เสี่ยงรักเดิมพันหัวใจ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังเจือด้วยความกระอักกระอ่วนอยู่มากแม้มีเสียงของผู้ใหญ่ทั้งสองสนทนาปราศรัยกันอย่างสนุกสนานตามประสาเพื่อนเกลอที่นานทีปีหนจะมีโอกาสได้มาพบปะสังสรรค์ทว่าหลังเริ่มทานอาหารไปได้เพียงครึ่งทาง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเธอต่างแสดงออกชัดเจนว่าไม่พึงใจต่อกัน หรือเพราะมีธุระด่วนแทรกเข้ามากะทันหันจริง ๆ ทางฝั่งบ้านสหเดชาจึงแจ้งว่าจำต้องขอตัวกลับก่อนและแน่นอนว่านี่แหละคือสิ่งที่จัสมินอยากได้ยิน!“เดี๋ยวมินไปส่งนะคะ”“อุ้ย ไม่เป็นไรหรอก หนูมินทานต่อเถอะจ้ะ ดูสิเพิ่งจะพร่องจานไปแค่นิดเดียวเอง”โถ โดนพิทบลูของคุณน้าจ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อตลอดเวลา ใครจะไปเจริญอาหารได้ละคะคุณน้าาา~แต่นี่เป็นเพียงความคิด เพราะสิ่งที่จัสมินเอื้อนเอ่ยออกมาคือ“ยินดีค่ะ”และยินดีเป็นอย่างยิ่งด้วย!ว่าแล้วก็รีบผุดลุกขึ้นยืน เดินตามไปส่งน้าอังคณาถึงประตูทางออกอย่างกระตือรือร้น ไม่ใช่ว่าอยากทำตัวเป็นเด็กน่ารักให้ผู้ใหญ่เอ็นดู แต่เพราะเธอเองก็กำลังหาช่องทางหนีขืนอยู่ต่อคงไม่แคล้วโดนบิดากรอกหูด้วยความดีความชอบของคุณชายหน้าเหวี่ยงนี่อีก ก็ไม่รู้ว่าจะปลื้มอกปลื้มใจอะไรเขานักหนา นี่ขนาดเธอเสียสละสายตาไปมอ

“ดะ...เดี๋ยว เดี๋ยวค่ะ นั่นคนรู้จักของฉันเอง!”โชคดีที่ทักท้วงทันทำให้เท้าใหญ่ชะงักก่อนแตะสัมผัสร่างที่นอนหอบหายใจ ใบหน้าเหยเกอยู่บนพื้นไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด“แน่ใจนะครับ?”“ค่ะ เมื่อกี้นี้ฉันตกใจเลยคิดว่าโจร ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้เข้าใจผิด”“ยัยตัวแสบ อะ โอ๊ยย”เสียงครวญครางทำให้ทั้งจัสมินและพนักงานได้สติ กุลีกุจอเข้าไปช่วยประคองคนเจ็บขึ้นจากพื้น กระทั่งอีกฝ่ายยืนได้มั่นคงแล้วชายในชุดสีกากีจึงถอยออกมาก้มโค้ง“ผมต้องขอโทษด้วยครับที่ทำให้ต้องเจ็บตัว”“ช่างเถอะ”ดวงตาแดงก่ำฝืนปรือขึ้นมองแล้วโบกมือเป็นเชิงว่าไม่ถือสา แม้ลึก ๆ จะขุ่นเคืองไม่น้อยที่ถูกเหวี่ยงจนตัวกระเด็น แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าเพราะอีกฝ่ายปฏิบัติตามหน้าที่มิหนำซ้ำยัยตัวต้นเหตุยังเอาร้องตะโกนขอให้ช่วยไม่หยุดหย่อน จะเข้าใจผิดก็ไม่แปลกว่าแล้วก็รีบหันไปฉวยข้อมือคนตัวเล็กพลางดึงเข้าหาตัวด้วยกลัวว่าเธอจะหนีหายก่อนทันได้เจรจาธุระ“ส่วนเธอ มานี่!”จัสมินคลี่ยิ้มจืดเจื่อน ส่งสายตาบอกพนักงานว่าไม่เป็นไรจริง ๆ จากนั้นจึงยอมสืบเท้าไปตามแต่แรงชายหนุ่มจะนำพากระทั่งเห็นเขาเดินชนนู่นนี่สะเปะสะปะจึงเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายจับจูงก่อนที่ใครบางคน

เหล่าชายฉกรรจ์ในชุดสูทต่างพากันโค้งศีรษะทันทีที่บดินทร์ปรากฏตัว เขาทำปรายตามองเพียงนิดก่อนเดินผ่านลูกน้อง ตรงเข้าไปยังห้องทำงานส่วนตัวด้วยสีหน้าราบเรียบครั้นพอเปิดประตูมาเจอกองเอกสารที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะและแขกผู้มาเยือนที่นั่งละเลียดเครื่องดื่มขณะที่เบื้องหน้าเต็มไปด้วยขวดรูปทรงต่าง ๆ เขาก็ถอนหายใจพรืด สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเหนื่อยหน่ายแม่ง หยิบเอามาเลือกยังกับอยู่ในห้างเชียวนะ“เฮีย ไม้ขอลองอันนี้ได้มะ?”“ขอลอง? แล้วในปากมึงคืออะไร?”“อันนี้ไม้เรียกชิม”“แต่กูเรียกว่าแถ”ต้นไม้เปล่งเสียงหัวเราะร่า มองตามลูกพี่ลูกน้องที่เดินกระฟัดกระเฟียดมาทิ้งตัวลงข้าง ๆ ด้วยแววตากรุ้มกริ่ม พอเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ผู้ใหญ่ที่เคารพรักประดุจมารดาอีกคนจึงรบเร้าให้เขาช่วยมาที่นี่หน่อย“เฮีย”“อะไร!”“วันนี้เฮียดูหงุดหงิดนะ ทำไมอะ ไม่ถูกใจสาวที่มาดูตัวเหรอ?”“นี่มึงรู้?”“โถว นี่ใคร? ต้นไม้นะคร๊าบบบ”“แม่กูบอกสินะ”“กลางไลน์ครอบครัวเลยแหละ”ไลน์ครอบครัว?คิ้วหนาขมวดมุ่นแน่น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนเปิดหา กระทั่งพบกับกลุ่ม ‘ครอบครัวสหเดชา’ ซึ่งมีข้อความคงค้างนับร้อยเขาจงใจตั้งค่าปิดแจ้งเต

“อุ้ยอ้าย!”(โอ๋ ๆ หยอกเล่น ตอนนี้ฉันอยู่คอนโด งั้นอีกสักยี่สิบนาทีเจอกันที่คลับแล้วกัน วันนี้จะพาไปเปรี้ยวที่ใหม่ ได้ยินรุ่นพี่เหลามาว่าที่นี่ดีมากกก มากแบบกอไก่ล้านตัว!)“หมายถึงคลับหรือผู้ชาย?”(โอ๊ยอย่ามารู้ทันสิ ไว้เดี๋ยวส่งโลให้นะยะ แค่นี้แหละไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน)“ให้ไวนะ ถ้าเกินยี่สิบนาทีแล้วยังไม่มา ฉันจะซื้อของแล้วหิ้วไปถล่มห้องแกแทน”(ไม่ได้โว้ย! ฉันเพิ่งซื้อพรมมาใหม่! แค่นี้แหละ)จากนั้นสายก็ตัดไปพร้อมกับเสียงหัวเราะของจัสมินที่ขบขันในทีท่าของเพื่อนสนิทจนกลั้นไม่ไหว และเมื่อภาพในอดีตผุดขึ้นในหัวเป็นฉาก ๆ เธอก็ยิ่งเปล่งเสียงหัวเราะดังขึ้น“ทีงี้ละจำขึ้นใจ ไม่มีลืมเชียวนะยัยอ้าย~”สืบเนื่องมาจากหลังการรับน้องจบลงรุ่นพี่จึงพาพวกเธอไปเลี้ยงต้อนรับเข้ารุ่นที่คลับใกล้ ๆ ซึ่งนั่นเป็นครั้งแรกที่ชีวิตเธอได้สัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าสุราเมรัยผลลัพธ์ที่ออกมาจึงไม่พ้นเมามายแล้วฝากความประทับใจไว้บนพรมกลางห้องนั่งเล่นของเพื่อนสนิทซึ่งกว่าจะรู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไปก็ตอนได้ยินเพื่อนกรี๊ดสุดเสียงเพราะเผลอเดินเหยียบกับระเบิดที่เธอวางไว้ในตอนเช้านู้นแหละนับตั้งแต่นั้นมาเพื่อนจึงยื่นคำขาดว่าจะ

“พะ..พี่เขตต์”“พี่กะแล้วว่ามินต้องอยู่ที่นี่”รอยยิ้มที่ถูกส่งมากระตุ้นให้อัตราการเต้นของหัวใจเร็วแรง และยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในตอนที่เจ้าของรอยยิ้มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนสามารถได้กลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมเย็นของลูกอมรสมิ้นที่เธอและเขาชื่นชอบ“เอ่อ มินขอ...”ทว่ายังไม่ทันเอ่ยตัดบทเพื่อเลี่ยงการเสวนาได้จบ เสียงหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อร่างเซถลาตามแรงดึง ก่อนที่อึดใจต่อมาความอบอุ่นจะแผ่ซ่าน โอบล้อมรอบกาย“พะ...พี่!”“คิดถึง ... พี่คิดถึงมินมาก ๆ เลย รู้ไหม?”น้ำเสียงเว้าวอนที่ดังประชิดใบหูทำเอาคนกำลังดิ้นขลุกขลักชะงักงัน สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะปฏิกิริยาหยุดนิ่งยิ่งส่งให้ความต้องการขยับขึ้นมาอยู่เหนือคำว่าเหตุและผล เขตแดนกระชับวงแขนพลางจรดปลายจมูกลงกลางกลุ่มผมเงางามด้วยความหวงแหนถึงมันจะเป็นได้แค่ความคิด แต่มันจะดีแค่ไหนกันนะหากผู้หญิงคนนั้นเป็นเธอ ... จัสมินเสียงรอบตัวคล้ายค่อย ๆ แผ่วลง จนเหลือเพียงเสียงของหัวใจสองดวงที่กำลังเต้นแรงณ เวลานี้ จัสมินยืนนิ่งราวกับถูกปิดสวิตช์ ความแดงระเรื่อยิ่งฟ้องขึ้นบนใบหน้ามากขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดจูบที่ข้างขม