เสี่ยงรักเดิมพันหัวใจ

“นี่คือเรื่องที่แม่บอกว่าสำคัญหนักหนาเหรอครับ เหอะ เสียเวลาฉิบหาย”

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ ทว่าในจังหวะที่พึมพำประโยคหลังในลำคอนั้น สายตากลับเหล่มองหญิงสาวที่มารดาบังคับให้นั่งเคียงข้าง ทำเอาคนถูกมองฉุนกึกเพราะเป็นคนเดียวที่ได้ยินทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน

เออ! เสียเวลาฉิบหายเหมือนกันที่ฉันต้องเอาเวลางานมาเจอกับคนอย่างนายเนี้ย

ทว่าประโยคเหล่านี้จัสมินกลับทำได้เพียงคิดในใจ

หญิสาวก้มหน้าพยายามซ่อนความรู้สึกหงุดหงิดซึ่งจวนเจียนจะระเบิดเต็มทน ไว้ภายใต้หน้ากากที่ฉาบด้วยรอยยิ้มมาตลอดนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องอาหารแห่งนี้

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัว”

“ดิน อย่าเสียมารยาทกับผู้ใหญ่”

อังคณากดเสียงต่ำพลางใช้สายตามองปรามลูกชายคนเดียวให้สำรวมกิริยามารยาทกว่าที่เป็นอยู่

แต่เมื่ออีกฝ่ายยังคงทำดื้อดึง ไม่ให้ความร่วมมือเท่าที่ควร ปลายแหลม ๆ ของรองเท้าส้นสูงจึงเหวี่ยงตัวเข้าปะทะ ฝากรอยแผลไว้ที่หน้าแข้งของลูกชายเต็มแรง

ปึก!

“ดิน นั่งลง”

“อา ใจเย็น ๆ กันก่อนนะอัง ลูกอาจจะมีธุระด่วนก็ได้ อะนี่ไวน์ใหม่มาพอดี ลองสักหน่อยไหม เพิ่งได้มาวันนี้สด ๆ ร้อน ๆ เลยนะ”

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะทวีความรุนแรงไกรวิชญ์จึงพยายาม ไกล่เกลี่ยและเปลี่ยนหัวข้อที่ใช้พูดคุยระหว่างรออาหาร

แม้จะมีการทาบทามด้วยวาจาไว้ตั้งแต่สิบปีก่อน แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการพบปะของเด็ก ๆ ครั้งแรก

หากทั้งคู่จะยังไม่รักใคร่ชอบพอกันในวันนี้ก็พอเข้าใจได้ ขอแค่อย่าให้มันกลายเป็นความไม่ประทับใจแรกเจอก็พอ

สีหน้าของอังคณาคลายลงหลายส่วนขณะยื่นมือไปรับของโปรดมาลิ้มลอง กระนั้นก็ยังไม่วายส่งสายตาปรามลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอีกหน

“นั่งลงสิดิน จะยืนค้ำหัวผู้ใหญ่ทำไม”

ชายหนุ่มสูดหายใจลึก ๆ อยากจะทำตามใจตัวเองต่อ แต่เพราะถูกมารดาตรึงด้วยสายตาขุ่นขวางซึ่งมาพร้อมสัญญาณแจ้งเตือนครั้งสุดท้าย เขาจึงได้แต่ข่มความไม่พอใจ นั่งอย่างไม่มี ทางเลือก

ทำไมต้องมาบังคับกันวะ ที่ผ่านมาก็ไม่เคยเห็นจะสนใจว่าเขาจะโสดไปอีกสักกี่ปี อะไรไปกระตุ้นวันนี้ถึงนึกคึกเข้ามายุ่งวุ่นวาย แถมยังเจาะจงว่าลูกสะใภ้ต้องเป็นคนนี้อีก บ้าบอชะมัด!

ครั้นพอตวัดสายตาไปมองคนที่นั่งสงบเสงี่ยม เงียบเหมือนไม่ได้พกปากมาด้วย แววตาวาวโรจน์ก็ยิ่งกรุ่นด้วยความโมโหมากกว่าเดิมอีกเท่าตัว

หน้าก็สวย หุ่นก็ดี ดูมีการศึกษา แต่ทำไมถึงไม่มีปัญญาหาผัวเอง วะยัยตัวซวย!

และใช่ว่าจัสมินจะไม่สัมผัสถึงคำก่นด่าที่แฝงมากับสายตาหยามหยัน ดูแคลน ใบหน้าเธอตึงขึ้นหลายส่วน

สองมือกำชายกระโปรงแน่นจนมันยับยู่ พยายามนับหนึ่งถึงร้อยในใจ เพื่อข่มอารมณ์ไม่ให้ลุกขึ้นเอาน้ำสาด ใส่หน้าคนที่มันบังอาจมาใช้สายตาดูถูกกับเธอแบบนั้น

แต่อีกฝ่ายก็ยังคงจดจ้อง ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเหมือนอยากจะเขมือบหัวเธอเข้าไปเสียเต็มประดาไม่เลิก

สุดท้ายจัสมินจึงอาศัยจังหวะที่บทสนทนาหยุดชะงักลงเพราะพนักงานเข้ามาเสิร์ฟอาหาร หนีออกมาสงบสติ อารมณ์ที่ห้องน้ำด้านนอกก่อนจะควบคุมสีหน้าและแววตาไม่อยู่

ร่างเพรียวระหงบนรองเท้าส้นสูงกว่าสามนิ้ว ก้าวฉับ ๆ ผ่านผู้คนอย่างรีบร้อน และทันทีที่ผลักบานประตูให้ปิดลงได้มือเรียวก็ปลดหน้ากากที่ใช้ยามเข้าสังคม รวมทั้งกระเป๋าสะพายราคาแพงออกจากหัวไหล่ เหวี่ยงมันลงกับเคาน์เตอร์สุดแรง

“บ้าเอ้ย! คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงมาใช้สายตาแบบนี้! หล่อแล้วไง รวยแล้วไง คิดว่ามันทำให้ฉันอยากได้นายจนตัวสั่นหรือยังไง ฮึ้ย! ป๊านะป๊า ไหนบอกว่าจะพามาฉลองที่สอบเสร็จไง แล้วนี่อะไร แบบนี้มันคือการ หลอกมาดูตัวกันชัดๆ!”

มือเรียวยกขึ้นดึงทึ้งผมเผ้า ปากก็พร่ำบ่นต่ออีกยาวเหยียดโดยไม่นึก สนใจเลยว่าเสียงของเธอจะดังเล็ดลอดออกไปด้านนอกหรือไม่ เพราะหากไม่ได้ระบายออกบ้างล่ะก็ มีหวังได้หลุดปรี๊ดแตกกลางโต๊ะแน่

คนจุดเดือดต่ำฟาดงวงฟาดงาสลับกับโทรไปก่นด่าให้เพื่อนสนิทฟัง กระทั่งผ่านไปได้สิบนาทีอาการหัวร้อนก็ทุเลาลงจนเกือบเป็นปกติ

จัสมินสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองเงาสะท้อนผ่านกระจกเงา แล้วบังคับริมฝีปากให้ฉีกยิ้ม สวมบทบาทเป็นคุณหนูผู้แสนเรียบร้อยอีก ครั้ง

“อดทนนะมิน อดทน อย่าทำให้ป๊าขายหน้า ท่องไว้ ... แกทำ ได้ แกต้องไม่โมโห แค่สองชั่วโมงเท่านั้น คิดซะว่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คือเจ้าไบรอัน หมาพิทบูลที่น้าอังเลี้ยงไว้ก็แล้วกัน!”