คัสหยิบไอแพดของตัวเองมาเปิดนิทานหน้าที่ค้างเอาไว้ มาและหันหน้าถามระหว่างพ่อกับแม่ " เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟังก็ได้จ่ะ " ฉันหยิบไอแพดมาก่อนจะลูบผมของลูกชายเบาๆ " เย้ๆๆ "มาร์คัสก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เราสามคนมีความ
เพราะว่า นอกจาก พ่อกับอาหมอ มอร์ฟินก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่งในชีวิต ที่สำคัญมากที่สุด" ฉันคงไม่มีทาง มาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่มีนาย " " ฟังนะฟิน.."" วันนี้ฉันหายจากโรคนั้น ฉันหายขาดจากยานรกนั่น ก็เพราะนายช่วยฉันเอาไว้"" ฉันจะลืมคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันออกมาจากขุมนรกได้ยังไง"" เราพาอะไรกันมามากมาย นายเห็
" พอดี พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่า ลูกสะใภ้เป็นลูกสาวบุญธรรมของมาดามคอร์ " คุณหญิงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ยังหลบสายตาของฉัน " ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะคะ แซมมี่เนี่ย เป็นลูกสาวแท้ๆของฉันเลย" มาดามเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที " และยังมีสิทธิ์ในทรพัย์สมบัติทั้งหมดของทั้งฉัน และสามีอีกด้วย เพราะเราไม่มีทายาท
แชะ แชะ แชะๆๆ " Sammy this way pls " " Sammy " " beauty Queen " เสียงของตากล้องมากมายเรียกหาฉัน ก่อนที่เสียงเล็กหนึ่งจะดังขึ้น.. " แม่มด แม่..." เสียงนั่นพยายามเพ่งสายตาไปรอบๆ เพราะว่าแสงไฟที่สาดส่องทำให้ฉันมองไม่เห็นไม่ได้ชัด " มาร์คัส ? " ฉันเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของลูกห
ผมมองเธอขึ้นไปบนเวที ราวกับเธออยู่สูงกว่า ดีไซน์เนอร์และนางแบบต่างเดินมารวมตัวกันตั้งเป็นแถวตรง ก่อนที่มาดามชาวไทยพร้อมกับท่านไมเคิลคอร์ นักธุรกิจมือชื่อของประเทศฝรั่งเศสจะเดินขึ้นบนเวที เพื่อตัดริบบิ้นสีแดงให้งานเปิดตัวสุดอลังการนี้ ท่านไมเคิลคอร์ขึ้นกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส ถ้าตามที่ผมพอฟังออก ท่า
ฉันค่อยๆปาดน้ำตาแบบลวก ก่อนจะเลื่อนใบหน้าหันมาชนกับมองใบหน้าของเขานิ่งๆ "ร้องไห้ทำไม? " เขาถามขึ้นอย่างสนใจ ฉันขยับใบหน้าเข้าไปประชิด ก่อนที่จะเริ่มประทับจูบลงช้าๆ และกดทับรสจูบนั้นช้าๆ น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่อาจจะหยุดกลั้นมันได้อีกเลย ฉันยอมให้มันไหลออกมาแบบนั้น พร้อมๆกับเริ่มจูบมอร์ฟิน และปล่
" เลวจริงๆเลยอะ " เสียงซุบซิบนินทรานั้นดังขึ้นเรื่อยๆตามทางเดิน จนฉันเดินผ่านมาถึงคนสุดท้าย นั้นก็คือคุณหญิง หรือแม่ของมอร์ฟิน ที่ยืนมองฉันนิ่งๆไม่พูดหรือเอ่ยทักทายใดๆ " หนูลานะคะ " ฉันยกมือไหว้เธอทั้งน้ำตา " ขอบคุณที่ทำเพื่อ ฟินกับมาร์คัสนะ "เธอพูดขึ้นเบาๆ แต่ไม่ได้รับไหว้ใดๆ @ออฟฟิศทำงานของเอว
แซมมี่ยืนเงียบไป ซึ่งผมคิดว่าเธอเองก็คงคิดเหมือนกันกับผม หลังจากมาร์คัสได้เข้านอนไป ทางหมอก็เรียกเราสองคนไปคุยเพื่อเซ็นต์ยอมรับผลผ่าตัด เพราะการผ่าตัดไม่ว่าจะเล็กหรือว่าใหญ่มันคือความเสี่ยง และไม่ว่าผลจะตามมาอย่างไรโรงพยาบาลจะไม่มีส่วนต้องรับผิดชอบใดๆ " แค่พ่อก็พอแล้วล่ะค่ะ " แซมมี่ยื่นกระดาษนั้นท
หลังจากที่ฉันกลับมาอยู่บ้านกับพ่อ ได้เกือบๆหนึ่งเดือนผ่านไป แผลใจมันไม่ได้ดีขึ้นเลย มีแต่แย่ลงๆ " ที่ผอมลงเพราะกลับไปนางแบบหรือว่าตรอมใจกันแน่นะ ลูก " เสียงของอาหมอที่เดินถือถาดขนมมาให้ฉันกับพ่อ ถึงในบ้าน " ขอบคุณนะหมอ " พ่อรับถาดและเลื่อนเก้าอี้ให้อาหมอนั่งข้างๆฉันทันที " แซมอยากทำงานให้มากๆ จ







